[Imari Blanc]

- Chce ci się poczytać na głos? - zapytała od razu, w sumie posłuchała by sobie tego jeszcze raz. całkiem prawdopodobne, że podpytała innych - może i Phila - w Rebelii co i jak z Edamsem i czego potrzebuje. Jak widać zaczął się uczyć, a to dobrze. Mógłby stwierdzić, że to pierdoli i chce tylko zabijać GC i całą resztę ,ale jak widac nie.

[Vincent Edams]

Jakby Edams wiedział, że to Phil wspomniał Imari o jego brakach, z chęcią by typa dorwał i trzepnąl nim parę razy o podłogę. Nie żeby coś do niego miał, ale po prostu go nie cierpiał. Vincent wciąż pamiętał to upokorzenie, gdy Neumann wygrał z nim walkę i to z dziecinną łatwością. Co to w ogóle za moc" szczęście" ?
Chłopak, na propozycję Imari, zmieszał się jeszcze bardziej.
- Nie chcę - wymamrotał, wbijając spojrzenie w okładkę. - Źle mi to idzie - dodał po chwili milczenia .
Nie wiedział na ile Mercy się orientuje w jego sytuacji. W zasadzie tylko Nicholas wiedział, co go spotkało w AlterGen, Phil znał suche fakty.

[Imari Blanc]

- Czytanie na głos to dobre ćwiczenie, żeby szło ci to lepiej - wzruszyła ramionami. Nie wydawała się chcieć go wyśmiewać, przedrzeźniać czy cokolwiek podobnego. Przynajmniej na tyle na ile mogl to ocenic ze swoim emocjonalnym uposledzeniem. nie wiedziala o Edamsie wiele, raczej te suche fakty, ale tyle musialo jej obecnie wystarczyc. Nie miala tez pojecia, ze Vinc tak nie cierpi Agenta.

[Vincent Edams]

Vincent odniósł przez moment głupie wrażenie, że przemawia do niego damska wersja Nicholasa. Grenville też stosował tą metodę irytującego spokoju i o dziwo, na kogoś tak porywczego i niedostępnego jak Edams, działało to najlepiej.
Spojrzał na Imari kątem oka, po czym otworzył książkę i zaczął czytać na głos. A przynajmniej coś w ten deseń. Wyobraźmy sobie głos całkowicie pozbawiony emocji, monotonny jak stary odkurzacz Zelmera. Dodajmy przerwy na dukanie i poprawianie się i mamy ten mały horrorek oratorski.
Czuł, że uszy go dziwnie pieką.

[Imari Blanc]

Horrorek to dobre określenie. Brnęła jednak w to dalej, w końcu każdy tak kiedyś czytał, tak? Tak samo oddawanie emocji w trakcie czytania prychodziło z czasem. Wyciągnęła po pół godzinie butelkę jakiegoś soku czy wody z torebki i podała ją chłopakowi.
- Masz, zrób sobie przerwę. Nieźle ci idzie jak na początek. Jak ci się podoba ksiązka?

[Vincent Edams]

W gardle mu już zaschło, więc przerwa była jak najbardziej wskazana. Nieco się zjeżył, gdy Imari się do niego zbliżyła, ale szybko się okazało, że podała mu jedynie sok, nie naruszając na siłę jego strefy komfortu. Zachowywał się trochę, jak tłuczony latami pies, który na każdą próbę pogłaskania, reaguje warczeniem.
Co prawda nie sprostował, że to wcale nie początek, bo już ćwiczył sam od jakiegoś czasu - po prostu był w to strasznie lewy.
- Podoba mi się... chyba. - powiedział powoli. - Mam przy niej dziwne... uczucie. Jakbym już ją kiedyś miał w rękach.
Możnaby to uznać za deja-vu, ale faktycznie Vincent czytał już tą sagę i był jej fanem. Potem trafił do AlterGen i wspomnienia uciekły, razem z pamięcią o przygodach Harrego

[Imari Blanc]

HWidziala jak reaguje na każde zbliżanie się, więc dawała sobie spokój ze swoim standardowym Imarkowym podejściem i skracaniem dystansu. Nie tutaj, tu by się to nie sprawdziło i widziała to po nim. A przynajmniej nie tak szybko. Jasne, jesli uda jej sie te znajomosc utrzymać to pewnie bedzie dalej starac się przelamyhwac jego bariery, ale nei w tak gwaltowny sposob.
- Może widziałeś film? szczerze mówiąc nie pamiętam czy o tym rozmawialiśmy.. - zastanowiła się chwilę, ale nie byla w stanie sobie tego przypomniec.

