[Liam Ellsworth]

Liam niczego gwałtownie robić nie chciał, a także postanowił dać czas temu związkowi, by Alex miał też możliwość swojego rozwoju i zrozumienia tego co czuje i zaakceptowania zmian w sobie. Teraz jednak powinni skupić się na treningu.
Alex miał atakować i nie hamować. Liam blokował i unikał jego ciosy, analizując postawę jaką przybiera jego "uczeń" i jakimi ruchami się posługuje. Nie używanie mocy było sporym plusem, gdyby pojawiły trudne sytuacje i warunki na przetrwanie. Tego zaś również Liam był uczony przez swojego mentora. Że nigdy nie należy polegać na swojej mocy. Ona jest tylko dodatkiem, ostatnią deską ratunku. O jej rozwoju też nie można zapominać. Lecz znając jej limity, nie można tez przesadzać. Dla Parkera to także trening umysłowy i blokowania swojej mocy na długo, nie używając jej. Większa kontrola nad nią. Liam zdawał sobie sprawę z tego, że to może nie być łatwe.
Ataki opierały się na samych pięściach. Lecz kopnięcie było miłą niespodzianką, że kiedy Liam obiema dłońmi zablokował dłonie Alexa, mógłby także zablokować
cios z kopnięcia nogi od przyjaciela. W tym przypadku, przyjął go na siebie, obrywając zapewne w bok. Przy czym lekko się skrzywił, ale tragicznie nie było. Kopniak jak kopniak. Wiele razy dostawał w różne miejsca, więc był do tego bólu przyzwyczajony. Inna ma się sprawa być uderzanym wielokrotnie w jedno miejsce.
- Nieźle.
Pochwalił na sam początek i puścił ręce Alexa, cofnąwszy się o parę kroków.
- Jeszcze raz. Później się zamienimy i to ja będę atakował a ty będzie się bronić.
Dodał i przygotował się ponownie do obrony. Czekając i obserwując przyjaciela.

[Alex Parker]

Alex nie odczuwał specjalnego entuzjazmu, nawet gdy udało mu się dosięgnąć ciosem przyjaciela. No, ale cała tyrada o tym, jak bardzo nie lubił rozwiązań siłowych, byłoby powtarzaniem się, więc zostawmy to.
Zaatakowała więc jeszcze raz, już nieco mocniej, już marząc o tym, by było po wszystkim. Mogliby odpalić sobie jakiś film, a Parker mógłby się wtulić w Ellswortha jak koala, co wyraźnie lubił.

[Liam Ellsworth]

Liam zaczynał odnosić wrażenie, że Alex faktycznie się do tego nie przykłada. Albo stara się, choć mu to nie wychodzi bądź odwala robotę bo musi. Musiałby dostać manto, by wziąć się w garść.
Zaatakował znów przewidująco, ale była różnica. Jego ciosy były mocniejsze. Jak chciał, to potrafił. Lecz to nadal za mało. Brak taktyki, brak analizy i skupienia. Był przewidujący i łatwy do pokonania. Chcąc go obudzić, przy ostatnich ciosach, uniknął uderzanie z pięści, złapał go rękę, obrócił się charakterystycznie wokół swojej osi i po prostu przerzucił Alexa na plecy, przez swój bark. Zderzenie z podłogą zapewne do przyjemnych nie należało.
- Gdzie ty krążysz myślami? Skup się na walce.
Zwrócił mu uwagę, mając dziwne przeczucie że Alex ma już dość. Tak szybko jednak tego nie skończą.

[Alex Parker]

Myślami był koalą, gdy nagły przerzut przez ramię i zderzenie z podłogą, wybudziło go niemal natychmiastowo z miłych wizji. Na moment wręcz brakło mu powietrza w płucach. Stęknął cicho, czując że tyłek i łopatki ma całe obolałe.
- Jezu, za co?!- wychrypiał, siadając na podłodze i rozcierając kark.
Zero litości po prostu. Parker chciałby sobie przyrzec, że odpłaci mu się pięknym za nadobne, gdy przyjdzie do dziedziny, w której Ellsworth był zielony i Alex mógłby się zemścić....ale zdał sobie sprawę, że takowa nie istnieje. Psiamać. No i tyle z jego przebiegłego planu.

