[Liam Ellsworth]

/ dzień-dwa po pracy w pokoju informatyków

W końcu przyszedł czas na odpoczynek od nieustannej pracy przed komputerem. Nie oznaczało to, że będzie można sobie spać dwa dni, wyszumieć się czy też iść na siłownię i spędzić w niej cały dzień. Nie. Pora przyszłą na uprzątnięcie swojego pokoju i zrobienie prania. A Liamowi zaczynało już właściwie brakować czystych rzeczy na przebranie. Mimo iż ostatnio odwlekał, tak dzisiaj postanowił w końcu coś z tym zrobić. Pozbierał swoje brudne rzeczy do worka i ruszył z nimi do pralni. Nie raz tutaj był, więc problemu z obsługiwaniem automatów nie miał. Z dwie pralki już swoją pracę odwalały. Stanął prze jednej z wolnych i zaczął wyjmować swoje rzeczy z worka, rozdzielając tematycznie w kolorach. Ciemne od jasnych. Kiedy zaś zapełnił dwie pralni, pojawił się inny problem. Nie mógł znaleźć proszku do prania. Wiedział, że gdzieś na tych półkach był. Ale tym razem go nie dostrzegał. Zaczął kręcić się po całej pralni, ostatecznie grzebiąc przy wejściu, czy może w zapasach produktów coś zostało. Lecz widział tylko płyny do płukania tkanin. A może zaczęto używać proszek w płynie a on o tym nie wiedział?
Dzisiaj z kolei miał na sobie granatowe jeansy i szary cienki sweter, plus trampki.

[Imari Blanc]

Pranie, pranie pranie. Nawet jej ulubiona bluza musiała czasem tam lądować.
Obecnie miała na sobie puchatą, rózową bluzę z zamkiem i jeansy, czyli nic ciekawego, ot taki standard jak na nią. Tym bardziej gdy siedziała w Bractwie, to zwykle właśnie w czymś podobnym można było ją spotkać. Włosy miała rozpuszczone, rzęsy pociągnięte tuszem, chyba tylko po to, by nie czuć się jak kompletna dresiara.
Weszła do pralni, nie spodziewając się zastać tam Liama. Zdawał się czegoś szukać.. zajęty tym tak bardzo, że prawie jej nie zauważył.
Imari odstawiła plastikowy kosz, który miała oparty na biodrze na stół stojący na srodku pomieszczenia.
- Proszek? Ta czarna butelka do ciemnych. Ta czerwona do koloru i jasnych. Nie dziękuj - uniosła rozbawiona brew, obserwując jak się męczy. Tak, mieli proszek w płynie!

[Liam Ellsworth]

Liam był cały czas skupiony na szukaniu proszku, którego nie mógł znaleźć. Stracił nawet kontrolę nad otoczeniem, nie zauważając, że ktoś wszedł do środka. Kiedy usłyszał głos Imari, lekko podskoczył jak wystraszony kocur. Odetchnął z ulgą, kiedy spojrzał na Imari, trzymając się zaraz za klatkę piersiową.
- Nie strasz mnie.
Powiedziała to osoba, która sama straszy innych swoją mocą.
Po jej instrukcji, raz jeszcze zajrzał do butelek i tym razem zaczął czytać etykiety. Faktycznie, było napisane proszek w płynie do prania. Były jego dwie wersje o których wspomniała Imari. Wyciągnął oba i wyprostował się patrząc na nie.
- Od kiedy mamy tutaj taki... proszek?
Spojrzał zaskoczony, pokazując jej obie butelki, podchodząc też w stronę swoich pralek. Widocznie sporo musiało go ostatni ominąć nowości gospodarstwa domowego jak proszek do prania w innym wydaniu. Odkąd z Alexem przesiedzieli sporo czasu w pokoju informatyków, stracił chyba rachubę życia codziennego. Jak pranie czy sprzątanie.

