Kim jestem?
Sama wciąż nie wiem. Przeglądałam dziś swoje stare pamiętniki, a raczej to, co z nich zostało. Pisałam od dziecka – o tych małych głupotach, które z Aaronem robiliśmy za dzieciaka. O tym, jak pod okiem ciotki uczyłam się kolejnych ściegów ręcznych i typach tkanin, gdy braciak z tym swoim kumplem biegał po mieście, i gdy się nie bił, do wyrywał jakieś dziuńki. Pisałam też o poważniejszych sytuacjach, jak chociażby śmierć naszej ukochanej matuli. Ah, do dziś pamiętam jej głos i piękne długie włosy, których sama tak długo pragnęłam. Po jej śmierci jednak już nigdy nie miałam odwagi, by spróbować jej dorównać. To właśnie wtedy pierwszy raz ścięłam włosy – chyba były nawet krótsze, niż Aarona. Hah... Od tamtej też pory kilka razy się zdażyło, że mylono mnie z bliźniakiem. Nie powiem, sama miałam ubaw, jak jego byłe próbowały mnie przekonać do "powrotu" czy jak wymieniały wszystkie te ich "wspólne, cudowne wspomnienia, których nie mogą przecież zostawić". Niestety, długo takim stanem rzeczy się nie nacieszyłam, bo oboje zaczęliśmy dorastać. I niestety – razem z naszym dorastaniem rósł też apetyt ojca na alkohol. Chyba to miałam mu najbardziej za złe – w chwilach, kiedy potrzebowaliśmy go najbardziej, zostawił nas dla kieliszka. Może właśnie dlatego w dniu jego śmierci nie miałam już łez. Spędzałam coraz więcej czasu pod okiem ciotki z Seattle, podczas gdy Aaron nie chciał opuścić Olympii i domu naszej babki. Dziś już wiem, że ta bliska relacja z ciotką, prawdopodobnie uratowała mi życie. Przeglądając jednak ten stary pamiętnik, przypomniało mi się, jak bardzo byłam nie fair w stosunku do osoby, która powinna być mi najbliższa. Jak można mieć za złe komuś, że żyje? Jak można kogoś nienawidzieć za to, że przeżył? Jak można życzyć komuś śmierci?
Pojedyncze łzy spłynęły po moich policzkach na te strony przepełnione jadem. W tamtym czasie nie wiedziałam, z czym wiąże się bycie mutantem. Wierzyłam jednak, że to właśnie przez te same geny, które zmieniły mojego brata, zginęła nasza matka. Zaczęliśmy się kłócić, nie chcę wiedzieć, ile razy wręcz wyrzygałam Aaronowi, że to jego wina. Że gdyby on taki nie był, nasza matka pewnie by przeżyła. Zamiast wspierać go, dobijałam go jeszcze bardziej. Może właśnie dlatego stał się wtedy kompletnym dupkiem? Nie miał nikogo – zdradziłam go ja, jego ówczesna dziewczyna i najlepszy przyjaciel. Jak ktoś tak bardzo opuszczony, mógłby pozostać "normalnym"?
Dodatkowo, na niekorzyść mojego bliźniaka wpłynął fakt, że ruch przeciw mutantom wtedy bardzo się nasilał. Zamiast użyć mózgu ślepo wierzyłam we wszystko, co mówią organizacje i rząd. Zamiast używać mózgu, wyparłam się własnego brata i przeprowadziłam do Seattle na stałe. Nie chciałam już go znać, nie miałam brata.
Byłam taka głupia...
Za namową ciotki rozpoczęłam studia. Sama nie wiem, czemu padło na psychologię. W swoich pamiętnikach widzę jednak stopniową przemianę.Wszystkie strony, które zapisałam po tamtym wypadku, przepełnione są nienawiścią i wstrętem do innych. Z każdym kolejnym miesiącem, pojawiały się jednak wątpliwości, pytania, niezdecydowanie. Było mniej jadu, a więcej pytań. Sama chyba potrzebowałam pomocy specjalisty w tamtym okresie, a jednak nauka pomogła mi się samej z tym uporać. Cały ten gniew, który dusiłam w sobie, zaczęłam przelewać na aktywność twórczą – w końcu nauki ciotki się opłaciły.
