[The Gifted]

[Chloe Harper]

<< Jakoś koło południa. 10.05.2019

Kiedy było już po wszystkim, kiedy ranni zostali opatrzeni, można było dzwonić po transport powrotny. Harper nie wiedziała dokładnie jak to wszystko się skończy, ale ostatecznie, ona i Yolo Kucharz czekali z dzieciakami na ewakuację.

Na Liama, zawsze mogła liczyć. On znalazł ją w lesie i zabrał do Bractwa, był jedną z pierwszych osób, która poznała jej nieszczęsną historię i jedną z tych nieszczególnie zadowolonych z jej udziału w tej szalonej misji.
Cóż...
Dziewczyna milczała całą drogę. Masując skronie, miała pochyloną głowę, co czas jakiś zdarzało jej się stęknąć lub jęknąć, ale starała się nie płakać, choć głowa pękała jej z bólu.
O Ile Marianek śmierdział rzygami i wyglądał jak psy z dupy wyciągnięty, o tyle ją można było ledwo poznać. Wychodziła w obcisłym niemal kombinezonie, żeby nic jej nie przeszkadzało, z brązowymi włosami uczesanymi w ciasny warkocz. Wróciła w ewidentnie nie swoich ubraniach, czarnych, za dużych, bez butów. Rozwianą burzę rudych włosów, piegowate policzki, zielone oczy... całe ciało miała brudne od popiołu i sadzy, jakby z jakiego komina wylazła. Ale poza tym, że skarżyła się na ból głowy, była całkiem zdrowa, nawet nie draśnięta.

Kiedy wjechali na teren, a auto zatrzymało się wreszcie w bezpiecznym miejscu, pod dachem, wysiadła natychmiast. Zaraz się zrzyga z bólu... musi się czymś zająć.
-No chodźcie. Wysiadajcie. Jesteśmy na miejscu. Wszystko w porządku. Śmiało. - Zachęciła przywiezione dzieciaki siląc się na uśmiech, choć chciała wyć. Lepiej, żeby już na nich czekali i żeby tu zaraz ktoś przyszedł po tych biedaków i zabrał ich. Jej zbierało się na pawia, a czekała ich jeszcze poważna rozmowa....
-Nie bójcie się. Chodź Annie. Daj dobry przykład Słoneczko, byłaś bardzo dzielna.

[Liam Ellsworth]

/ 10 maja 2019

Nie da się ukryć, że Liamowi, udział członków bractwa w ataku na Alter Genetics przez Rebelię, się nie podobał. Za duże ryzyko wysłać było ich w teren nieznany. Nie mógł tego jednak nikomu zabronić, skoro chcieli się wykazać. Jedną z tych osób była Chloe. Ta, nad którą pełnił pieczę bezpieczeństwa i pomagał się oswoić z nowymi zasadami w bractwie. Być może dziewczyna mu bardziej ufała, proszą nawet o pomoc chociażby w transporcie. Nie odmówił jej. Ustalili co trzeba i jedynie czekał gdzieś na odludziu za miastem, na jej wiadomość, że może podjechać w wyznaczone miejsce.
Liam podjechał niemal chwilę po tym, jak zobaczył wysiadające dzieci i młodzież z innego pojazdu. Jego był także transportowy. Mało rzucający się w oczy i podejrzany.
W wyznaczonym miejscu czekał na nich. Nie da się ukryć, jakie było zdziwienie na jego twarzy, kiedy zobaczył tuzin dzieciaków. Mariana i Chloe. Tego pierwszego wolał nie skomentować, jak wyglądał. Można było się jedynie domyślić, co tam się odwalało.
Nie zadawał na razie pytań, tylko po zapakowaniu wszystkich, odwiózł prosto do bractwa, wjeżdżając do garażu. Będąc tym samym w kontakcie z jednym z członków pilnującym wjazdu.
Nowe miejsce dla dzieciaków. Oby Irmina ich za to nie zabiła. O ile wiedziała na co pozwala udać się członkom bractwa, z misją pomocną Rebelii.
Zatrzymał pojazd i wysiadł otwierając tylne drzwi i pozwalając dzieciakom wysiąść. Nie umknął jego uwadze zły stan Chloe, na którą co jakiś czas spoglądał.
- Może idź już do medyka. Zajmę się resztą.
Zaproponował koleżance. Choć wizja zostania z dziećmi i co z nimi zrobić, będzie chyba trudna, widząc na ich twarzach zmieszanie, zaskoczenie, obojętność i cokolwiek jeszcze. Jakby pierwszy raz doświadczali nowego życia. Wolnego na dodatek. Co Irmina zadecyduje w ich sprawie?