[Imari Blanc]

- Taki akurat przywiózł któryś z Łowców. Od kiedy ty nie robiłeś prania, co? - uniosła lekko brew i sama też wepchnęła swoje kolorowe pranie do pralki, oddzielając tylko jasne rzeczy od ciemnych.
Wyciągnęła ze schowka płyn do płukania i dolała do swoich pralek, a potem postawiła na stole, żeby i Liam mógł skorzystać, a ona zapewne wykorzystała proszek. Nastawiła pokrętła i powciskała odpowiednie guziki i usiadła na stole, machając nogami.
- Zwykle noszę ze sobą książkę i po prostu czekam aż skończy, ale zapomniałam wziąć.. - westchnęła - Jak wam idzie praca? - z Alexem jeszcze nie rozmawiała..

[Liam Ellsworth]

- Tydzień czy dwa temu...Może trzy...
Intensywnie myślał, czując że chyba faktycznie stracił rachubę w czasie. Kiedy on tak właściwie robił ostatnio pranie? Sam nie wiedział. Ale przysiągłby, że niedawno.
- Z tydzień albo dwa.
Teraz rzekł jakoś tak z przekonaniem, pewnością że tak było. Więc w tym czasie musiało już poprzedniego proszku zbraknąć, skoro pojawił nagle nowy.
Zanim wlał jeden czy drugi proszek, zajęło mu trochę czasu na czytaniu sposobu użycia tego płynu. Pierwszy raz coś takiego miał w ręku, co dla Imari mogło albo wyglądać dziwnie albo zabawnie. Facet i pranie. To tak jak wysłać go po bułki i masło do sklepu, a on nie wie w którym miejscu na regale się znajdują.
- Przynajmniej zamiast książki masz moje towarzystwo.
Pocieszył ją, kiedy jeszcze się trochę męczył z tymi płynami. Aż w końcu po ogarnięciu tego, samemu lub z jej pomocą, oddał je proszek a wziął płyn do płukania i wlał do odpowiednich szufladek. Ustawił pranie i powciskał odpowiednie przyciski. Pralki ruszyły. Butelki można było odstawić na miejsce.
- Jeszcze nigdy nie pracowałem tak intensywnie z miesiąca na miesiąc przed komputerem. Z Alexem zrobiliśmy sobie wymiennie dzień wolny. On miał wczoraj, ja mam dzisiaj. Potrzebowaliśmy tego na regenerację, ogarnięcie siebie i przypomnienie jak wygląda pokój i szafa z ubraniami. No ale, jesteśmy do przodu i wszystko idzie tak jak tego chcemy. Żadnych problemów.
Odpowiedział z lekkim uśmiechem. Co więcej, Liam przez ten czas zdecydowanie stał się bardziej rozmowy. Duży plus. A skoro mieli już za sobą pranie i trzeba było czekać aż pralki swoje zrobią, Zatem Liam oparł się o blat stołu tyłkiem, podpierając się o niego rękoma, kiedy Imari siedziała obok machając nogami.

[Imari Blanc]

- Tydzien, miesiąc.. widzę, że faktycznie pracujecie jak mrówki - wykańczali się przed monitorami, ale robili to dla ogólnego dobra Bractwa, więc może i trochę marudziła, ale na pewno nie za dużo. W końcu to była ważna rzecz do zrobienia i wymagała poświęcenia jak największej ilości czasu, by nic się nie skopało.
- Mówisz, ze to lepsze niż książka? - roześmiała się, może trochę złośliwie, ale nie miała nic złego na myśli i jeśli znał już Imari na tyle, by to wiedzieć to pewnie nie poczuł się urażony.
- Aż tak ciężko? Mam nadzieję, że chociaż jecie odpowiednio? - matkowanie miałą we krwi, co poradzić. Przyniosła im te kanapki i od tego czasu nie zaglądała do informatycznego, ale to przecież dopiero dwa dni. Pewnie żyli o kawie i energetykach. Później odeśpią.. oby.
- Czasem chyba wam zazdroszczę takiej ilości pracy.. - mruknęła, o tak, ona wręcz szukała sobie zajecia w kółko. Najchętniej wychodziła by z pokoju na rano i wracała w nocy, żeby coś robić. A potem i tak nie mogła spać. Potrafiła biegać albo siedziec na siłowni, żeby padać ze zmęczenia i mieć nadzieję, ze zaśnie i nie będzie mieć koszmarów.