[Liam Ellsworth]

Po dokonanym przerzucie, Liam spoglądał przez chwilę na twarz Alexa, po czym się odsunął, by dać mu przestrzeń. Jego słowa były wręcz cudowne na tę chwilę.
- Jezusem nie jestem. Podczas walki nie bujaj w obłokach. Przeciwnik może to wykorzystać i skończysz jak teraz. A nawet gorzej. Zauważyłem to, kiedy od niechcenia zacząłeś zadawać ciosy bez skupienia. Ruszaj głową, od tego też ją masz, nie tylko do komputerów.
Po tych słowach podszedł do niego i podał dłoń by pomóc mu wstać.
- Poradziłbym też byś samemu trenować codziennie, uderzając w worek treningowy. Nie w rękawicach bokserskich, ale chociażby w bandażach. Wygodniej i lepiej wzmocnisz ramiona i dłonie.
Przekazał mu małą radę, gdyby był dzień, gdzie nie mogliby trenować razem, a Alex mógłby ten czas poświęcić na swój trening.
- Pokażę Ci parę ciosów, a Ty będziesz powtarzał.
Stanął bokiem, czekając aż i Alex się na to przygotuje. Wtedy pokazał mu pozycję w lekkim rozkroku,gdzie prawa noga była wysunięta nieco do przodu, zaś druga z tyłu. Zaczął tym samym pokazywać mu podstawy z karate. Jeżeli Alex oglądał i pamiętał filmy Karate Kid i z Jackie Chanem, powinien szybko załapać czego się będzie uczył.

[Alex Parker]

Alex westchnął. Nie było szans by Liam odpuścił, więc chciał to już odbębnić dla świętego spokoju.No co poradzisz na brak motywacji ?
Ćwiczył dalej, w głowie mając utwór Carl Douglas- Kung-fu fighting i z rozbawieniem wspominając tłustą pandę, do której, przynajmniej pod względem znajomości tej sztuki, był całkiem podobny. Tylko, że Panda Po, miała trochę więcej chęci nauki niż on. Aż sobie tą melodyjkę zanucił, bo przecież nie musiał podchodzić do tego zupełnie poważnie.
Załóżmy, że minął jakiś dłuższy czas, aż w końcu Parker, cały zlany potem siadł na podłodze, w akcie protestu.
- Jak mnie zaorasz na pierwszym treningu, to mnie wołami na kolejny nie zaciągniesz - oznajmił ocierając czoło rękawem

[Liam Ellsworth]

Alex nadal nie wykazywał chęci do treningu. Mimo tego, starał się, co Liam dostrzegał. Choć i tak miewał wrażenie, że ten tego nie chce. Ten jeden raz musieli spróbować. Z drugiej strony, zmuszaniem go do tego, nic nie osiągnie. Widział to wyraźnie.
Minęło sporo długich minut, może nawet i dwie godziny, Alex padł już zmęczony. Liam w przeciwieństwie do niego, miał jeszcze nieco energii do ćwiczeń.
- Skończymy na dziś.
Stwierdził, patrząc na przyjaciela, by następnie podejść do niego i kucnął przed nim, wpatrując się spoconą twarzą.
- Nie będę Cię już do tego zmuszał. Sam do mnie przyjdziesz, jeżeli uznasz, że faktycznie tego potrzebujesz.
Alexa z Pandą Po dzieliło to, że ten pierwszy nie chciał trenować, z kolei ten drugi wręcz pragnął nauczyć się kung fu. Nawet zebrany ból treningowy, nie powstrzymywał go przed osiągnięciem celu. Jak będzie z Alexem? Okaże się za kilka dni. Bo w następnym pewnie odmówi, odczuwając porządne zakwasy czy siniaki.
- To co, idziemy pod prysznic?
Zapytał z lekkim uśmiechem, wstając i wyciągając dłoń w kierunku przyjaciela, chcąc pomóc mu wstać.

