[Phil Neumann]

[ronnie henderson]

6 grudnia
Seattle wydawała mu się jeszcze gorszą dziurą niż kiedyś. Wdychając chłodne, przesycone spalinami powietrze, przeszło mu przez myśl, że musiał być kompletnym idiotą, że niegdyś osiedlił się właśnie tutaj. Nienawidził tego miasta, nienawidził całego Waszyngtonu. Z czasem przywykł, jednak ostatnie miesiące przypomniały mu jak bardzo tego nie znosił albo napływ tych negatywnych uczuć mogły być odbiciem jego ostatniego humoru. Nie żeby wcześniej był najweselszym mutantem na tej parszywej planecie jednak ostatnie miesiące dały mu wyjątkowo w kość.
Nie wracał do Seattle z dobrymi nowinami. Właściwie to przez myśl przeszło mu, żeby nie przynosić żadnych nowin. To byłoby znacznie łatwiejsze, jednak zdawał sobie sprawę z tego, że po tym wszystkim jest to winien Fay. Wolał nie przesyłać informacji o Penny drogą elektroniczną, zdawał sobie też sprawę z tego, że nie do końca chciała go też oglądać ( co z kolei było całkiem niezłym argumentem przeciw ich spotkaniu). Mimo to wiedział, że po prostu muszą odbyć tą rozmowę. Wiedząc więc, że już niedługo znów na jakiś czas powróci do Seattle zaczął szukać Fay.
Dowiedział się, że zatrzymała się w posiadłości jednego z członków Rebelii. Nie zdawał sobie sprawy z tego, że dziewczyna choruje. Po prostu się tam pojawił i szczerze powiedziawszy sam nie miał pojęcia co miał zamiar zrobić.

[Fay Murphy]

// 6 grudnia 2018

Nigdy by nie pomyślała, że w ciągu zaledwie czterech dni stan jej zdrowia aż tak bardzo się pogorszy. Było zupełnie tak, jakby znowu miała kilkanaście lat i jej zdolności były błędem, za który świat postanowił ją ukarać. Tak samo jak wtedy była słaba, praktycznie nie wychodziła z łóżka, tylko tym razem było to spowodowane nie preparatami mutazynowymi, a chorobą, która ogarnęła część miasta. Chociaż podjęła środki ostrożności padło także i na nią i... rozwinęło się w zastraszającym tempie.
Zaczęło się od niewinnego bólu głowy kilka dni wcześniej, który raczej zignorowała. Migrena, nic więcej. Potem, gdy przyjechała do Phila doszły do tego dreszcze, wysoka gorączka, która nie odpuszczała przez cały ten czas sprawiając, że nie miała ochoty na nic innego, jak tylko na spanie. A nawet, jeśli jakimś cudem udało jej się zmagazynować nieco energii okazywało się, że jej moc zaczyna szwankować. Resztki sił szły więc na przypadkowe połączenia z Bono, od których nie potrafiła się w żaden sposób uwolnić. A zwierzaka przecież nie można było wyrzucić. Nie miał się gdzie podziać tak samo, jak ona.
Teraz też spała. Przynajmniej do momentu, gdy nie usłyszała dzwonka do drzwi. Hmm, Phil? Chyba powinien mieć klucz... Ile czasu minęło, od kiedy wyszedł? Właściwie to biorąc pod uwagę to, że wybrał się po mutazynę, wcale nie wyczekiwała z utęsknieniem jego powrotu. To znaczy... doceniała chęć pomocy, ale to wciąż była mutazyna. Wciąż igły. Wciąż była na nie.
No ale cóż, przecież nie będzie mu kazać z tego powodu czekać pod drzwiami, odmawiając wpuszczenia do własnego domu. Wygramoliła się spod kołdry, na koszulkę zestawioną ze spodniami dresowymi naciągnęła jeszcze sweter i nie podejrzewając nic zeszła na dół.
Jak w każdej szanującej się rezydencji i w tej był zapewne domofon z kamerką pokazującą, kto stoi po drugiej stronie drzwi. A widząc tam postać Ronniego... z jednej strony radość i ulga były natychmiastowe i przeogromne, jednak chwilę potem nie mogła już przestać myśleć tylko o tym, co on do cholery robi w mieście ogarniętym epidemią. Lubiła wyobrażać sobie, że jest gdzieś daleko, żywy, chociaż trochę bezpieczniejszy nić tutaj. A tymczasem zjawiał się jakby nigdy nic i... co? Miała mu teraz otworzyć? Chciała, tak cholernie chciała, ale jeśli był zdrowy, równało się to z podpisaniem na nim wyroku. Bo przecież wszyscy wiedzieli jak kończyli ci w getcie. Po kilku tygodniach martwi.
Chwilę zastanawiała się, czy w ogóle się odezwać, nawet przez domofon. W ogóle to skąd wiedział, że tu była? Kolejne sekundy po prostu stała z palcem położonym na guziczku, zbierając się na odwagę, żeby go wcisnąć i... niestety pokusa usłyszenia jego głosu po tylu miesiącach była zbyt duża. Nie potrafiła tego nie zrobić. Przycisnęła przycisk sprawiający, żeby mógł usłyszeć jej słowa.
- Ronnie... gorszego momentu na powrót nie mogłeś sobie wybrać - powiedziała, mimo znaczenia słów tonem nie dającym poznać, że jest tu niemile widziany. Był wyjątkowo pozytywny, na końcu nawet przechodzący w krótki, cichy śmiech, bo... ciężko było jej w tym stanie lepiej wyrazić to, jak bardzo cieszyła się na jego widok. I to, że wszystko z nim w porządku. Chociaż też miała ochotę ukatrupić go za niedawanie znaku życia przez cały ten czas. Tak samo mocno jak rzucić mu się na szyję i nie puszczać przez tyle samo czasu, ile minęło odkąd wyjechał.