[Marian Cook]

Marian jak wybył tak przybył, potłuczony i ze śladami (oraz już raczej wywietrzałym zapachem) własnych niedokończonych produktów brutalnie przerwanej przemiany materii. Jednak chwilę odpoczywając podczas jazdy czuł się już lepiej, nieporównywalnie mniej zestresowany.
Chciał zostać na miejscu i pomóc z dzieciakami, ale w jego obecnym stanie niekoniecznie mógł być to najlepszy pomysł. Chociaż może jak był równie poturbowany to może i dzieciaki nie miałyby do niego zastrzeżeń.
- Nieetyczna Pani ma rację. Daliście dyla, teraz możecie więcej! Nikt was tu nie bedzie do niczego zmuszał, więc na spokojnie.
Powiedział, chociaż tak 100% pewien nie był. Problemem było to, że nie mogą im pozwolić wrócić do ich rodzin. Nawet do społeczeństwa, przynajmniej nie od razu. Sytuacja, jaka działa się "na zewnątrz" zdecydowanie nie pomagała sytuacji tych dzieci.
- Oh, bym zapomniał. Jestem Marian, wasz Kucharzyna!*
Ostatnim razem się nie przedstawił, a to chyba podstawa w rozmowie. Nie przejmował się, że się nim nie przejmują- sam powinien wiedzieć co musi zrobić. Z jednej strony chciał pomóc z dzieciakami, z drugiej nie wiedział, ile będzie w stanie pomóc. Chociaż o tyle dobrze, że nie przesadził tym razem z mocą.
- Przydam się na coś?
Zwrócił się do osoby ich odbierającej.
*"I am Marian, your Cook!

[Chloe Harper]

Wszyscy powoli wysiadali z auta. Uratowani i odbici mutanci na pewno czuli się zagubieni i przytłoczeni nagłą zmianą położenia. Wszystko tu było obce, oni też byli dla nich obcy. Tu jednak nie byli rzeczami... obiektami, a żywymi, czującymi istotami. Podstawowa różnica! Bydlaki z Ag już nikogo nie skrzywdzą... postarali się o to wszyscy razem, a Brad granatem tylko wszystko przypieczętował. Jak wisienka na torcie.

Robił się ruch, przybiegli wolontariusze żeby zabrać i ogarnąć dzieciaki. Chloe odeszła trochę na bok.
-Nie, nie. Wszystko gra Liam. - Machnęła ręką. Była w zasadzie cała i zdrowa. Nie było na niej widać śladów krwi tylko cała była w sadzy jakby przez brudny komin się przeciskała.
-Nie jestem ranna. Trochę tylko głowa mnie boli. - Dodała. Na to się przecież nie umiera.
-Ej! Jaka nieetyczna!? - Zawołała do chłopaka z wyrzutem. Nieetyczna, dobre sobie! Jaka etyka!? To ona tu nie chciała mordować, a nawet podłożyła się pod kulę, żeby ratować Colleen. Nieetyczna... bo co?! Bo odrodziła się nago?! Bywa! Przyganiał jej zarzygany śmierdziel...
-Obeszło się bez strat po naszej stronie. Reszta tylko trochę poorana, ale wyliżą się. - Zwróciła się do Liama, by odpowiedzieć na pierwsze niewypowiedziane jeszcze pytanie i wstępnie go uspokoić. Niech się na zapas nie martwi... na to przyjdzie pora później.

