[Alex Parker]

[Alex Parker]

<- z klubu Monkey Loft

Nawet jak była to gadka szmatka o pogodzie i klimacie, to wystarczyło, by ją uspokoić. Znaleźli się przed jego kamienicą. Faktycznie miał z klubu niedaleko, do pracy już niestety trochę dalej.
Kiedy Imari oznajmiła, że się zmywa, spojrzał na nią jak na osobę conajmniej niespełna rozumu.
- Poważnie? Chyba nie myślisz, że cię po tym wszystkim ot tak puszczę samą do domu? - żachnął, ale zdał sobie sprawę, że mogą nie być tu sami, więc ściszył głos do szeptu - Pojawiasz się znikąd, wchodzisz mi do głowy, zamykasz moje moce w jakiejś kulce dla chomika i chcesz się zwinąć w stylu "zadzwonimy do Pana?"
To brzmiało równie absurdalnie, co faktycznie takim było.
-O nie nie. Musisz mi to wszystko wytłumaczyć. Ale nie tutaj. Nie mam zamiaru się podkładać i dać się zamknąć jako szczur laboratoryjny.
Mieli problem. Ona nie chciała wejść. On nie chciał dać jej odejść.

[Imari Blanc]

Mówienie do niej o pierdołach, a raczej ton głosu i sam jego dźwięk pomagały jej się wyciszyć i uspokoić, skupiała się na tonacji, rytmie, nie na samych słowach, więc pewnie nie potrafiła by powtórzyć tego, co do niej mówił choćby musiała.
- Zamówię taksówkę. Ot jak? - zapytała, nie wiedząc o co mu może chodzić. - No.. tak. Zaufanie w takim momencie ma swoje granice - przyznała. W końcy gdyby ktoś jej odseparował moce, a potem zapewnił solennie, że wróci, jak na wszelkich rozmowach o pracę to na pewno by w to nie uwierzyła nawet w najmniejszym stopniu. Zagryzła wargę, spojrzała na ulicę naokoło nich. Rozmowa o tym tutaj nie była dobrym pomysłem.. Ale wchodzenie do środka.. Nie wiedziała na ile to jeszcze udziela jej się strach Parkera, a na ile już jej własna paranoja. Zaplotła ręce na piersi. Impas.
- Czyli teraz ja ci mam uwierzyć, że wyjdę stąd bez szwanku? To dużo zaufania jak na pierwsze spotkanie - zagryzła wargę.

[Alex Parker]

Tak, mieli impas. Żadne póki co nie zamierzało ustąpić i żadnemu z nich nie należy się dziwić. Alex włożył ręce do kieszeni. Żałował, że nie wrócił się po kurtkę, gęsia skórka pokryła całe jego ramiona.
- No cóż…jakby nie patrzeć…to ty zaczęłaś – nie mógł powstrzymać lekkiego uśmiechu, bo to wyglądało jak przepychanka gówniaków z podstawówki. – Pozbawiłaś mnie mocy. Jestem programistą, co mam ci zrobić, zatłuc cię klawiaturą?
Albo udusić kablem od myszki. Też ciekawa opcja. Zwłaszcza, że miał bezprzewodową.
Było zimno a brak możliwości podsłuchu wszystkiego dookoła, odbierała mu poczucie bezpieczeństwa.
- Chodź. Nie zrobię ci krzywdy. - podał jej dłoń

[Imari Blanc]

- Tak, a potem powiesisz mnie na hakach do mięsa w jakiejś piwnicy - fuknęła. Rozejrzała się.
- Wiesz co? Ok, niech będzie. Najwyżej. Podaj mi tylko adres - poprosila i napisala do kogoś SMSa zapewne o treści, ze jesli nie odezwie sie do jutra to tu mogą zacząć szukać, jesli ktokolwiek bedzie chciał szukać, pewnie w tym samym czasie ruszyła za nim do środka kamienicy, by nie stać na mrozie.
Marcowe powietrze nie było zbyt łaskawe, na pewno nie o tej godzinie. Ciekawe czy Alex się przeziębi? Ona na szczęście miała kurtkę, chociaz stawiała raczej że do domu wróci taksówką, a nie do czyjegoś mieszkania pieszo i to jeszcze w takim stanie w jakim była. Czuła jak emocje powoli z niej schodza, ale ot nie było to. Niby wiedziała, że tonie są JEJ emocje, ale równocześnie zawsze wydawały się absolutnie prawdziwe i ciężko było z tym walczyć. Nie lubiła tej części swojej pracy, to na pewno.