[ronnie henderson]

Nigdy nie spodziewał się tego, że coś tak błahego jak grypa może zaszkodzić mutantom. Według jego nieco posranej ideologii byli tą lepszą rasą. Silniejszą. Tymczasem mutanci zapadali jeden po drugim na tą chorobę i nie chciał być pesymistą (chociaż nim był), jednak wydawało mu się że będzie tylko gorzej. Nie dało się przejść obojętnie obok informacji, że na chorobę zapadają tylko oni. Najmniej spodziewał się jednak tego, że nawet on poczuł nagłe pogorszenie się stanu zdrowia. Nawet nie pamiętał jak to było być chorym. Ból poobijanych kości, zadrapania, otwarte rany. To znał aż za dobrze, a jednak najgorsze z tego wszystkiego wydawało się być zwykłe przeziębienie. Pamiątki wojenne mógł przynajmniej nosić z dumą, tymczasem symptomy grypy były po prostu irytujące i poniekąd poniżające. Przynajmniej dla niego. Wszakże nie ma nic straszniejszego niż kichający mutant.
Sam nie wiedział czego oczekiwał od tego spotkania. Duma nie pozwalała mu odezwać się do niej wcześniej. Po prostu. Nie chciał być tym, który dzwoni pierwszy, który przyznaje rację drugiej stronie czy, broń boże, przeprasza i przyznaje się do błędu. Wręcz przeciwnie dalej był bardzo mocno przekonany, że to właśnie on miał wtedy rację, a nawet dalej ją miał, a Fay miała przecież nadal szansę zastosować się do jego (mądrych) zaleceń.
Co więc tutaj robił? Nie miał zamiaru przeprosić. Przyznać się do błędu czy nawet pójść na mały kompromis i stwierdzić, że oboje zachowali się głupio. Na to był zbyt arogancki. Odpowiedź była dość głupia i zbyt sentymentalna, by mógł się do tego przed sobą przyznać. Więc znalazł dobry i niezbity argument, by wytłumaczyć sobie przyjście do niej. Przykre, że wykorzystywał w taki sposób śmierci Penelope. Pomijając to jednak, musiał przecież jej powiedzieć prawda? Nie listownie. Nie podając informację przez kogoś innego. Musiał to zrobić osobiście. Był jej to winien. Nawet jeśli sądził, że Murphy nie za bardzo chce się z nim widzieć. Cichy głosik podpowiadał mu, że może lepiej sobie odpuścić. Jednak zanim Ronnie wziął pod uwagę jego słowa nacisnął przycisk domofonu.
Wydawało mu się, że to trwa wieki.
W końcu usłyszał głos w domofonie. Wydawało mu się, że jest na to przekonany, ale słysząc Fay, zdał sobie sprawę, że nie był ani trochę. Założył, że zanim porozmawia z nią będzie musiał przejść przez jakąś ochronę czy chociażby porozmawiać z właścicielem tego przybytku.
Przesunął palcami po głowie, kompletnie zapominając o tym, że nie zostało mu wiele włosów do przeczesania. Przyzwyczajenie. - Przeszkadzam ci w czymś? - zapytał nieco podejrzliwie w końcu. Oh, był małym człowieczkiem. Ale czy nie taka myśl jako pierwsza wykluła się w jego głowie? Była w gigantycznym domu innego faceta. Wnioski wyciągały się same. Chociaż… Czy miał w ogóle prawo się złościć? Sam je sobie zabrał. - Przyszedłem porozmawiać. Nie zajmę ci dużo czasu - mruknął, opierając się głową o domofon. Cieszył się, słysząc jej głos. Naprawdę cholernie się cieszył, chociaż niekoniecznie to okazywał. Był małostkowy. Za bardzo. Jeszcze się nie nauczył, że powinien doceniać to co ma, bo przecież tak łatwo było to stracić. Już przecież stracił tak wiele.