[Liam Ellsworth]

Marian jak zwykle był w swoim humorzastym nastroju. Niezależnie też od tego, przez co przechodził ostatnimi miesiącami jak go tutaj nie było. Godne podziwu, że szybko do siebie doszedł. Widząc jednak to jak wygląda, to powinien w pierwszej kolejności sobą się zająć.
Z pojazdu wysiadły ostatnie dzieciaki i Liam mógł zamknąć jego tyłu. Po czym spojrzał na Mariana.
- Raczej nie. Widzę że wolontariat już jest na miejscu.
Wskazał gestem głowy na wyznaczone osoby do zajęcia się dzieciakami.
- Idź się ogarnij i wypocznij.
Zalecił Liam, słowa te kierując do Mariana. Po czym uwagę przeniósł na Chloe, która chyba próbowała go zapewnić, że jest wszystko w porządku.
- Jakby nie było, to mi lepiej powiedz.
Widział swoje po jej minie, ale ne będzie naciskał. Odpocząć i tak musiała. A odnośnie stwierdzenia o jej nieetyczności, nie skomentował. Nie wiedzieć czemu, ta rozmowa wydawała się mu być zabawna. Aż uśmiechnął się kącikiem ust.
- To dobrze. Czyli akcja zakończyła się z powodzeniem?
Dopytał jeszcze.

[Marian Cook]

Marian zdecydował się jednak zostawić resztę rzeczy dla wolontariuszy. Tak było lepiej, nie tylko dla niego, ale i dla ludzi którzy musieliby go wąchać. I dotykać. I ogólnie przebywać przy zbyt małej przestrzeni. Nawet jego promienisty uśmiech [z wojennym chomikiem] i świeża (no tak nie bardzo) prezencja na niewiele by się tu zdały. To co w tej chwili powinien zrobić to odpocząć, by być w stanie wykonywać swoje obowiązki.
Ale zanim zniknie....
- Haha, znaczy, przepraszam, nie o to mi chodziło. Miałem na myśli "zboczona", "moralnie nieodpowiednia" albo też, wybaczcie mi, "zdzirowata".
Wytknął język jakby miał 7 lat (umysłowo to i tak za dużo) ze śmiechem. Jednak zanim dostanie kapciem czy kto wie czym innym (za to ostatnie to prawdopodobnie nawet jakimś dzieciakiem i to od obu tam stojących) uciekł z miejsca zdarzenia w wesołych, chociaż nieco mało energicznych, podskokach. Może i nie jej wina, że nosi takie ciuchy, ale on widział! Nie przeszkadzało jej! Tak tak, dzi-ewka szatana, ladacznica bez skrupułów, on zna takie! Brudne, niemyte jedne! Nieczyste myśli, nieczyste ciało! A nawet ubranie! Niebezpieczne dla społeczeństwa takie babsztyle w łachmanach z poliestru! Czego to te dzieciaki (które zapewne i tak mają psyche zrytą podobnie jak po 10h kazań Rydzyka) się od nich nauczą, co?!


Z/t

[Chloe Harper]

-No zastrzelę go... - westchnęła. Uśmiechnęła się kwaśno gdy wychodził. Nie potrafiła się gniewać, ale poczucie humoru też miała ograniczone przez ten cholerny ból głowy.
Rozejrzała się po krzątaninie w koło. Wolontariusze już się uwijali. Ona mogła tylko zachęcająco pokiwać głową, albo posłać pokrzepiający uśmiech dzieciakom, które na nią niepewnie spoglądały.
-No jak widać. - Westchnęła. Przycisnęła dłoń do skroni i potarła.
-Łatwo nie było, ale ostatecznie wyciągnęliśmy ich, a AG przestało istnieć. W najbliższym czasie rebelia powinna przekazać akta uwolnionych nam. - Dodała. Co tu więcej mogła mówić. Każdy został poorany mniej lub bardziej, ale wszystkie ofiary były po stronie AG. No i dzieciaki były całe... o tyle o ile... bo każde swoje w tym instytucie przeszło. Nigdy więcej. Oby.
-A tu spokój?

