[Liam Ellsworth]

Kiedy Liam pierwszy raz jechał do siedziby bractwa, również miał mieszane uczucia co do tego, czy to dobry pomysł. Jego sytuacja wtedy była trudniejsza niż obecna Anny. Jego DOGS wtedy poszukiwało za dokonanie morderstwa, za które do dziś żałuje że tego dokonał. Czasu nie cofnie. Musi z tym żyć dalej. Ten rok w bractwie bardzo go zmienił. Stał się bardziej otwarty niż zamknięty na kontakt z osobami. Pomagał innym, ale nie sobie. Co sprawiło, że pomoc w sumie została mu udzielona, gdy miał problemy i jej nie odrzucił. Liam jest zdania, że Anna także się tu odnajdzie. I wiedział już, z kim przyjdzie jej dzielić pokój.
Westchnął krótko na odpowiedź Anny, odnośnie wiedzy na temat bractwa.
- A już miałem nadzieję, że chociaż w teorii Cię przygotował.
Stwierdził trochę z zawodem, ale nie takim jakoby to był problem. Wyjął bagaże z pojazdu i zamknął bagażnik, biorąc torby ze sobą.
- Więc tak. Budynek jest jak widać duży. Tu gdzie jesteśmy to główne garaże.
Wskazał jej ręką, co jak było widać gdzieś tam w innych miejscach stały zaparkowane pojazdy. A następnie ruszył w kierunku wyjścia do portierni, licząc że Anna udała się za nim.
- Bractwo jest miejscem przyjmującym zagubione mutanty, poszukiwane i każde potrzebujące pomocy. Wszyscy tutaj sobie pomagamy, wspieramy i działamy. Każdy ma szansę rozwijać tu swoje umiejętności i się uzupełniać. Również zawodowo można się wykazać. Pytania?
Wyjaśnił krótko jak potrafił i łatwiej chyba było mu odpowiadać na pytania, niż od siebie cokolwiek opowiedzieć.

[Anna Payne]

Uśmiechnęła się lekko.
-Podejrzewam, że mogło mu wypaść to z głowy po tym jak musiał się nagimnastykować by mnie w ogóle namówić.
Jakoś instynktownie zaczęła bronić Brada. W sumie, zawsze to robiła. Nie wliczając już czasu gdy ukrywała jego, swojego brata, znajomych... To wszystko miało miejsce nie aż tak dawno ale zdawało się być teraz tak odległymi wspomnieniami...
Cały czas słuchała uważnie Liama, i szła grzecznie za nim.
-Nie... Wszystko jest jasne...
Odpowiedziała spoglądając na mężczyznę. Z jednej strony, chciała mieć to już za sobą. Chciała choć po części, mieć już opanowaną moc, i przede wszystkim, nie bać się jej. Chciałaby też nauczyć się bronić. Choć z tym mogłoby być ciężko.
Z drugiej strony zaś, nie wiedziała co ją tu czeka. Przez chwilę miała ochotę stąd uciec.

[Liam Ellsworth]

- Dlaczego nie chciałaś się zgodzić?
Zapytał z ciekawości, dlaczego akurat Bradley miał taki problem z przekonywaniem jej, kiedy wiadomo było że potrzebowała pomocy osób doświadczonych w opanowaniu mocy. Może i nie znajdą nikogo kto posiada taką samą zdolność co ona, to jednak coś poradzą na to.
Pytań nie miała żadnych, więc Liam skinął głową w zrozumieniu. Zatrzymali się na portierni, gdzie był też wgląd na dalszą część długiego korytarza, którą stanowiły magazyny. Nie udali się jednak ani tam, ani na górę,. Minęli schody kierując w stronę drugiego korytarza. Skręcili na kolejny w którym znajdowały się ponumerowane pomieszczenia.
- Mam nadzieję, że nie masz klaustrofobii?
Zapytał dla pewności, z tego względu że mieli tutaj pokoje bez okien. Małe, cztery ściany z możliwością zamontowania półki, w których jedynym oświetleniem było światło sufitowe lub lampka nocna. Tym samym też Liam zatrzymał się na oświetlonym korytarzu, by uzyskać odpowiedź od Anny. By wiedzieć czy jest sens iść tędy dalej czy kombinować z innym pokojem dla niej, jak było w przypadku Imari.