[Alex Parker]

Parsknął na uwagę o hakach. Błagam, czy on wyglądał na takiego barbarzyńcę?
- Haki? Prymitywne. Użyje taśmy izolacyjnej. - stwierdził rzeczowo, jakby przynajmniej raz w tygodniu porywał laski z klubów i bawił się w Christiana Greya.
Nie skomentował jej dupochronu, podał jej swój adres, nie widział zresztą w tym nic złego. Przynajmniej do momentu w którym sobie uświadomił, że mogła właśnie podać do niego nadmiar DOGS-om.
Weszli do środka piętrowej kawalerki. Parker zamknął drzwi, rzucił klucze na komodę, czując silny dyskomfort.
- Dobra...- roztarl zimne dłonie i ruszył w kierunku szafki, w której miał....a jakże. Alkohol. Wyciągnął dwie szklanki i nalał im sowicie
- To po kolei. Skąd wiedziałaś kim jestem, co mi w zasadzie zrobiłaś i skąd mam być pewien, że właśnie nie zaalarmowałaś kumpli z DOGS ? - zapytał wprost. A na osłodę zapytał - Chcesz do tego Coli?

[Imari Blanc]

Obydwoje tu stąpali po cienkiej linie, Alex nie był kolegą z Bractwa by mogła być pewna, że nic jej się nie stanie gdy się tak odkryła ze swoimi umiejętnościami. On na chwilę obecną też nie. Rozejrzała się po wejściu, notując zamknięte drzwi, choć klucze wylądowały na komodzie. Głupota... nie powinna panikować, bo po co? Co jej to da?
- Nie, dziękuję - pokręcila głową, gdy chciał nalewać do drugiej szklanki. Przeszła się po mieszkaniu, rozglądajac się.
- Wykorzystałam chwilę na parkiecie, żeby to sprawdzić. Przy odpowiednio dlugim kontakcie wzrokowym mogę sprawdzić czy ktoś jest.. jak my czy nie. Stąd stawiałam, że twoja nagła reakcja jest z tym związana. Ale to był tylko ślepy traf - dodała zaraz. Splotła ręce na piersi, wracając wzrokiem na Alexa. Usiadla na kanapie, na jej skraju właściwie.
- Nie wiem skąd masz być pewien. Napisałam, że gdybym się nie odezwała do jutra to mogło mi się coś stać i podałam adres - wyciągnęła telefon i pokazała w jego stronę wiadomośc, zasłaniając palcami numer, na który to wysłała.
- ..i jeszcze co ci zrobiłam? Zablokowałam ci moc - odpowiedziała po prostu, bo to było właściwie tyle z tłumaczenia.

[Alex Parker]

Oboje byli spięci i żadne się z tym specjalnie nie kryło. Gdyby jeszcze Alex wiedział, co się wydarzyło dzień wcześniej w siedzibie bractwa...
Nie przejął się za to specjalnie odmową alkoholu- więcej dla niego. Opróżnił szklankę w kilka sekund, najwyraźniej próbował ukoić nerwy.
Mieszkanie było jasne, czyste... Ale też bez duszy. Żadnych zdjęć przyjaciół, pojedynczych akcentów, co najwyżej rozkręcony pecet w rogu.
Kiedy Imari mówiła, tym on powoli się uspokajał. Fakt, że nic mu w uszach nie dzwoniło, sporo ułatwiał.
- W porządku...- powiedział cicho. Chwilę chodził obok telewizora, po chwili jednak chwycił szklankę, która miała być dla Imari i usiadł ostrożnie obok.
- A... Ona wróci? Czy jak jej nie odblokujesz, to będę jak zwykły człowiek ? - dopytywał, wyraźnie mniej spięty.

[Imari Blanc]

- Nie, jak jej nie odblokuję to będzie tak, jak jest teraz. Chyba, że odblokuje ją jakiś ogromny stresor. Wypadek, śmierć kogoś bliskiego, coś szokującego, jakieś bardzo silne emocje. Wtedy blokada może zostać zniszczona - wpatrywała się w swoje stopy. Ściągnęła kurtkę i rzuciła ją na oparcie kanapy. - Mogę ściągnąć to teraz jeśli chcesz - obejrzała się na niego, zagryzła wargę, jakby się zastanawiała i nie była pewna.

[Alex Parker]

Kiedy Imari wspomniała o wypadku, przez jego twarz przemknął ledwo zauważalny cień. Przez krótką chwile znów był w tym autokarze, w którym jego normalne życie się skończyło. To tam Alexander Parker umarł. A przynajmniej jego część.
Siedział dłuższą chwilę w milczeniu, przeżuwając jej słowa.
-Czyli...chodzisz po mieście i wyszukujesz mutantów? Takie hobby ? - zacisnął skostniałe z zimna dłonie na szklance.
To było takie...dziwne. Tak rozpaczliwie unikał całego świata, do którego tak naprawdę należał, że dopiero pierwszy raz w życiu (przynajmniej świadomie), rozmawiał z kimś takim...jak on. Z wyrzutkiem wyklętym przez społeczeństwo, tylko dlatego, że miał pewien dodatek w DNA.
-A...jeżeli ściągniesz to teraz...co się stanie? Wrócę do tego samego stanu...czy po prostu odblokujesz moje moce i będę w stanie nad tym zapanować? - dopytywał wciąż z dużą dozą ostrożności.