[Fay Murphy]

Z jej strony cała ta sytuacja sprzed kilku miesięcy przedstawiała się zupełnie inaczej. Owszem, na początku była na niego mocno wkurzona o to, że był taki uparty i nie pozwalał jej o sobie zadecydować. Bo to nie była pierwsza taka akcja. Uważał, że wie lepiej i koniec, nie dało rady przegadać, żadne argumenty nie działały. Rzadko się kłócili, ale jak już to ostrzejsze wymiany zdań wynikały właśnie z tego faktu.
Po jednej takiej kłótni zrobił to, co zapowiadał i wyjechał na południe, a Fay... no cóż żałowała, że tak to się wszystko potoczyło praktycznie od razu gdy to się stało. Nadal sądziła, że powinna jechać z nim, ale z drugiej strony już poszłaby na jakąś ugodę żeby tylko nie rozstać się w ten sposób. Nie jechał na wakacje, tylko w prawdopodobnie jeszcze bardziej niebezpieczne miejsca od Seattle i jakaś część niej zwyczajnie bała się, że więcej go nie zobaczy. W związku z tym nie minęło kilka dni jak chciała to naprawić i odezwać się do niego. Jako pierwsza, tak, bo podejrzewała, że jak ona tego nie zrobi, to żadne z nich się za to nie zabierze. Pod względem uporu niestety Henderson wygrywał, a Fay za bardzo na nim zależało.
Chciała zadzwonić, ale nie mogła. Nie wiedziała, czy to Ronnie czy zwyczajnie sieć albo zasięg siadł, co coraz częściej się zdarzało. Nie dawało rady i koniec. Została sama z wyrzutami sumienia i brakiem informacji. Na całe cztery długie miesiące.
Aż do tego momentu. I... co miała teraz zrobić? Otworzyć? Phil jakimś cudem był odporny na chorobę, ale czy mogła tak ryzykować z Ronnim? Lekarstwa jak nie było tak nie ma, więc trudno było tu mówić o czymś innym, jak o tymczasowym podpisaniu wyroku śmierci.
- Nie... oczywiście, że nie - odparła praktycznie od razu, bo przecież nie to miała na myśli przy swoich poprzednich słowach. Po prostu wrócił gdy nie za dobrze się działo i tyle. Parę tygodni temu może byłaby dla nich szansa, a teraz... cóż, wszystko w rękach tych, którzy próbowali pomóc zarażonym.
Słysząc jego kolejne słowa znowu się zawahła. W pierwszym odruchu oczywiście, chciała mu otworzyć, ale potem... postanowiła zrobić dokładnie to, w czym on był taki dobry. Dla jego dobra zadecydować dla niego.
- Ronnie, nie wiem, czy to dobry pomysł... ja... trochę się zmieniło odkąd wyjecha... - zaczęła, ale chociaż bardzo starała się brzmieć normalnie, gardło coraz bardziej jej wysiadało, a głos słabł. Aż w końcu, właśnie przy ostatnich słowach zanikł całkowicie, przeradzając się w ostre, wymuszające kaszel kłucie w gardle. W ostatniej chwili udało jej się sięgnąć do kieszeni spodni po chusteczkę, żeby móc zakryć usta. Gdy skończyła, pojawiły się na niej krwistoczerwone plamy, a oczy miała całe załzawione.
- Jak mówiłam... lepiej będzie jak już sobie pójdziesz - powiedziała, znowu przyciskając guziczek, niestety nie potrafiąc jednoznacznie stwierdzić, czy zwolniła go przed tym, jak to się zaczęło. Bo jeśli coś usłyszał... to już nieważne, bardzo łatwo mógł ją teraz przejrzeć, mógł się domyślić. Cholera.

[Imari Blanc]

/z opuszczonej fabryki, po ataku na DOM

Imari przysypiała w samochodzie, gdy tylko wyjechali z fabryki. Bezsenność bezsennością, ale równocześnie padała na twarz, po całym tym stresie, zapieprzu, wszystkim naokoło. A tutaj.. czuła się bezpieczniej. Gdy wjechali do miasta przyglądała się budynkom, ale oczy często jej się zamykały.
Phil nie odpuścił sobie wjechania do marketu, by kupić jej lody - może nawet ze swoim szczęściem kupił jej dokładnie taki smak, jaki chciała? To było całkiem możliwe. Imari jednak nie jadła ich w samochodzie, bo pewnie skończyła by z twarzą w lodach. Zakupy lezały więc bezpiecznie w bagażniku, w termo-torbie.
Mimo, że trasa nie była krótka, to jednak nie dłużyła się jej, bo Imari dawno nie miała możliwości przyjrzeć się tak miastu. Zastanawiała się czy Phil specjalnie nie jedzie jakąś okrężną trasą, ale nie zamierzała pytać.
W końcu jednak dotarli na miejsce i mogli wysiąść, by udać się do rezydencji, w której Imari nigdy nie była. Rozglądała się teraz naokoło jak zauroczona, czując się.. cóż, w sumie kompletnie nie na miejscu. Mieszkała w tak spartańskich warunkach, że.. to było aż dziwne. Splotla ręce na piersi, przechadzajac się w skarpetkach po pokoju gościnnym.
- Wracasz po Lucasa, tak? - obejrzała się na meżczyznę, pytając.