[Liam Ellsworth]

Wykańczali się, ale ktoś pracować musieli przy zabezpieczeniach i ochronie sieci i całego bractwa. Zapewnić odpowiedni transport, wejścia, podglądy monitoringu i wiele innych możliwości związanych z technologią komputerową i sieciową. Tym samym zadbać o systemy komórek, by były zabezpieczone i nie były zdolne go wykrycia przez organizacje rządowe jak i policyjne.
- Trzeba.
Tyle w temacie pracy. Sam siebie też nie poznawał, że był wstanie tyle wysiedzieć i tyle aż zrobić. Na prawdę stał się przydatny w Bractwie z możliwościami pracy jako informatyk. Nie myślał, że i tutaj wykorzysta swoje zdolności.
- A nie?
Odpowiedział z uśmiechem, rozumiejąc już mniej więcej jak ich żarty tutaj działają. Nie obrażał się ani nie poczuł urażony. Tylko zdecydowany o tym, że jego towarzystwo jest lepsze niż książka. Bo może to co czytała to nudne romansidło?
- Tak, jemy. Nie martw się mamusiu.
Chyba w nawyk zaczynały mu wchodzić droczące się słówka Alexa w stronę Imari. Szybko zaczynał się uczyć bycia w towarzystwie tak wspaniałych osób. A czy faktycznie się odpowiednio odżywiali, imari tego nie sprawdzi. Musiała uwierzyć. Nie można nie zgodzić się, że kawa i energetyki, też miały swoje miejsce w ich "diecie".
- Ja zazdroszczę Alexowi tak dobrego wzroku. Że on jest wstanie wysiedzieć tyle godzin przy tylu monitorach. Ja muszę ostatnio robić częstsze przerwy.
Jak już o zazdroszczeniach mówią, to też miał kogo chwalić. Nie pracę, ale właśnie Alexa. Czy nie za dużo ostatnio o nim myślał?

[Imari Blanc]

- Oczywiście, książki nie dorstają ci do pięt - prychnęla. Rozmowy odciągały ją od myślenia o tym, co się stalo kilka dni temu. Książka w tym nie pomagała, łapała się na tym, że czytając nie pamiętała polowy strony, bo zamyślila się kompletnie i musiała się cofać, co było irytujące. Przy rozmowie z drugim człowiekiem jednak trzeba było się bardziej skupiać i jakoś szło nie zamartwiać się wszystkim naokoło..
- Nie ma czego zazdrościć. Ma przez to częste migreny i ogólne problemy z mocą, która się przebija i działa jak chce.. - skrzywiła się, bo przecież doswiadczyła tego kilka razy - No i musi spać z zatyczkami do uszu i tak dalej.. więc w sumie to całkiem ciężka moc. Nie wiem czy bym się zamieniła, gdybym miała okazje.. - zastanawiała sie na glos nad tym.
Wydawała się przygaszona, ale cieżko jej się w sumie dziwić. Za to doceniała rozmowę i możliwośc odicągniecia się od swoich przemyslen.

[Liam Ellsworth]

Liam na jej słowa się cicho zaśmiał, choć nie przyznałby racji prawdy. Bo sam w sumie nie pamiętał, kiedy ostatnio czytał jakąś porządną książkę. Nie e-booka czy audio. Normalną książkę z kartkami i oprawą. Całe życie tylko komputery, programy i żyć tak by przetrwać.
- To jednak nie jest przyjemne.
Przyznał jej jednak rację. Choć sam Alex o tym wspominał. Tak wyostrzone zmysły bywają utrapieniem, że nawet w zatyczkach do uszu śpi.
Tym też sposobem nastała chwila ciszy. Liam zerknął na Imari, widząc iż jest jakaś inna.
- Coś Cię trapi?
Zapytał od tak z dobrego serca. Jeżeli chciała, mogła z nim porozmawiać. Oby tylko nie wracała tematem do męczenia go ze swoimi prośbami o kolejne spotkania terapii lękowej.

