[David Hopper]

Tamtego dnia Mary mogła zrobić wszystko. Zabić albo ratować. Ten drugi czym był dla Davida dowodem na to, że nie jest taka jak inni mutanci, siejący zło i zniszczenie. To także dawało jemu nadzieję, że jeszcze tacy istnieją, poza jego dziećmi i siostrzeńcem. Dlatego też nie widział powodu by dziewczynie tu obecnej nie zaufać. Chciał jej pomóc. Tej małej garstce mutantów, by mogli pokazać, że istnieje ich inna strona. Ta bardziej dobra, pomocna i wspierająca. Nie miał jak pomóc swoim dzieciom. Źle do tego się zabrał z żoną, to chociaż tym młodym pomoże, jeżeli może.
Jak tylko Mary wpisała swój numer i podpisała się w jego telefonie, a następnie puściła sobie dzwonek, mieli teraz ze sobą łatwiejszy kontakt. Nie będą już potrzebne tajemnicze maile.
David odebrał telefon, słuchajac dziewczyny kolejnych słów. To normalne że nie mała jeszcze planów. Dopiero szuka ludzi i mutantów którzy by jej pomogli działać. W pierwszej myśli miał swoje dzieci. Lecz problem polegał na tym, że Imari go nie chce znać, Claire nie daje znaku życia co go coraz bardziej zaczynało martwić, William ma swoją rodzinę i musiał wyjechać. Pozostawał mu Simon, slę to jeszcze dziecko!
- Znam, ale nie daję gwarancji że zechcą wspomóc. Będę jednak rozmawiał z parom osobami.
Nie kłamał. O ile nie ta trójka, to chociaż ma Simona. Tylko że to jeszcze nastolatek. Czy jest sens go mieszać w to wszystko?

[Mary Pond]

-Rozumiem.- nie pytała kogo takiego ma na myśli. Dowie się jeśli ktoś z nich się zgodzi. -Próbuję dotrzeć do byłych działaczy FPtP, ale to trudne. Ci co nie zostali złapani zapadli się pod ziemię.- wyjawiła. Dokładne odtworzenie fundacji From People to People jest niemożliwe. Po pierwsze, jeśli wtedy marsze pokojowe i slogany nie przyniosły porządanych skutków, to teraz tym bardziej. Po drugie, wszystkie zaangażowane osoby momentalnie zostałyby aresztowane. Jednak cel pozostaje podobny: pokojowe zakończenie tego konfliktu zatem przynajmniej część z nich mogłaby być zainteresowana taką inicjatywą. Sama nie znalazła żadnego z nich. Może Hopper jako dziennikarz ma jakieś swoje źródła i będzie mu pod tym względem łatwiej.
Skupiła się na sałatce. W zasadzie wszystko co miała do powiedzenia powiedziała. Niby miała jeszcze kilka pytań, ale nie była pewna czy zadawanie ich teraz jest na pewno dobrym pomysłem. Mieli przecież miłą atmosferę, a temat Pani Hopper mógł ją schłodzić. Dość mocno. W końcu jednak ciekawość zwyciężyła.
- Mogę spytać o Pańską żonę?- spytała. Jeśli David wolał zachować to dla siebie albo na inne spotkanie to pokiwała jedynie głową kończąc sałatkę. Jeśli natomiast dostała potwierdzenie to zadała pytania, po każdym z nich czekając chwilę na odpowiedź:
- Skoro przed nią ostrzegasz to zgaduję, że jest zaangażowana i lojalna względem pracodawcy? Czy jest dobrą osobą?- to drugie nie do końca oddawało tego co dziewczyna miała na myśli. Z potworem by sie pewnie nie ożenił. Chodziło jej o to, czy kobieta jest dobrą osobą nadal, gdy świat stoi na głowie.

[David Hopper]

Na razie nie chciał mówić, z kim i jakie ma znajomości. Nie chciał tym samym robić jakieś nadzieje dziewczynie. Przyjdzie odpowiedni moment, porozmawia z tymi osobami i przekaże jej ich podejście do tematu. Zainteresowanych by umówił z nią na rozmowę. Sama wtedy podejmie decyzję, czy skorzysta z ich pomocy.
Wspomnienie o FPTP, rozjaśniło mu trochę wizję sprawy jakiej chce podjąć się Mary. Nie będzie to samo, ale coś podobnego, może i na lepszych zasadach działania.
- Masz może ich nazwiska? Mógłbym spróbować zdobyć o nich informacje w swojej branży.
W dziennikarstwie miał swoich starych znajomych, poznał także nowych. Pracował jakiś czas w prasie, publikował artykuły, prowadził wywiady, jako pisarz też zdobył pewne znajomości. Cokolwiek z tego na pewno może się przydać.
Po uzyskaniu odpowiedzi, mogła zapaść chwilowa cisza, w której Mary jadła sałatkę a David popijał kawę. Wtem usłyszał pytanie dziewczyny o swoją żonę.
- Oczywiście.
Nie miał nic przeciwko, jeżeli miała o nią pytania. Miała prawo wiedzieć, kim jest kobieta przed którą ostrzega. A raczej uprzedza, że w jego rodzinie jest ktoś, kto dla DOGS pracuje.
- Jest dobrą osobą, choć nie zawsze potrafiącą radzić sobie z problemami. Beze mnie by sobie nie poradziła. Przez pierwsze lata naszego małżeństwa, nie miałem pojęcia o tym gdzie pracuje i co dokładniej robi. Sądziłem że jako naukowiec, pracuje w jakiejś firmie chemicznej czy coś. Do czasu kiedy robiąc porządki, znalazłem dokumenty z jej badań na naszym dziecku. Wtedy dowiedziałem się, dla kogo pracuje. Odpowiadając więc na Twoje pytanie, tak. Pracując tyle lat i awansując, jest lojalna. Rzadko się widzimy, ale chociaż utrzymujemy ze sobą kontakt telefoniczny.
Nie widział powodu ukrywać tego faktu o swojej, gdyż taka była prawda. Pomagając Mary, wolał chyba by wiedziała coś o jego kochanej żonie. Można było odnieść wrażenie, że nie był jakoś wybitnie przyjemny temat dla niego. Kochał i kocha nadal Leigh. Nawet jeżeli pracuje w miejscu na szkodę mutantów. Często miewa obawy odebrać od żony telefon i dowiedzieć się, że mają któreś z ich dzieci. Nie chciałby tego usłyszeć. Chciał, aby ich córki i syn żyli na wolności. Nie w klatce. O czym można też pomyśleć, że David w swojej sytuacji mieszkał sam.