[Phil Neumann]

| 4 kwietnia 2019 roku, poranek

Hello, Seattle! – wesoło witali ludzie z radia innych ludzi w mieście i na świecie. Zastanawiałem się, czy w pierwszych wiadomościach usłyszę o ataku na D.O.M., czy może jednak chwilowo nie będą chcieli tak tego rozgłaszać. Bądź co bądź, ludzie spanikują. Niebezpieczni mutanci znowu byli na wolności! Zgroza!
A my, jak gdyby nigdy nic, przemykaliśmy budzącymi się do życia ulicami miasta. Mijaliśmy kilka patroli policji. Machnąłem nawet jednemu znajomemu mundurowemu. Niekiedy lubił mnie dla żartu legitymować, pogadać, ale tym razem jedynie odmachnął i pojechał dalej. Wcześnie było, sennie i jeszcze zapewne mieli całe ręce roboty. Uśmiechnąłem się pod nosem. Jakiś sukces, nie? Miałem nadzieję, że do tego czasu udało im się poblokować sygnały.
Skręciłem w kolejną uliczkę. Spoglądałem od czasu do czasu na Imarkę. Była zmęczona, zasypiała. Z tego względu za wiele nie rozmawialiśmy, ale też wiele się działo przez ostatni czas. Myślę, że musieliśmy się nieco wyciszyć. I wyspać.
- Tak, wracam po Lucasa i sprawdzić, czy wszystko dopilnowane – odparłem, zbliżając się do niej i ją przytulając. Nie wiem, czy moją pierwszą myślą było to, że mogła tego potrzebować czy raczej to ze mną było coś nie tak. Cieszyłem się, że tu jest. Była tu bezpieczniejsza. Odetchnąłem z ulgą i roześmiałem się nawet cicho na widok jej min. Dla mnie przebywanie w skrajnie różnych warunkach – od wypindrzonych pałaców po najbardziej brudne, opuszczone magazyny, ale dla Imari było to najwyraźniej coś nowego.
- Czuj się tu jak u siebie w domu. Zaskoczenie czy też skrępowanie zostaw na jutro, a właściwie na później, kiedy ujrzysz salon popołudniowym świetle – odparłem, głaszcząc ją czule po ręce, po czym westchnąłem. Obowiązki, organizacja, sprawy ważne i ważniejsze. – Pewnie chcesz wziąć prysznic, kąpiel? Łazienka masz tam za rozsuwanymi drzwiami. Zaraz poszukam jakiejś piżamki dla ciebie i jakichś ciepłych skarpetek – stwierdziłem, klękając przed komodą. Jeśli się nie myliłem, to coś powinienem tu znaleźć… - To pokój gościnny… i, jeśli znajdziesz tu jakieś damskie rzeczy, to wiedz, że to żadne kochanice Phila tu mieszkają, tylko moje córki, kiedy im się o mnie przypomni – stwierdziłem i w sumie zamilkłem, bo nie miałem pojęcia, czy jej o tym wspominałem. Wzruszyłem ramionami sobie i zaraz wyjąłem jakiś śmieszny komplet w chmurki…
- W sumie może lepiej, byś sama wybrała, w czym ci będzie wygodniej – stwierdziłem, odwracając się w jej kierunku z błękitną koszulką w białe obłoczki. – Bo ja bym ci osobiście wcisnął coś bardziej sexy niż to – stwierdziłem nieco rozmarzony i uśmiechnięty niczym rasowy zwyrol.

[Imari Blanc]