[Imari Blanc]

Podniosła wzrok na Liama, gdy zapytal i westchnęła ciężko.
- A jak myślisz? To samo, co sprawiło, ze Alex dwa dni temu wyszedł z trzaskaniem drzwiami z pokoju - opusciła wzrok na podłogę. Nie miała tego za złe Ellsworthowi, na pewno nie. Po prostu.. Kijowo wyszło, bardzo kijowo. Jej wina, co prawda i bedzie musiala sprobowac jakos sobie z tym poradzić, dać Alexowi jeszcze chwilę..
- Jaki ma humor? - zapytała, ale nie spojrzała na niego ponownie, bo jakos tak jej źle było.

[Liam Ellsworth]

Więc chodziło o tę ostatnią rozmowę. Jednak przejęła się tym, jak Alex zareagował. Bo sama raczej nie zaprezentowała sobą dobrego podejścia podczas rozmowy. Zapominając o najważniejszych zasadach, mówionych innym naokoło. Czas pewnie przyszedł, by jej przypomnieć o tym, o czym zapomniała przez ten czas. O zaufaniu.
- Yhym...
To było potwierdzenie tego, że rozumie w czym problem. Wtem przeniósł wzrok na pracujące na swoich obrotach palki. Aż nie zadała kolejnego pytania.
- Był przybity. Dość mocno przejął się Twoim dawnym stanem jak i brakiem zaufania. Skoro już do niego przyszłaś o pomoc a nie do mnie, to mogłaś mu powiedzieć prawdę. Wiedziałby może jak wtedy Ci pomóc. Po naszej rozmowie nieco ochłonął. Jest spokojniejszy. Jednak dobrze będzie, jeżeli do niego pójdziesz i z nim porozmawiasz.
Zasugerował, wracając spojrzeniem na nią. Za daleko ta sprawa poszła jeżeli chodzi o wzajemną pomoc i zaufanie. Imari dobrze zrobi, jeżeli chociaż przeprosi Alexa za takie "wykorzystywanie" jego osoby do pocieszenia siebie.

[Imari Blanc]

Pokręciła lekko glową, no tak. Spodziewała się tego. To nie bedzie łatwa rozmowa, tego mogła być pewna. Nie wiedziała tylko jak bardzo Alex jest na nią zły, ale spokojnie. Uświadomi to sobie już niedługo.
- Wiem. Chcę mu dać jeszcze chwilę.. nie zostawiła bym tego bez wyjaśnienia przecież - zapewniła go, a może raczej sobie musiała to powtórzyć? Chwilowo chaiałaby się chyba schować gdzieś i wyjść jak już bedzie dobrze, ale nic takiego się nie stnie, bo rzeczy same z siebie się nie naprawiają.. a co dopiero relacje.
- Nie chciałam, żeby to odbilo się też na tobie, jeślii miał być zły o to, co się stało. Ale chyba nie wyszło. Mam nadzieję, że wiedział, ze to mój pomysł? - spojrzała znów na Liama. Nie chciała by oberwał rykoszetem za coś, czego sama chciała.
Tak, nie spodziewała się, że kompletnie ją to pochłonie i może Liam trochę za mocno zaczął, ale rozumiała to.. Chciał sprawdzić jej limity. I tak to jakoś wyszło.
- Powinnam przyjść do ciebie wcześniej, porozmawiać.. Ale nie potrafiłam. Nikomu o tym nie mówiłam. Chyba ciebie też powinnam jeszcze raz przeprosić za swoje zachowanie.. - cóż, była przygaszona tym i na pewno nie bylo jej teraz łatwo. Zawaliła coś ważnego, przynajmniej dla niej. I dla Alexa, patrząc po jego reakcji.