[Alex Parker]

Fakt, Alexowi brakowało motywacji i tego nie dało się ukryć. Z drugiej strony, może po kilku razach, załapie bakcyla, kto wie? Póki co, był zmęczony i obolały.
Chwycił dłoń przyjaciela i podciągnął się na niej, by po chwili stanąć na nogi.
- Jasne - rzucił, bo przecież mieli osobne kabiny, więc nie musiał się obawiać, że Liam nagle go postanowi napaść od tyłu (hehe) . Zresztą, nawet jakby nie były osobne, to wątpił czy Ellsworth zrobiłby cokolwiek bez zgody Parkera. Przerzucił ręcznik przez ramię i zapewne ruszyli pod ten prysznic.
- Obejrzymy coś potem? Masz teraz dyżur? - zagadnął, ściągając mokrą koszulkę i rzucając gdzieś w kąt.

[Liam Ellsworth]

Pierwsze treningi takie są, że wszystko boli i ma się dość. Liam też przechodził takie katusze. Bardzo dobrze je pamiętał. Wtedy był jeszcze dzieckiem. A od małego jego mentor narzucał trening i dbanie o swoje ciało. Również wzmacniając jego odporność na ból, by mógł wytrzymać na swoim polu bitwy dłużej i przetrwać te paskudne czasy.
Po tym jak pomógł Alexowi wstać, również skierował się po swoje rzeczy, upiwszy przy okazji parę łyków wody z butelki.
- Teraz nie, ale na noc pewnie pójdę posiedzieć przy monitoringu.
Odpowiedział, zakręcając butelkę.
- Co nie zmienia faktu, że jeden film czy dwa odcinki serialu mogę obejrzeć.
Dla Alexa dawał radę znaleźć czas, by mogli go spędzić razem. Swoje sprawy odsuwając na bok. Nie mógł jednak zaniedbywać swoich obowiązków w bractwie. To zapewne Alex wiedział.
Po zabraniu swoich rzeczy i przerzucenia ręcznika na bark, obaj ruszyli w stronę łazienki by się odświeżyć.


[z/t x2]

[Amber Jackson]

/Po grze z Robin +ubiór/

Amber przyszła do Bractwa by poćwiczyć. Siłownia była lepszym miejscem od lasu. Tam niestety ktoś mógł ją zobaczyć, a nie chciała wpaść w ręce D.O.G.S. Dobrze jej było jak jest. Jednak przydałoby Rudej umieć bardziej panować nad sobą. Może i te wdechy i wydechy by nikt nie zauważył oraz uspokajanie się w myślach było bardzo dobrą metodą, ale na krótko. Jednak tutaj mogła sobie pozwolić bez nakrycia głowy. Teraz było widać jej rude, kocie uszy. Amber uderzała w worek treningowy.
Była zła, bo nie miała żadnych informacji od Pana Gekona. Czyżby coś się stało? Może ktoś z Bractwa by wiedział. To nie głupi pomysł by przy okazji się spytać.
Oczy Rudzinki zmieniły się na zielone kocie oraz macha zła swoim dość puszystym miedzianym ogonem.
Akurat spodnie miała tak dostosowane, że ogon miał łatwość w ruszaniu się.
Amber miała nadzieję, że nikogo jak na razie tutaj nie spotka tylko wtedy gdy się uspokoi.
Inni mutanci różnie reagowali na kocie atrybuty Kitty. Poza tym nie zmieniała się w zwierzęta, bo i po co. Na razie k są kształciła swoją walkę wręcz. Gdy już poćwiczy i się uspokoi to poszuka kogoś z Bractwa.