Przytuliła się do Phila bez żadnego zawahania, brakowało jej tego okropnie, ale doskonale wiedziała, że są obecnie inne rzeczy do zrobienia niż nie puszczanie Neumanna ze swoich objęć. Trudno, to będzie musiało poczekać.
Odsunęła się od niego niechętnie.
- Odzwyczaiłam się myślę.. od normalnego życia - przyznała, patrząc jak klęka przed komodą by znaleźć dla niej piżamę. - Kąpiel..? Tu jest wanna? - oczy jej się zaświeciły wyraźnie. - Wieki nie leżałam w wannie - chyba zrobił jej też tym niezłą niespodziankę, choć tego pewnie nie planował. A jednak! Kto by nie chciał usiąść w wannie pełnej gorącej wody po tak męczącym.. chciało by się powiedzieć dniu, ale tak naprawdę to wszystko trwało o wiele dłużej. W końcu kiedy pierwszy raz zobaczyła Williama po tej przerwie? Półtora roku temu? Rok? Nawet nie liczyła.
- Córki? - uniosla brew na moment - ah, tak. Mówiłeś - przypomniała sobie, patrząc jak się podnosi z koszulką w chmurki. Uśmiechnęła się.
- Coś bardziej sexy możemy przedyskutowac później. Na razie wolę białe obłoczki - sięgnęła po koszulkę z jego rąk, podeszła jeszcze te półtorej kroku bliżej i cmoknęła go w nos, stając na palcach.
- Jedź po niego, masz jeszcze trochę spraw do ogarnięcia - nie chciała trzymać go za długo - Umyję się i poczekam aż wrócicie. - cofnęła się. - Dalej, dalej. To kawał drogi.

[Phil Neumann]

Nie pomyślałbym, że wieść o kąpieli – o wannie! – mogłaby kogokolwiek tam ucieszyć, a gdybym wiedział, że Imarkę tak ucieszy, to już dawno bym ją porwał i zamknął w tym pokoju! Dla niej by to sama frajda była, a ja miałbym zabezpieczone jej zdrowie psychiczne i fizyczne. Wszyscy byliby zadowoleni, a tak?! Kolejne rany, kolejne złe doświadczenia… Nadal mnie mierziło, kiedy tak o tym pomyślałem, jak wpadam tam i widzę ją taką biedną, spętaną. Bestie, kurwa! Bestie!
- A mówiłem, zamieszkaj ze mną, to nieee… A kąpiele są, woda jest ciągle, ciepła, zimna. Bąbelki też. Sole. W łazience Lucasa znajdziesz ich więcej – stwierdziłem i miałem przy tym na myśli te wszystkie różne proszki, olejki i takie tam, które dodawałem mu do kąpieli. Tu, cóż, też powinna coś dla siebie wybrać. – U mnie zresztą też coś jest… Wszędzie – dodałem tak bardziej do siebie na głos. Takie, o!, głośne myślenie. Też byłem już zmęczony, ale walnę zaraz kawkę i będzie jak znalazł.
- I się nie stresuj, księżniczko. Ty wskocz sobie… powoli do wanny, a ja przygotuję ci… gorącej czekolady? Nie będziesz miała po niej koszmarów? – zapytałem tak kontrolnie, bo co organizm – tak myślę – to obyczaj. – I zaraz tu wrócę, jeśli pozwolisz, bo muszę dopilnować, byś mi się tu nie utopiła! – odparłem rozbawiony, ale naprawdę się o to obawiałem. Teraz przysypiała, całą drogę tu i ogólnie była wcześniej zmęczona, a co dopiero mowa o wkroczeniu swoim całym ciałem do rozkosznie gorącej wody? Ja to znałem z doświadczenia! Chyba nic tak nie koiło i nie usypiało…
- A kiedy znajdziesz się bezpieczna w kołderce, wtedy pojadę, a ty będziesz mogła na mnie czekać – podsumowałem swoje plany na dzisiejszy poranek. Wątpiłem, by Imarka doczekała się mojego powrotu, jednakże miałem przeogromną nadzieję, że wszystko jakoś okej się potoczy. Ale potoczy! Przy odrobinie szczęścia, rozwalę wszystko!

[Imari Blanc]