[Mary Pond]

-Głównie tych bardziej znanych.- powiedziała. Angażowała się w działalność tej fundacji, ale nigdy nie dostała się jakoś szczególnie wysoko i poza głowami FPtP, które były osobami publicznymi znała może z dwa nazwiska faktycznie należące do tej grupy, a nie luźnych obywateli popierających tą grupę -Jest jeszcze kilka osób, z którymi kontaktowałam się w sprawie grafik, które robiłam na ich strony. Przygotuję listę na następne spotkanie.- obiecała. Wolała tych co bardziej znanych nazwisk nie wysyłać SMSem. Mogła ściągnąć na nich uwagę.
Po tym temacie nastąpiła cisza przed niezbyt miłymi pytaniami. David na szczęście spokojnie odpowiedział. Zatem wygląda na to, że Pani Hopper jeszcze przed tym wszystkim pracowała przy mutantach. Zmarszczyła brwi na informację o badaniach na własnym dziecku. Co do cholery? Znając mimo wszystko tylko część kontekstu darowała sobie komentarz, ale trudno jej było uznać kogoś takiego za "dobrą osobę". Do tego sam wspomniał, że nieczęsto się widują. Odetchnęła, jej twarz złagodniała przyjmując wyraz uprzejmego, trochę smutnego uśmiechu.
-Dziękuję. Tyle mi wystarczy.- zapewniła. Najważniejsze już wiedziała, a nie chciała go zamęczać. Talerz z sałatką był już do tej pory pusty.
-To wszystko na dziś z mojej strony. Ma Pan jakieś pytania?

[David Hopper]

- Dobrze.
Krótka odpowiedź na to, że David zgodził się poczekać na przygotowanie nazwisk na następne spotkanie. Nie można działać pochopnie a ze spokojem i zaplanowaniem. On jej tu tylko pomagał, skoro poprosiła go o współpracę, wbrew tych osób, które mu nie ufały. Bo przecież go nie znają osobiście.
Następnie opowiedział jej trochę o swojej żonie, skoro zapytała. W takiej sytuacji ne miał co ukrywać jej działań, jeżeli chcieli bezpiecznie cokolwiek robić. Może i jego żona nie powinna być przypisywana do tych dobrych, to jednak David nie widział w niej nikogo na tyle złego, kto by chciał odebrać życie czy zamknąć i robić eksperymenty. Dostała od niego upomnienie i zakaz przeprowadzania tego co robiła na ich dziecku. Źle może kobieta nie chciała. Była tamtego czasu młodsza i myślała że robi dobrze.
Skinął głową w zgodzie, skoro więcej pytań o jego żonę nie miała.
- Gdybyś czegoś potrzebowała lub chciała wiedzieć, nie krępuj się.
Dodał jeszcze, gdyż na tym powinna także działać współpraca.
- Nie mam pytań.
Dopił swoją kawę, rozumiejąc przy jej słowach że spotkanie dobiega końca.

[Mary Pond]

-Tak samo działa to w drugą stronę.- zapewniła gdy David zachęcił do zadawania pytań jeśli miała jakieś. Nie miała i Pan Hopper też nie miał, ale to dotyczyło też przyszłości. Nie zamierzała się obrażać za ewentualną ciekawość. I tak zaskakująco szybko się dogadali.
Skoro żadne z nich nie miało już pytań, mogli po prostu dokończyć co tam sobie zamówili. Reszta spotkania przebiegła na prostym small talku nie zahaczającym już zbytnio o ustalony temat ich spotkania. Głównie pogoda, jakieś ostatnie wydarzenia, może coś w prasie itp.. Nic kontrowersyjnego. Ot, dwójka ludzi znająca się od niedawna, która nie chce ciszy przy stole, bo ta mogłaby się okazać niezręczna.
W końcu zarówno kubek, jak i miseczka były puste, a rachunki zapłacone. Nadeszła pora się żegnać. Ustalili, że w kwestii następnego spotkania będą w kontakcie, Mary podziękowała jeszcze raz, życzyła miłego dnia i każde poszło w swoją stronę. Pewnie oboje mieli co nieco do przemyślenia.

[zt +David Hopper]