[Imari Blanc]

Nie zauważyła tego, bo nie obserwowała go obecnie bardzo dokładnie. Skrzywienie się więc na słowo "wypadek" ominęło ja.
- Już powinieneś nad wszystkim panować, mogę odblokowywać moc przez kilkanaście minut powoli - Nie mówiła tylko jakie będą tego dla niej konsekwencje, zadzwoni na taxi i sobie poradzi A jemu da spokój.
Życie Imari zawsze pełne było mutantow naokoło, nie znała tej strony która znał Alex. Ukrywanie się-Tak. Ale blisko zwykle byli inni nieludzie.

[Alex Parker]

Nie odpowiedziała mu w sumie na to, co z tym jej ciekawym hobby. Zastanowiło go tu, czy nierozmyślnie czy celowo uniknęła odpowiedzi.
Znów zapadło milczenie. Wieczór pełen kontrastów. W klubie gęby im się nie zamykały. Kiedy zasłona opadła i odkryli swoją tożsamość, jakby wyrósł między nimi mur.
- A...jaki będzie Twój koszt ? - w końcu uniósł ku niej spojrzenie, intensywnie niebieskich oczu. - Zawsze jakiś jest.
Nie wiedział jaka jest jej „zapłata” Ona miała małą próbkę tego, jak on jest karany za nadużywanie paranormalnych mocy.

[Imari Blanc]

Lubila sprawdzać ludzi naokolo, to fakt, ale nie zajmowała się tym. Zwykle informacje o niej dostawało się pokątnie od kogoś, kto wiedział... bla bla bla, a ona mogła pomóc. Albo i nie, czasem. Stracili tematy do rozmowy, gdy spadł na nich ciężar tego, że nie są ludźmi. A raczej gdy to odkryli, bo Imari wiedziała wcześniej. Teraz pojawił się milion wątpliwości czy aby jedno drugiego nie wyda.
- Nic z czym sobie nie poradzę, ale możemy już zadzwonić na taksówkę, żeby pojawiła się za jakieś dwadzieścia minut, to zejdę od razu. Powinnam ine mieć problemów po tych piętnastu minutach.. - tak sądzila, chociaż już dziś musiala uspokoić jego moc i jej konsekwencje, więc być może się przeceniała. Wiedziała też, że niewiele spała, ale.. Może tak będzie lepiej, zniknąć jak najszybciej i odchorować swoje w domu. Panna zbawię-ich-wszystkich.

[Alex Parker]

Jej wyjaśnienia wcale go nie przekonały. To brzmiało wręcz jak coś bardzo nieprzyjemnego. Bo czemu nie chciała mu o tym powiedzieć? Załóżmy, że nie miała nadal do niego zaufania i nie dziwota...ale skoro tak, czemu mu pomogła, choć wiedziała, że to się wiąże z jakimś kosztem?
Czemu się tym w ogóle przejmował ? Przecież jej nie znał.
- Nie chcę decydować się na nic, póki nie poznam tego konsekwencji. - powiedział w końcu - Nie wiem czemu to zrobiłaś, ale pomogłaś mi. Nie chce cię zostawiać z...nawet nie wiem czym.
To było jakieś pojebane. Znał ją od paru godzin, a się przejmował jakby była dla niego kimś bliskim.
- Słuchaj, wiem, że to brzmi żałowo jak z jakiegoś ckliwego serialu dla młodzieży...ale spróbuj mi zaufać. Skoro wyczułaś moje emocje, wiesz, że jestem tym wszystkim sparaliżowany jak ty.
Tak. Brzmiało ckliwie. Brzmiało w każdym razie bardziej głupio, niż sądził. Tak więc się napił.

[Imari Blanc]

Spojrzała na Parkera jeszcze raz, uważnie, nie odwracając wzroku od jego twarzy. Zmarszczyła nos, zastanawiając się.
- Nie jestem w stanie oszacować konsekwencji zanim nie zacznę tego robić, nie wiem jak szybko będę mogła uwalniać twoje umiejętności, żeby nie wrócić ci dolegliwości - westchnęła, przyznając, że to może nie być takie super łatwe.
- Miałam cieżkich kilka dni, co ma wplyw na to wszystko, zaglądałam ci dzisiaj do głowy i blokowałam moc, co nie było najłatwiejsze.. Jeśli teraz zacznę i zamówimy najpierw taksówkę, a potem pizzę na moj adres to dam radę zejść na dół, dojechać do domu, tabletki powinny zacząć działać, a ja będę miała jak uzupełnić straconą energię. Czeka mnie zapewne migrena, zmęczenie i głód. Nie wiem w jakiej kolejności, pewnie wszystko na raz - uśmiechnęła się lekko zmeczonym uśmiechem, w końcu było dośc późno, a ona naprawdę nie spala zbyt wiele. Dwie godziny? Trzy? Może, jak już oczy jej się zamknęły i zanim zaczeło jej sie to wszystko śnić po raz kolejny..