Jak widać łatwo było ją zadowolić, przynajmniej na chwilę obecną, skoro Imari nie miała tak łatwego dostępu do rzeczy codziennego użytku, które dla innych były codziennością. W Bractwie panowały raczej spartańskie warunki i, choć do nich przywykła, z radością teraz rozłoży się w wannie. Choć nie dosłownie, miejmy nadzieję.
Chwilowo blondynka nie myślała o tym, co stało się jeszcze niedawno w fabryce, ale, spokojnie, jeszcz to do niej dotrze. I to pewnie całkiem mocno, tylko zwyczajnie nie teraz, kiedy była zajęta rozmową z Philem i wizją gorącej kąpieli. Z SOLAMI DO KĄPIELI.
- Nie, nie, nie chcę czekolady. Woda wystarczy.. albo herbata. Chociaż pewnie nie masz żadnych dobrych herbat? - to ona była herbacianym zboczeńcem i uwielbiała różne sposoby parzenia, gatunki, mieszanki.. Phil mógł nie podzielać tej pasji i mieć w domu "po prostu herbatę", jak większość ludzi. Ewentualnie "czarną albo zieloną". I to by było na tyle z ważnych życiowych wyborów herbacianych.
- Zresztą, nieważne. Woda może być - machnęła ręką na to, nie była to sprawa specjalnie istotna.
Ruszyła do łazienki powoli.
- I nie czekaj na mnie, nie ma sensu. Lepiej zabrać tutaj Lucasa jak najszybciej - przecież nie zaśnie w wannie i się nie utopi, tak? - Ja sobie poradzę tę.. chwilę - choć to więcej niż chwila, skoro podróż w jedną stronę zajęła im jakieś czterdzieści minut, to dwie strony dawały osiemdziesiąt.. a jeszcze tam miał rzeczy do zrobienia, co, po przeprowadzeniu podstawowych operacji matematycznych, dawało jakieś.. dwie i pół do trzech godzin? Przy dobrych wiatrach. Z drugiej strony Phil miał szczęście, więc można by z góry założyć tę szczęśliwszą wersję szybszego powrotu do.. domu? Miejsca w którym mieszkał? Nie miała pojęcia jak traktuje tę willę. Bo czy ona na Bractwo mogła powiedzieć - dom? To w sumie dość złożone pytanie i pewnie jescze pół roku temu odpowiedziała by, że tak, owszem! To jest jej dom. Mieszka tu jej brat, ludzie, którzy są dla niej ważni, którzy są jej bliscy.. Ale teraz, kiedy nie było tutaj części znajomych, kiedy kolejna część się od niej, w ten czy inny sposob, odwróciła..? Nie wiedziała czy czuje się nadal tak samo. Obecnie i tak była rozdarta pomiędzy Bractwem, a Rebelią, kursując w tę i z powrotem. I to już od dłuższego czasu, od momentu kiedy znalazła tutaj Vincenta i przyjeżdżała na jego terapię, a potem, żeby spędzać z nim czas, a potem... NIEWAŻNE.

[Phil Neumann]

Ach, jakoś to tak nie docierało do mnie, że w końcu miałem Imarkę w swoim domu. Mieliśmy długą noc za sobą, ona teraz stała tu, gotowała się do wymarzonej kąpieli, a ja musiałem ją za chwilę zostawić tu samą, beze mnie. Nie tak to sobie wyobrażałem, kiedy myślałem o porwaniu jej i zamknięciu w jednej ze swoich wież. Raczej w tych wizjach pozostawałem z nią jako jej osobisty strażnik, a tu… Rzeczywistość ssała. Obowiązki wzywały. Niezależenie od tego, jak bardzo pragnąłbym z nią tu teraz zostać, to musiałem wracać. Lucas na mnie czekał i rzesza innych mutantów, którzy potrzebowali opieki, celu i takie tam. Nick leżał ranny, więc ktoś musiał tam godnie reprezentować rebelię.
- Gdzieś powinienem mieć jakieś wymyślne herbaty. Kupowałem coś kiedyś w tej twojej kawiarni, prawda? – zapytałem ją, bo sam nie byłem pewien. Znając jednak siebie i swoje życie, to najpewniej miałem całe szuflady herbat z imarkowej herbaciarni. Taki to już byłem. Kupowałem, by móc się kręcić bez oporów w jej okolicy, a później to wszystko chomikowałem po szafkach w kuchni i w spiżarni.
- I spokojnie. Nie stresuj się. Zdążę ogarnąć wszystko… Muszę chwilę odpocząć, wypić kawę, nie? Więc szykuj się do kąpieli, a ja za chwilę wrócę, w porządku? – zapytałem, podchodząc do niej i składając buziaka na jej czole. – Gdybyś czegoś potrzebowała, śmiało grzeb po szafkach albo krzycz, to sam znajdę – powtórzyłem jeszcze. Była moim gościem, honorowym gościem bardzo, więc jak najbardziej nie chciałem, by czegokolwiek jej zabrakło. Wycofałem się z pokoju, po drodze zabierając jeszcze wazon z jakimiś starymi, zaschniętymi kwiatami. Odwróciłem się jedynie na moment, by mrugnąć do niej okiem, po czym zbiegłem na dół prędko.
Zająłem się przygotowywaniem herbatki dla Imarki, którą wpierw musiałem znaleźć, kawy dla siebie i jakichś przekąsek na ząb, gdyby Imarka była głodna. Skontrolowałem również, czy była świeża pościel u Lucasa, a później również w pokoju gościnnym, kiedy już wróciłem na górę ze smakołykami. Mniemałem, że Imarka korzysta właśnie z uroków kąpieli, więc, o dziwo, nie spieszyłem się zanadto z przerywaniem jej tej chwili. Może chciała chwilę pobyć sama? Ciągle tylko ten Phil i Phil, nie? Napatoczył się taki.