[Liam Ellsworth]

Liam zdążył za dobrze poznać Mariana i nie ukrywał, że przez jego nieobecność w bractwie, brakowało tu jego chorego poczucia humoru. Sam dobrze też pamięta, kiedy miał doła i kolega go nawet jedzeniem próbował rozweselić. Niezastąpiony Marian.
Tak więc, Liam nie skomentował jego słów, ale powstrzymywał się od śmiechu. Dzieciakom pomógł wysiąść i ogarnąć gdzie mają się kierować. Wolontariusze dokończyli wszystko, zgarniając je do odpowiedniego pomieszczenia, gdzie otrzymają pomoc medyczną i dodatkową opiekę. Będzie trzeba powiadomić Irminę o całym zajściu i że bezpiecznie dojechali. Jako że Liam nie był w centrum akcji a robił im za kierowcę, niewiele wiedział.
- Najważniejsze że wszyscy wróciliście.
Skomentował krótko. I można było też zaliczyć kolejny sukces. Zniszczono tym razem laboratorium, na które celowała Rebelia. Trzeba przyznać, że ta organizacja ostatnio mocno i jawnie działa. Nie to co oni, siedząc cicho i się ukrywając. Z nimi idzie inaczej. Wszystko do przodu i na nowe zmiany. Ciekawe jakiego mają dowódcę, że tyle potrafią zrobić.
- Tutaj spokój.
Potwierdził, przyglądając się dziewczynie, kiedy zamknął pojazd a większość już opuszczała pomieszczenie.
- Serio, idź odpocząć.
Polecił dziewczynie. Nie ma sensu by męczyła się tu z bólem głowy.
- Chyba że mam Cię odprowadzić?
Zapytał, bo również mogła na to czekać jeżeli sama stwierdzi, że ból jest tak silny że nie dałaby rady dotrzeć sama do pokoju.

[Chloe Harper]

-To super. - Westchnęła. dobrze, że tutaj spokój. Dzień jak co dzień można rzec. Przytaknęła delikatnie odprowadzając ostatnie dzieciaki wyprowadzane i ogarniane przez wolontariuszy. Kichnęła zaraz od popiołu i sadzy, którymi była uwalona dosłownie od stup do głowy... o stanie jej rudych kłaków nie wspominając.
-Chyba masz rację... to znaczy, nie jestem zmęczona... - dodała zaraz odgarniając włosy z brudnej twarzy. -Ale muszę się wykąpać i przebrać... i wziąć jakieś prochy, bo łeb mi zaraz pęknie.- To prawda. Czuła się wypoczęta. Była całkowicie zdrowa, ale bolała ją głowa. Migrena jakaś albo coś. Od takiego bólu szło się porzygać... a specjalista od tego już się ulotnił.
-W razie co, to będę u siebie. Dziękuję Ci Liam. - Powiedziała kładąc mężczyźnie rękę na ramieniu i ściskając je w przyjacielskim geście. Uśmiechnęła się szczerze, nieco tylko mrużąc oczy przez ból głowy, po czym masując skronie ruszyła do wyjścia.
Naprawdę potrzebowała prochów przeciwbólowych i gorącej kąpieli...

<< ZT

[Liam Ellsworth]

W końcu zgodziła się ruszyć do siebie i doprowadzić do porządku. Wziąć leki, prysznic i odpocząć. Tego teraz najbardziej potrzebowała. I widać, że nie widziała potrzeby, by ktoś ją odprowadzał.
- Nie ma za co.
Odpowiedział z przyjaznym uśmiechem i odprowadził ją wzrokiem do wyjścia, jakby samemu upewniając się, że da radę wyjść. Gdy zniknęła mu z zasięgu wzroku, rozejrzał się czy wolontariat Bractwa dał radę ogarnąć sytuację z dziećmi i zostały zabrane na badania, czy nie odniosły żadnych ran.
Jak tylko było wszystko ogarnięte, Liam sprawdził zabezpieczenia budynku kontrolnie i zamknięte garaże. Dopiero wtedy, opuścił miejsce, by zając się sobą.


[z/t]