[Anna Payne]

Przez chwilę zastanowiła się czy mu w ogóle o tym mówić... Jednak z drugiej strony, Brad twierdził, że Liamowi można ufać..
-Moc uaktywniła się po śmierci mojego brata... Nie mogłam się pozbierać. Najpierw żałoba, później starałam się jakby zapomnieć o aktywnym genie zatracając się w pracy. Nie chciałam przyjąć do wiadomości tego, że uaktywnił się gen. A dołączając tutaj, to było dla mnie równoznaczne z tym, że trzeba się z tym pogodzić. A chyba tego nie chciałam.
Wyznała. Od początku miała świadomość, że potrzebuje pomocy z opanowaniem mocy, potrzebowała pomocy by przetrwać. Jednak miała wówczas pewną blokadę którą kiedyś musiała przełamać.
-Nie. Na szczęście nie.
Odpowiedziała uśmiechając się lekko. Przynajmniej nic jej nie było wiadomo o jakiejś klaustrofobii.

[Liam Ellsworth]

Liam nie spodziewał się, że dziewczyna mu zwierzy się z przykrej sytuacji jaką była śmierć jej brata. Zdarzenie, które spowodowało aktywację jej genu X. Rozumiał ją doskonale, bo i sam nie czuł się z tym dobrze po śmierci rodziców. Chciał zapomnieć o swojej mutacji, pragnął by zniknęła. Ale ignorowanie jej nie było możliwe. Pod wpływem emocji, gdy się nie kontrolowało mocy, dochodziło do nieprzyjemności.
- Rozumiem...
Odpowiedział krótko, ze szczerym zrozumieniem na twarzy. Jakby wiedział, że przez co przeszła. Ale nie chciał tego drążyć.
- To dobrze. Więc chodźmy.
Fajnie, że Anna nie miała klaustrofobii, więc mogli udać się do pokoju Chloe, gdzie było jedno wolne miejsce.


[z/t x2]

[Liam Ellsworth]

5 czerwca 2019

Zmiana miejsca pracy, więcej obowiązków. Do teraz Liam nie może przyzwyczaić się do takich zmian. Do tej pory dzielił biuro z Alexem jako zwyczajni informatycy. A teraz, reorganizacja sprawiła że obaj awansowali. Oboje mieli teraz pod sobą przydzielonych członków bractwa, który w danej dziedzinie byli w czymś wyspecjalizowani. Nie da się ukryć, że Liamowi przypadła najpoważniejsza rola - zapewnienie bezpieczeństwa temu miejscu. Już od paru dni przychodził do tego pomieszczenia i zapoznawał z jego systemem. Dzisiaj przyszedł z Tengfei'em. Chłopiec mimo iż przyzwyczaił się do przebywania z nim i traktowania go jako swojego opiekuna, zdarzały się momenty kiedy pytał o mamę czy tatę. Tłumaczenie czterolatkowi było niekiedy trudne, by zrozumiał, że jego rodzice nie żyją. Nie ma co także ukrywać, że jest teraz mały i dorastając będzie znacznie więcej pojmować. Z drugiej strony, Liama więcej kosztowało jego wychowywanie. Ubrania, parę zabawek. Skromnie ale małemu nic nie brakowało. Nawet próbował uczył go w wolnej chwili, sprawdzając jego wiedzę, na ile zdążyli go rodzice nauczyć.
Mały chińczyk siedział przy jego biurku na podwyższeniu w postaci poduszek i rysował sobie na kartkach. Liam z kolei ogarniał monitoring i sprawdzał sprawność kamer i działanie obrazów. I pomyśleć, że teraz to tutaj będzie jego biuro.

[Alex Parker]

Biedny Liam. Nie wiedział co go czeka. Nie bez powodu istnieje termin "bunt czterolatka". To taki głupi wiek, w którym dzieci wpadają w histerię z byle powodu, same nie wiedząc dlaczego. Buntują się o absolutnie wszystko, nawet jeżeli wybrana przez rodzica opcja, im jak najbardziej pasuje. Cały czas NIENIENIENIENIE. Dodajmy fakt, że młody stracił rodziców, co musiało być dla niego niezłą traumą...innymi słowy Liam miał mieć przejebane, a Alex nie zamierzał mu w tym ani trochę pomóc. Ze względu na szacunek do partnera, nie wyrażał swoich myśli głośno, ale Ellsworth doskonale wiedział, że mały Chińczyk był dla Parkera jedynie zawadą. Nie lubił dzieci i nigdy nie zamierzał mieć swoich.
Tak, czy siak, Alex wpadł do Liama. Trzeba dbać o higienę umysłu i robić sobie przerwy.
- Kawa - poinformował partnera, stawiając ją przed nim - I ciacho. - bo go wkurzała ta napakowana sylwetka, której sam nie miał szans osiągnąć, hehehe.