[Imari Blanc]

Biedna Imari nie wiedziała, że Phil najchętniej założył by jej bransoletkę z GPSem i kamerką, żeby widzieć co robi 24/7. Albo łaził za nią i patrzył. To w sumie było dosć straszne, więc może i dobrze, że kobieta nie miała o tym pojęcia.
[b]- Herbaciarni -[/b] poprawiła go, tłumiąc ziewnięcie - I tak, kupowałeś - pojawiał się tam, żeby się pojawić, porozmawiać, wziąć jakąś herbatę, którą mu poleciła, chociaż Blanc była pewna, że w ogóle go nie interesowało co to za herbata, po prostu chciał zrobić jej przyjemność.
Tak więc miał teraz pełne szafki herbat, których nawet nie umiał zaparzyć i tak sobie stały i wietrzały. Może ładnie wyglądały na instagramowych zdjęciach Lucasa, bo cały ten dom był instagramowy. Gdyby Imari była użytkownikiem, to pewnie robiła by właśnie pięćdziesiąte zdjęcie w kąpieli z kubkiem czekolady w dłoni, pianą, bombelkami, boomerangi z kulami do kąpieli i co tam jeszcze. I może gdyby świat był normalny to tak właśnie by to wyglądało.. Ale nie był.
Gdy Neumann zniknął za drzwiami Imari puściła wodę do wanny, zrobiła sobie bąbelki, dodała jakieś pachnące lawendą sole.. Jeny, czuła się jak dziecko w Disneylandzie. Rozebrała się, spojrzała w lustrze na ranę od zębów, świeżą jeszcze i dość bolesną. Skrzywiła się, skubiąc opatrunek i weszła powoli do wanny, zanurzając się po samą szyję w pianie i gorącej wodzie.
Przymknęła oczy i.. pewnie przysnęła na te kilkanaście minut, gdy Neumanna nie było.
- Phil..? - przebudziła się, słysząc jakiś ruch w pokoju gościnnym, w końcu drzwi miała tylko przymknięte.
Dziwne uczucie. Siedzieć w kąpieli i wiedziec, że kawałek dalej w pokoju jest ktoś dla niej tak ważny. I może go sobie zawołać, jakby nigdy nic. I przez tę chwilę udawać, że życie jest normalne.

[Phil Neumann]

Poniekąd czułem się trochę tu jak taki intruz. Chwila wytchnienia zaowocowała swobodnym myśleniem, a skoro myślałem, to analizowałem całą tę posraną sytuację z fabryki. Imarka została ranna i znowu nie miałem okazji uratować jej przed zagrożeniem. Dziwna sprawa, bo tak niewiele brakowało… Byłem zaledwie kilka kroków dalej. Teoretycznie nic nie miało prawa się wydarzyć już dzisiaj złego, w praktyce wyszło jak wyszło i Imari została ponownie ranna.
Pokręciłem niezadowolony głową i drgnąłem, kiedy usłyszałem wołanie Imarki. Czym prędzej złapałem za tacę z tym wszystkim, co przygotowałem i wpełzłem do przylegającej do pokoju łazienki. Uśmiechnąłem się na widok jej zrelaksowanej twarzyczki.
- Widzę, że panience niezwykle wygodnie – zauważyłem i odstawiłem tacę na szafce obok. – Coś tam wygooglowałem w związku z parzeniem herbaty, a jako że pokusiłem się użyć przy tym swojej mocy, to myślę, że ten szybki kurs i moje szczęście gwarantuje stuprocentowe zadowolenie z naparu – stwierdziłem, szczerząc się od ucha do ucha jak ten opętany. Przysiadłem na brzegu wanny i podałem jej kubek z herbatką.
- Tylko uważaj, bo jest gorąca – ostrzegłem tylko i postanowiłem dalej się rozczulać, patrząc na błogą Imarkę, znajdującą się w jednej z wanien w mojej posiadłości. Bezpieczna. Żadne Bractwa, żadne rebelie, żadne szemrane fabryki pełne mutantów o różnych mocach i charakterach. Jedynie ja, ona i kilku ochroniarzy wokół domu.
- Cieszę się, że tu jesteś. To ciekawe uczucie, kiedy nie muszę się obawiać, że kiedy tylko cię zostawię, coś ci się stanie… Raczej nie postanowisz się pociąć moim nożem szefa kuchni? – zapytałem jej podejrzliwie. Cóż, nie zdziwiłbym się. Po niej wypadki chodziły statystycznie co najmniej cztery razy częściej niż po zwykłych śmiertelnikach. – A ucieszę się jeszcze bardziej, kiedy zechcesz ze mną zamieszkać. Och, byłoby niesamowicie. Oddam ci jedno ze swoich aut, szofera może ogarnę… byś mogła jeździć i zaraz wracać do naszego domku. Doskonały plan, nie? Mój evil plan – stwierdziłem rozbawiony, choć najbardziej zabawne było to, że naprawdę potrafiłbym to podobnie zorganizować. Znałem Imarkę przynajmniej na tyle, by wiedzieć, że nie zrezygnuje z pomocy tym z Bractwa czy rebelii.

