[David Hopper]

/ 12 marca 2019

Czas mijał nieubłaganie szybko. Nim się człowiek obejrzy, a tu raptem pół roku minęło. Przyjechał tu w październiku, z pragnieniem odzyskania kontaktu i naprawieniem relacji z dziećmi. Udało mu się to tylko z Williamem. Ani razu nie było dane mu na osobno porozmawiać z Marceline. Nie tylko to było smutne. Przez ostatnie miesiące nie miał kontaktu z drugą córką - Claire. Przez obecnie panujące rządy i wprowadzane ostre zasady na mutantów, bał się jeszcze bardziej o swoje dzieci. Nie wspominając o żonie, która coraz rzadziej z nim rozmawiała. Tłumacząc się częstą pracą nad badaniami mutanckich genów. Jedynie co go pocieszało ze strony żony, to że było u nich żadnego z ich dzieci. Nadal musiał utrzymywać w sekrecie, że udało mu się nawiązać kontakt z Williamem, a także to, że widział ten jeden raz Marceline. Musiało mu to wystarczać. Miłym także było uczucie bycia dziadkiem. Lecz i przez ten ostatni miesiąc, nie widział swojej wnuczki.
Co więc skierowało go tutaj, by przyjechać pod stary swój dom? Wspomnienia i chęć podjęcia renowacji. Jeszcze przed zimą, dał wymienić zamki i drzwi na solidniejsze. Skoro tutaj nie mieszkają a nie ma sensu by dom stał pusty i gnił przez lata, wciąż myślał o jego renowacji. Wciąż był właścicielem tej ziemi. Mógł z tym zrobić co chciał. Wynajmowanie wydawało się być lepszym biznesem niż sama sprzedaż posiadłości. A kto wie, czy jeśli sytuacja polityczna mutantów się poprawi, jego dzieci zechcą tutaj wrócić i zamieszkać? A może wnuki?
W ten pochmurny dzień, ubrany ciepło, przejechał się wózkiem po okolicy i samym wnętrzu domu. Wiele by dał, by zobaczyć stare pokoje swoich dzieci, które znajdowały się na piętrze. Ale nic z tego. Sprawności w nogach nie odzyska. Westchnął opuszczając dom i zamykając go na klucz. Upewniony, że posiadłość pozostała w stanie nienaruszonym, mógł wrócić do siebie.



[z/t]