[Vincent Edams]

Szczęśliwie Imari dostała wcześniej nauczkę i nie była już aż tak nierozważna, jak kiedyś. Dzięki temu oszczędziła sobie lotu przez pokój, stylem rzucanym. Córka Nicholasa musiała niestety tą lekcję odrobić, choć Edams jeszcze nie wiedział, że dwa miesiące później, nie będzie już miał takiego problemu z jej rzucaniem mu się na szyję czy plecy.
-Nie mam pojęcia - przyznał - Nie pamiętam z tamtych czasów wiele. Krótkie, niezwiązane ze sobą migawki.
Czasem były to wydarzenia istotny, typu dzień, w którym obudził mutację,. a czasem głupi szczegół, typu , że z Vanessą wyżerali po cichu ciasteczka.
Spojrzał na nią z ukosa, po czym wcisnął jej książkę do rąk.
- Teraz Twoja kolej.- nikt mu nie czytał, odkąd był dzieckiem, a i to bardzo mętnie pamiętał

[Imari Blanc]

- Może z czasem odblokuje się tego więcej.. Ciężko być pewnym takich rzeczy - westchnęła. Spojrzała na niego zdziwiona lekko ,wyglądała jakby chciala cos powiedzieć, ale sobie odpuscila. Wlasciwie chciala pociągnąć temat jej mocy i dostępu do wspomnień, ale dała sobie spokoj. Może nie tym razem?
Przekartkowała książkę do momentu, w którym skończył i zaczęła czytać. Ładnie, sprawnie,intonując dialogi i rozmowy, myśli i narratora.

[Vincent Edams]

O ile czytanie Vincenta wołało o pomstę do nieba i było katorgą dla osób postronnych, tak słuchanie Imari, było czystą, niekłamaną przyjemnością. Jeżeli Blanc miała problem, gdy ktoś okazywał jej za dużo atencji, tak teraz była na to szczególnie narażona. Edams podparł policzki na dłoniach i słuchał jej z taką intensywnością, jakby spijał każde słowo z jej ust. Cóż, nie było trzeba nawet mówić, że był zaangażowanym słuchaczem. Zwykle oczy pozbawione emocji, wyrażały teraz szczere zainteresowanie- nawet jeżeli to były tylko drobne perypetie małego czarodzieja

[Imari Blanc]

Przerwała po jednym rozdziale i uniosła wzrok na niego. Tak, czula na sobie jego wzrok przez ten cały czas.
- Co jest? - uniosła brew pytająco, jakby nie do końca pewna jaki jest wydźwiek tego gapienia się.

[Vincent Edams]

Tak, gapił się. Intensywnie się gapił. Chociaż tyle, że było to gapienie z kategorii neutralno- przyjaznych. Zwykle ci, na których gapił się nieprzyjaznie, nie żyli zbyt długo.
W każdym razie, gapił się, aż ta przerwała. Jak widać ten młodzieniec, nie miał w zasadzie bladego pojęcia o normach społecznych.
- Ładnie czytasz. - powiedział, nie bardzo rozumiejąc, czego ona nie rozumie. Chyba wiedziała, że ma dobrą dykcję i czyta o niebo lepiej od niego ( choć to akurat osiągnięcie powalające nie było)

[Imari Blanc]

- Czytać dalej czy teraz twoja kolej? - podsunęła książkę w jeog stronę, wciąż otwarta tam, gdzie skonczyła.
Tak, czula sie dziwnie jak sie wgapial, bo nie potrafila tego spojrzenia rozszyfrować, zreszta, on caly wydawal jej sie dosc nieprzewidywalny, wiec nie wiedziala jak odbierac jego zachowania, Minie troche czasu zanim sie tego nauczy.

[Vincent Edams]

- Ty czytaj - odpowiedział niemal natychmiast. Ci prawda były słowa, których nie do końca rozumiał, ale notowała je w pamięci, by potem je sprawdzić w słowniku. Nie chciał jej przerywać.
I zapewne czytała dalej, aż w końcu musiała też mieć przerwę, zarówno od używania strun głosowych, jak i jego wgapiania się.
- Nauczyłabyś mnie? Tak czytać ? - zapytał wprost, bo daleko mu było do Mistrza Subtelności.
Nie żeby miało mu się to przydać w walce. Chciał umieć więcej, być bardziej przygotowanym, gdy jak w końcu będzie wolny, ruszy w świat, tak jak marzył od dawna.

[Imari Blanc]

Zgodziła się na to i faktycznie czytała dalej, póki nie zaschło jej w gardle. W końcu powiedziała, że dość i być może jeszcze mu kiedyś poczyta, ale teraz już starczy i dalej on sam musi brnąć przez książkę.
- Jasne - zgodziła się - Zresztą słyszałam, że w ogóle przydała by ci się nauka, z różnych dziedzin. Mogę ci pomóc, na ile umiem - zaproponowała.
I w końcu tak wyszło...

Minął kolejny miesiąc..