[Liam Ellsworth]

Najwyraźniej oboje potrzebowali dla siebie czasu, aby ochłonąć po tej burzliwej rozmowie. Lepiej dla nich. Chociaż Alex już według Liama się uspokoił i można byłoby z nim już porozmawiać. Dlatego zasugerował, by Imari udała się do ich przyjaciela. Jej wybór, czy zrobi to teraz czy później.
Obserwując ją, widział jak zaczęła przeżywać to całe zajście. Wcześniej odpowiadała tak, jakby się nic nie stało, kiedy Alex wyszedł trzaskając drzwiami. Ale teraz? Być może wtedy skrywała emocje, które teraz wyszły na wierzch?
Odepchnął się od stołu i stanął przed nią. Zbliżył bardziej tak, że stał dość blisko. Oparł się rękoma o blat stołu, mając Imari w swoim centrum, pochyliwszy się, by ich twarze były ze sobą na równi.
- Nie wiesz jak ze mną byłoby wcześniej. Mnie nie przepraszaj. Oboje zawiniliśmy. Chciałaś, mimo moich ostrzeżeń jak to się skończy. A ja nie wyczułem granicy Twoich lęków. Zamiast już po ukazaniu jednej osoby, ciągnąłem dalej zamiast zakończyć. Alex wie, że to był Twój pomysł. Wyjaśniłem mu. I myślę, że możesz z nim już porozmawiać.
Powiedział z lekkim uśmiechem. A żeby ją jeszcze bardziej rozchmurzyć, dał jej pstryczka w nosek. Delikatnego.

[Imari Blanc]

Wolała dać Alexowi jeszcze chwile, choć to moglo działać w dwie strony - albo ochłonie i stwierdzi, że to nic takiego albo odwrotnie. Nakręci się w tym, co mu się wydaje, że Imari myśli i robi i będzie tylko gorzej, ale to się okaże za następne dwa dni..
Tak, wcześniej zachowała dobrą twarz do zlej gry, ale uderzyło ją to i to mocno. Nie chciała być może pokazywać takiej słabości przed Liamem? Kto wie co jej po glowie choziło. Tak cyz siak, to był dla niej problem i to spory. I musiała go jakoś rozwiazać.
Obserwowała go, gdy sie ruszył i zagryzła wargę, gdy odezwał.
- Niby tak, ale.. to nadal moja wina. Po prostu zrobiłeś o co cię prosiłam - wzruszyla lekko ramionami i odwróciła wzrok. Nie spodziewała się tego pstryczka. Lekko zaskoczona spojrzała na niego zanim się uśmiechnęła i odpłacila szybkim ruchem przeczesując mu włosy tak, by je zmierzwić.
- Dziękuję, że z nim porozmawiałeś. Mam nadzieję, że nie jest na ciebie zły.

[Liam Ellsworth]

Czasami dobra mina do złej gry się nie sprawdza, bowiem każdy zachowanie tej osoby może inaczej odebrać. Jak teraz mieli, że Imari podchodziła do tematu na luzie, kiedy chłopacy zamartwiali się jej osobą po terapii lękowej jaką chciała na sobie przetestować.
- Zapomnij już o tym. Było, minęło.
Odparł na jej słowa, nie chcąc by wciąż myślała że to jej wina. Spróbowała, przekonała się i wie że nie powinna dalej tego ciągnąć. Ale z Alexem porozmawiać powinna. Skoro Liam wiedział, że jemu na niej zależy, to tym bardziej muszą pogadać. O ile jej na nim zależy. Może to nie powinno być jego sprawą.
Po oferowanym jej pstryczku w nosek, spotkał się z potarganiem jego włosów, przy czym zamknął oczy marszcząc nos z uśmiechem. Teraz to mu dopiero zrobiła fryzurę.
- Przyjaciele na siebie się nie gniewają. Nie jest na mnie zły.
Przyznał szczerze. Bowiem tak było i to raczej Alex dziękował mu za tę rozmowę. A żeby jeszcze bardziej rozweselić Imari, postanowił zaryzykować z łaskotaniem jej. Powoli zaczął dźgać ją w brzuszek aż potem przeszedł na łaskotanie jej w wielu miejscach. Pilnował jednak, by z tego stołu nie zleciała.