[Alex Parker]

/początek + ubiór

Alex nieczęsto przychodził na siłownię. W sumie to raczej rzadko. Nie był jakimś suchoklatesem, ale był szczupły. Szczęśliwie miał dobrą przemianę materii i zdrowo się odżywiał. Nie cierpiał ćwiczyć, robił to tylko po to, bo albo musiał, albo chciał się wyżyć. Biorąc pod uwagę ostatnia sprzeczkę z Liamem, chodziło o to drugie. Ubrał się w ciuchy do treningu ( no może bez tych okularów) , zabrał ręcznik i zszedł do siłowni.
Jakie było jego zdziwienie, gdy ujrzał.... rudego babokota. W sumie będąc w siedzibie Bractwa Mutantów, niewiele powinno go dziwić. Sam bym mutantem, choć jego mutacja widoczna gołym okiem nie była.
Mruknął pod nosem przywitanie i wszedł na bieżnię.

[Amber Jackson]

Jednak życzenie Amber się nie spełniło i ktoś przyszedł do siłowni. Na chwilę zatrzymała się i złapała worek treningowy by nie walnął w nią. Przyjrzała się delikwentowi. Miała wrażenie, że go gdzieś widziała. Może na jakimś zebraniu? Bardzo prawdopodobne.
Przywitanie mruknieciem czyli taki mruk się trafił Amber. Zapowiada się bardzo ciekawie. Dobrze, że mężczyzna niezadane Rudzince niewygodnych pytań.
- Cześć czy my się już nie widzieliśmy?Jestem Amber - zagadała.
Teraz od jej towarzyszą zależało czy włączy się w konwersacje czy niekoniecznie.

[Alex Parker]

Oj. Jednak przypadł mu obowiązek pociągnięcia dalej konwersacji. To nie tak, że nie lubił rozmawiać. W sumie, przed Imari, był wręcz zwierzęciem towarzyskim. W końcu poznali się w klubie tanecznym.
Tyle, że niełatwo zawierało mu się nowe znajomości. Teraz jeszcze bardziej.
A dlaczego by nie? Przecież to nie było chyba jeszcze zabronione.
- Całkiem możliwe - uśmiechnął się, zaczynając maszerować po bieżni, w ramach rozgrzewki. - Rzadko wychodzę z pokoju IT, więc czasem tylko się mijam z niektórymi. - jego mutacja sprawiała, że miał wtedy fotograficzną pamięć, więc musiał albo jej nigdy nie spotkać, albo nie zwrócić uwagi. Z drugiej strony, raczej by zauważył laskę z kocimi uszami i ogonkiem. Mokry sen każdego mangofreaka.
- Jestem Alex. - przywitał się również - Robię tu za programistę. Okazjonalnie uprawiam hakerke - uśmiechnął się ponownie

[Amber Jackson]

Jackson słysząc, że owy mężczyzna wyraża chęci rozmowy Ruda uśmiechnęła się do niego z sympatią. Powoli ruszyła w jego stronę i zajęła miejsce na drugiej bieżni, która stała koło tej pierwszej.
Amber wysłuchała co ma do powiedzenia Alex, jak się zaraz dowiedziała jego imienia.
- Hakerkę mówisz? - zapytała.
Zamyśliła się na chwilę.
- Pewnie to za wiele by Cię prosiła o znalezienie informacji na temat jednej osoby? - pytała.
Cały czas maszerowała. Amber miała bardzo dobrą kondycję, więc tak szybko się nie męczyła.
- Jeśli mi pomożesz, to może i Ty masz jakieś pytania do mnie czy mogłabym wiedzieć o czymś co Ci może być pomocne? - zapytała.
Naprawdę Rudzince zależało na tych informacjach. Może Alex jej pomoże,a może nie?

[Alex Parker]

Alex słuchał Kitty nie przerywając rozgrzewki. Na jej prośbę, kiwnął twierdząco głową.
- Nie ma problemu...ale uprzedzam, hakerka to raczej hobby. Głównie zajmuje się programowaniem. Innymi słowy, nie gniewaj się, jak mi pójdzie. W razie czego możemy wtedy poprosić bardziej kompetentną osobę - miał na myśli oczywiście Liama, który miał większe doświadczenie w tej dziedzinie.
Chwycił butelkę z wodą, upił łyk i odłożył ją na bok, klikając na ekranie, by nieco zwiększyć tempo.
- To kogo będziemy szukać? Zakładam, że chodzi o jednego z nas - zagadnął maszerując