Hm... Jeśli dobrze pamiętam, otrzymałam dyplom w tym samym czasie, w którym swoją działalność rozpoczęła organizacja From People to People. Chyba właśnie to, pozwoliło mi już całkiem otworzyć oczy. Chciałam się zmienić, nie tylko dla siebie, ale i dla brata. Od tamtej pory regularnie wspieram F.P.T.P. I biorę udział w ich akcjach. Nie wiem czemu, chyba sama chciałam wierzyć, że może właśnie mój bliźniak gdzieś mnie dostrzeże? Może łatwiej się odnajdziemy?
Wróciłam do Olympii. To tutaj musiałam się zmierzyć z demonami przeszłości. I to tutaj chciałam zacząć na nowo swoje życie. W końcu ile można pracować na rachunek ciotki?Otworzyłam własną pracownię, gdzie wykorzystuję wszystko, czego się od niej nauczyłam. W końcu... Jakoś trzeba opłacić rachunki, prawda?
Niestety, starego domu naszej babki już od dawna tu nie było, a co za tym idzie – odnalezienie Aarona nie było tak proste, jak na początku mi się wydawało. Szukam go już od 4 lat. Wciąż wierzę, że nasze drogi w końcu znowu się zejdą. W końcu... Nie mogło mu się nic złego stać, prawda? Zawsze był wojownikiem. Chcę wierzyć, że wciąż tak pozostało...

"I'm a bitch, I'm a lover..."
Rozchwiana emocjonalnie po wszystkich tragediach, które spotkały ją w życiu, dopiero teraz odnajduje samą siebie. Potrzebowała wielu lat, by być zdolną wybaczyć – nie tylko innym, ale i samej sobie. Studia psychologiczne pomogły jej spojrzeć na błędy ze swojej przeszłości i pogodzić się z tym, że nie zawsze wszystko musi iść po jej myśli.
Dzisiaj jest dorosłą, logicznie myślącą kobietą. Każdą decyzję musi przemyśleć trzy razy a do problemów stara się podchodzić z dystansem i chłodnym spojrzeniem. Pochopność zostawiła w swojej młodości. Racjonalistka i altruistka o pokojowych poglądach, stara się większość sporów rozwiązać słowem, nie siłą. Stresy dnia codziennego odbija w swojej pracowni, poświęcając się całkowicie krawiectwu i rękodziełu. Już dawno porzuciła myśli o szczęśliwym życiu dzięki sukcesowi i pieniądzom. Dziś też uśmiecha się już prawie tak często, jak przed śmiercią rodzicow – w końcu potrafi odnaleźć radość w codziennych drobnostkach. Ma też większy dystans do siebie i cieplejsze spojrzenie na innych – w każdym stara się dostrzec choćby najmniejszą drobinkę dobra.

• Jej rodzice nie żyją – matka zmarła na raka, a ojciec zapił się po jej śmierci.
• Nie uczestniczyła w życiu brata przez brak zrozumienia dla mutantów, obwiniając Aarona o śmierć matki.
• Po kłótni z Aaronem przeprowadziła się do Seattle, do Olympii powróciła dopiero 4 lata temu.
• Studiowała psychologię, ale nie pracuje w zawodzie.
• Już w trakcie studiów zaczęła tatuować swoje ciało.
• Po studiach radykalnie zmieniła poglądy i stała się aktywną działaczką From People To People.
• Poświęciła się krawiectwu i to z tą profesją łączy swoją przyszłość.
• Brała udział w kursach samoobrony i chodziła na strzelnicę – na co dzień jednak preferuje polubowne rozwiązywanie problemów.