[Liam Ellsworth]

Jeszcze tak źle nie było z małym chłopcem, ale Liam odczuwał powoli te problemy by jakoś malca uspokoić i tłumaczyć co się stało z jego rodzicami. Dobrze, że miał też dziewczyny, Chloe i Annę, które pomagały mu przy nim jakby miały lepszą rękę do dzieci. A dzięki temu miał też z kim go zostawić, gdy musiał pracować czy wyjechać na kilka godzin lub na noc. Liam nawet nie myślał, że czteroletnie dziecko może także mieć okres buntowniczy. Jeszcze takowego nie doświadczył. Czy to dobrze?
Praca i praca. Ellsworth nawet teraz nie myślał by zrobić sobie przerwę. O to już Alex dbał by odpoczywał od komputera i jak widać, ten nawyk mu pozostał, skoro przyszedł do niego z kawą i ciachem.
- Dzięki.
Podziękował Liam, kiedy usłyszał o kawie, ale jak padło słowo ciacho, aż spojrzał w kierunku postawionego talerza, po czym na Alexa.
- Znów chcesz mnie tuczyć?
Zapytał rozbawiony i pokręcił głową zostawiając włączone monitory, gdzie dwa miały niezbyt ciekawy i wyraźny obraz. Jakby kamery w tych miejscach były wadliwe. Podszedł do biurka by upić łyk kawy.
Mały chińczyk jak zobaczył Alexa, nieco się go wystraszył i przerwał swoje rysowanie. Jakby bał, że ten niemiły pan coś mu zrobi. Bo nie okazywał mu jakiegoś zainteresowania. Nie sprawiał dla niego wrażenia przyjaznego. I ta broda chyba też go przerażała.

[Alex Parker]

Znaczy, że wszystko przed nim! Powodzenia Liam, hehe. Nikogo to nie mija- w większym lub mniejszym stopniu każdy tego doświadczy. Nie wiemy jak będzie z Małym Chińczykiem, no ale !
Na jego uwagę, Parker uśmiechnął się chochlikowato.
- Kula to też figura. - stwierdził rozbawiony i sam wgryzł się w swoje ciacho. Szczęśliwie miał dobrą przemianę materii, a na co dzień jadał bardzo zdrowo.
Zignorował Małego Chińczyka, bo w sumie robił to na co dzień.
-Nie przepracowuj się. Mamy nowy serial do obejrzenia i nie zamierzam robić tego sam - mruknął i musnął ustami delikatnie jego policzek.

[Liam Ellsworth]

Na wspomnienie, że kula to też figura, Liam spojrzał na niego trochę z wyrzutem ale i uśmiechem.
- Nie dam się zrobić z kulę.
Ostrzegł go zapewniając, że tak się nie stanie. Liam czuł się dobrze w takiej swojej formie jakiej jest. I nic nie powinno tego zmieniać. Mimo wszystko, dziękował Alexowi że też o niego jakoś dba. Jak teraz, przynosząc kawę i słodkie. Liam odstawił kawę po upiciu łyka i zgarnął jedno z wolnych krzeseł podsuwając Alexowi by usiadł.
- Możemy obejrzeć w weekend.
Zaproponował, biorąc na ręce Tengfeia i zajął swój fotel, sadowiąc chłopca na swoich kolanach. Swoje ciastko przełamał na pół i jedną połówkę dał małemu, pomagając mu trochę z jedzeniem. Nie da się ukryć, jaki szczęśliwy się chłopczyk nagle zrobił, zapominając o istnieniu Alexa a skupiając uwagę na ciastku.
- Mam zaplanowany wyjazd na dwa trzy dni poza teren bractwa. Chcę zbadać jedno miejsce i przetestować zabezpieczenia w jeszcze innym. Chcę byś pojechał ze mną. Załatwiłem nocleg, więc wieczorem będziemy mogli coś obejrzeć i spędzić czas ze sobą.
Zaproponował, przedstawiając cząstkową informację planów na weekend. Chciał tym samym oderwać Alexa od przebywania ciągle w zamknięciu. Miał już wszystko opracowane i zaplanowane.