[Imari Blanc]

Ims wolała chwilowo nie myśleć, jakim cudem to jej się obrywało wszystkim - no, nie wszystkim - ale wieloma rzeczami, którymi nie powinno jej się obrywać. Może to jeden z efektów ubocznych jej mocy, o którym nie miała pojęcia? Powinna to przemyśleć. Obecnie jednak wolała nie zastanawiać się nad całą tą sytuacja, tym co się stało, co mogło się stać.. Nie chcieli byśmy mieć tutaj kolejnego ataku paniki, prawda? Właśnie.
Zanurzyła się po nos, gdy Phil wchodził do łazienki i obserwowała go.
- A nie miała być tylko herbata? - zabulgotała, wynurzając się trochę z wody. Rękami całymi w pianie sięgnęła po ciepły kubek i powąchała napar.
- Mmm.. może i masz rację - zgodziła się mrucząco, pijąc powoli, mimo, ze było dość ciepłe. Odstawiła kubek na brzeg wanny, trzymajac go jedną dlonią, a drugą wyciagnęla w góre, chcąc dosięgnąc do jego policzka. Jeśli jej się udało, przyciągnęła Neumanna do siebie i cmoknęła w usta.
- Nie wiem, jeszcze nie zdecydowałam czy wbiję ten nóż w brzuch tobie czy sobie - pacnęła go pianą po nosie.
Prawda była taka, że nigdy SAMA nie robiła sobie krzywdy, po prostu, shit happens, a jej się przytrafiał.. w sumie nie często, jakby o tym pomyśleć. Po prostu się przytrafiał. I z całym Philowym szczęściem, po prosut nie dawał rady jej przed tym uchronić.
- Zamieszkać...? - uniosła brew, kubek mało nie wypadł jej z rąk, trochę herbaty wylało się do wanny, zanim go nie przytrzymała. - Ciebie tutaj i tak pewnie prawie nie ma. Po co miała bym tu byc?

[Phil Neumann]

Oj, Imarka mnie tu straszyła, że się topi czy jak? Zanurzała się i wynurzała, a ja jedynie mogłem myśleć o jej nagim ciału lub bezpieczeństwie. Wybrałem ten drugi temat z wiadomych powodów i to na nim postanowiłem skupiać się cały sobą, a przy tym na wydarzeniach z fabryki, niebezpieczeństwie i innych rzeczach, które omijały okolice jej piersi i ud.
- Nie moja wina, że po drodze jeszcze złapały się na gapę kanapki – stwierdziłem rozbawiony. Kiedy moi goście byli mile widziani w moich skromnych progach, wychodziła ze mnie taka typowa gospodyni, która przelałby całą swoją krwawicę, byleby tylko dobrze ugościć swoich gości. Tak też herbatka nie mogła samotnie przybyć na spotkanie z Imarką. Musiała mieć całe grono towarzyszy… Ale spokojnie, niech Imarka je. Phil doniesie, kiedy zabraknie.
Pochyliłem się nieco, kiedy postanowiła mnie tu wymacać po twarzy swoją mokrą w pianie dłonią, więc byłem mile zaskoczony, kiedy zaraz do jej dłonie dołączyły jej usta. Och. Trochę nie byłem do tego przyzwyczajony, mimo że przed wyjazdem do fabryki między nami zrobiło się tak przytulnie cieplutko i milutko. Najwyraźniej tak miało już pozostać i nie mieliśmy już drzeć ze sobą kotów. Ani nic z tych rzeczy.
- Ja się godzę na nóż w jelciach za chociażby jeszcze jeden pocałunek – odparłem niemalże od razu, bez mrugnięcia okiem. Tylko, no, zamiast buziaka, to ja dostałem z palca po nosie. Dmuchnąłem sobie nieco po nosie, by się piany z niego pozbyć, ale to nie zadziałało, więc się biedny zmarszczyłem na nosie.
- Bywam dosyć często. To moje centrum dowodzenia… I wpadam co i rusz, pomiędzy załatwianiem spraw na mieście. Pewnie gdybym miał tu tak piękną gospodynię domową, to wpadałbym znacznie częściej albo przeskoczyłbym kompletnie na pracę zdalną, hehe – stwierdziłem, robiąc kolejne podejście do buziaka. Mówić mogłem sobie tak mówić, ale moje fuszki nie pozwoliłyby siedzieć non stop w domu. Musiałem się jednak z niego ruszać to tu, to tam. I łobuzić, i naprawiać błędy podwładnych, i kreować jeszcze większy respekt na dzielni.
- Ach, Imarko… Po prostu mnie kochaj. Tyle mi wystarczy – stwierdziłem ostatecznie. O jej bezpieczeństwo mogłem zadbać inaczej. Nie musiałem jej przecież zamykać w wieży. Chyba.