[Imari Blanc]

- Gniewają, jak widać.. - westchnęła, ale nie była w stanie ciągnąć tego tematu dalej, bo najwyraźniej Liam postanowił skutecznie poprawić jej humor i to nie czekając dłużej. Pisnęła, starajac się złapać go za ręce.
- Nienienienienienienie...! - tyle w sumie można było tylko zrozumieć z tego, co piszczala, wykręcając się.
- Liam blagam! - probowała sie wskrobac dalej na stoł żeby mu uciec.

[Liam Ellsworth]

- Na Ciebie się pogniewał, bo nie byłaś z nim szczera.
Wiadomo, że każdy przyjaciel poczuje się źle, kiedy drugi coś przed nim ukrywa i nie chce się otworzyć, by wiedzieć z czym zmaga druga osoba. Z Liamem było podobnie co z Imari, że trzymają w sobie emocje i obawy, nie chcąc nikogo mieszać w swoje problemy. Widać, że coś mieli wspólnego.
Zaraz po tym postanowił się trochę pobawić z Imari, poddając ją torturze łaskotek.
To jej piszczenie, wołanie i błaganie było wręcz zabawne. Ale kiedy głębiej wlazła mu na stół oddalając się od jego osoby, zaprzestał. Bo nie chciał, by przeleciała na drugą stronę. Uśmiech mu jednak pozostał na twarzy.
- Czemu uciekasz? Nic Ci nie robię.
Zaczął drażnić się na słowa, unosząc swoje rączki ku górze, jakby nic faktycznie jej nie robił. Kto mógł ją łaskotać?

[Imari Blanc]

- To jest nie fair, masz przewagę! - na szczęście do końca stolika jeszcze kawałek, więc mogła tak siedzieć. - Znajdź sobie silniejszych od siebie do dręczenia, co? - no tak, nie była raczej matchem w tej walce, bo ani wagą ani wzrostem.. ani siłą nawet, nie dorównywała Liamowi. Poprawiła koszulkę, fucząc na niego.
- Łatwo to tak męczyć słabszych?! - fuczała dalej rozbawiona w jego stronę, chwilowo darujac sobie zamęczanie się tym co powinna, a nie zrobiła tym, co zrobiła a nie powinna i wszystkim innym naokoło.

[Liam Ellsworth]

- W tej chwili to pokonał mnie stół.
Odparł zawiedziony ale też rozbawiony sytuacją. Uciekła mu drugą część stołu, gdzie ledwo mógł ją dosięgnąć. Chyba że na siłę, kładąc się klatą na blacie. Jakby tak zrobił to kto wie czy nie usiadłaby na nim w ramach rewanżu. Ale dzięki temu, udało mu się widocznie rozbawić Imari.
- Ja Cię dręczę? Nie przesadzaj.
Uśmiechnął się cwanie ale i niewinnie. Przecież on nic jej nie robił.
- Myślałem że jesteś silna i mogłabyś być moim godnym przeciwnikiem. Pomyliłem się?
Zapytał z uśmiechem i pochylił się na stole, opierając na skrzyżowanych ze sobą rękach, podpierając blatu stołu. Był niemal na wyciągnięcie rąk dla dziewczyny.

[Imari Blanc]

- Kawałek metalu i dałeś się pokonać? Nieładnie.. - pokręciła głową. I tak zszedł im czas prania, na żartowaniu sobie, nie do końća poważnych rozmowach i śmiechu. Imari podIękowała mu za to zanim zebrali swoje rzeczy, potrzebowała takiego odciecia od myśli, które ją dręczyły od tych kilku dni, a Liam jak widać starał się i to dość skutecznie, poprawić jej humor. Miejmy też nadzieję, że żadne z nich nie wrzuciło czerwonej czy niebieskiej farbującej skarpetki do jasnego prania, by teraz wyciągać pofarbowane ubrania i móc załamać tylko nad nimi ręce. Zapewne byłby to jednak temat do dalszych żartów.

ztx2