[Alex Parker]

Alex nie skomentował faktu, że i mały skośnooki dostał swoją część słodyczy. Najwyżej jak mu cukier dotrze do mózgu, zacznie biegać po ścianach a Liam będzie mieć zabawę, hehe.
Parker słuchał i był coraz bardziej zdziwiony. Znaczy, że ci... że wyjdzie z Bractwa? W sensie wyjadą we dwoje? Na pewno Liam ogarnął coś poza Seattle, bo przecież wiedział, że Alex jest poszukiwany.
- Brzmi kusząco. Ściągnę coś fajnego na wieczór - powiedział i naprawdę się rozpromienił. Pomijając akcję kradzieży szczepionek ze szpitala i odebrania Liama ze skręconą kostką, mnie opuszczał Bractwa od ponad roku !
- Powiesz coś więcej? To jakaś miejscówka za miastem? - dopytywał, wyraźnie ożywiony

[Liam Ellsworth]

Tu Liama i Alex zaskoczył, że od razu zaakceptował wspólny wyjazd. A już myślał, że będzie musiał go przekonywać i szukał w głowie przekonujących argumentów. Widocznie nie trzeba było i to Liama bardzo ucieszyło. Co było można zaobserwować na twarzy Ellswortha, z pojawiającym się pewniejszym i szczęśliwym uśmiechem.
- W Olimpii nad jeziorem mają domki na wynajem, blisko natury, z dala od miasta. Wynająłem jeden dla nas na moje fałszywe nazwisko. Podejrzeń nie będzie żadnych. Jedziemy odstresować się od pracy. Ale za nim tam zajedziemy, chcę zbadać teren poprzedniej siedziby Bractwa. To może być trochę ryzykowne, ale będziesz mi potrzebny ze swoimi zmysłami.
Nie mieli pewności, czy tam nie ma zamontowanych kamer, ale Liam chciał wiedzieć co mogło zawieźć w systemie bezpieczeństwa czy w ogóle go nie było. Czy po prostu ktoś wydał ich miejscówkę. Co prawda, miał pewne dane z opowieści tych co przeżyli i nie dali się złapać lub też tych, których uwolnili z DOMu. Lecz ujrzenie krajobrazu jaki pozostał przez rok w tamtym miejscu, może tylko pokazać, jak bardzo brutalna była to akcja. Cokolwiek jeszcze z tamtego miejsca zostało.
- Nie będziemy tam długo, więc bez obaw.
Uspokoił jeszcze Alexa, gdyby nie był do tego przekonany. Lecz z Liamem, wyszkolonym w walce i strzelaniu, nie powinno mu nic się stać. Przy nim Alex jest bezpieczny.

[Alex Parker]

Domek nad jeziorem za miastem. Alex nie pamiętał czy wspominał o tym Liamowi, ale była to jego wymarzona, obecnie, forma wypoczynku. Cisza, spokój, natura i dobre WIFI (hehe).
Powiedzieć, że Parker się rozpromienił, to mało powiedziane. Kusiło go by wstać i zacząć podskakiwać.
- Nie mogę się doczekać - powiedział tak ożywiony, jak nie był od wieeelu miesięcy.
Nawet nie myślał o potencjalnie niebezpiecznej misji, którą przy okazji mieli odbębnić....ale ale!
- W takim razie idę wrzucić parę łachów do pralki, ostatnio mnie dopadła niemoc. - faktem było, że ta bierność która ogarniała Alexa, coraz bardziej przypominała depresję....dobrze więc, że w końcu się wyrwie z zamknięcia.
- Widzimy się - pożegnał się niespodziewanym całusem w usta i czmychnął dziwnie sprężystym krokiem

/zt

[Liam Ellsworth]

To był szok. Na prawdę, Liam był zaskoczony reakcją Alexa, który zaakceptował pomysł z wyjazdem od razu. Bez żadnych sprzeciwów. W chwili obecnej go trochę nie poznawał. W odpowiedzi na jego słowa Liam się tylko uśmiechał i odwzajemnił mu pocałunek, po czym został sam z małym, ciastkiem i kawą. Bo Alex pewnie swoją zabrał.
Liam spojrzał na małego, który skończył jeść swoją połowę słodyczy.
- Gdybym wiedział, że się od razu zgodzi, nie kombinowałbym z misjami by go przekonać.
Rzekł rozbawiony do siebie, choć mógł do Tengfei'a, który tylko spojrzał zdziwiony ale i zadowolony, bo zjadł coś pysznego. Liam westchnął i zjadł swoją porcję, bawiąc się z małym dopijał kawę, jednocześnie mając uwagę na monitoring, gdyby coś się działo.
Po skończonej pracy i przysypiającym mu chłopcu, Liam opuścił z nim pomieszczenie.


[z/t]