[Nicholas Grenville]

Po tym jak zostawił starszą Vanessę w sali medycznej w piwnicach i po odbyciu rozmowy z lekarzami, wrócił zaraz do pokoju, gdzie za jego poleceniem czekać powinna jego córka. Wszedł do pokoju, zastając ją siedzącą na podłodze. Podszedł i kucnął na przeciwko.
- W porządku?
Zapytał pierw dla pewności, czy zdążyła się uspokoić. Wiedząc jak jej emocje wpływają na moc, nie próbował jej nawet objąć. Ale widział, że jej ubranie nie znosi za dobrze jej temperatury ciała. Dla dziecka to musiał być szok, sądząc po krzyku i temu co widziała na własne oczy.

[Vanessa Grenville]

Siedziała drżąc na całym ciele, dywan w miejscu, gdzie siedziała był cały "wypalony" a ona...ona nadal siedziała jakby zamknięta w sobie, jakby wszystko co się działo, działo się gdzieś poza nią. Nie zdawała sobie sprawy z tego, co się dzieje, nie miała pojęcia jak bardzo jej moc niosła za sobą szkody. Spojrzała tylko na chwilę gdy ojciec przemówił do niej. Jej wzrok był zaszklony a ona cicho łkając pokręciła głową przecząco.
- Czy z nią wszystko dobrze?
Wydusiła po chwili z trudem. Jej rzeczy cóż...wystarczyło dotknąć a zaczną się sypać kawałkami jakby były z papieru na razie sama siedziała sztywno nie ruszając się za bardzo.
- Ona nie umrze prawda?
Wydukała przez łzy przenosząc wzrok na tatę. Nie mogła znowu stracić kolejnej osoby. Tylu zginęło i nie wróciło do domu. Brakowało jej wielu osób, w tym Opheli, której nie widziała kupę czasu. Była ciekawa czy urodziła, gdzie była teraz i co się z nią działo. W końcu miała nadzieję, że nie będzie jedynym dzieckiem w rebelii, a tym czasem okazało się, że i była. Cicho przymknęła powieki próbując się uspokoić. Dla pewności by tato jej nie dotknął położyła dłoń na dywanie niedaleko niej gdzie ten zaraz zmienił się w jakby...wysuszony kawałek papieru. Teraz mógł wiedzieć czy na pewno z nią wszystko dobrze.

[Nicholas Grenville]

Mimo zadania pytania, widział że z Vanessą nie było dobrze. Wciąż drżała i zdążyła wypalić nieco dywanu i swojego ubrania siedząc na podłodze. Westchnął cicho. Zachowywał spokój. Musiał teraz ją uspokoić, aby móc porozmawiać.
- Vanessa. Uspokój emocje i wycofaj moc. Wtedy porozmawiamy. Dobrze? Zamknij oczy, weź głęboki wdech, wydech i jeszcze raz.
Instruował ją, bo jeżeli tego dziewczyna nie opanuje, będzie tylko gorzej. A pożaru tutaj nie potrzebowali, gdyby czasem wybuchnęła silnym gorącem. A trzeba wziąć pod uwagę, że sporo mebli, drzwi i podłóg mieli z drewna.
- Jestem tu i chciałbym Cię objąć, ale musisz wycofać moc.
Dodał nadal utrzymując łagodny i spokojny ton głosu, co by jej pomogło zapanować nad swoją zdolnością. Sporo pracy będzie ich jeszcze czekać, nim Vanessa przywyknie do tego, że w tych czasach mutanci będą przychodzić i odchodzić.

[Vanessa Grenville]

Słuchała słów ojca, starała się robić wszystko tak jak jej mówił. Brała wdech, by za chwilę wypuścić powietrze z płuc. Kilka razy tak zrobiła czując, jak powoli stopniowo zaczyna się uspakajać. Dopiero gdy już miała pewność, że nie zrobi ojcu krzywdy wzięła ponownie wdech tym razem był on strasznie ciężki, jakby była tym okropnie zmęczona.
- Już dobrze...przepraszam.
Wyszeptała opadając w ramiona ojca. Była tak słaba, że nie była w stanie usiedzieć na tyłku w miejscu.
- Jestem tak bardzo zmęczona...jakbym biegała nie wiadomo ile.
Przyznała cicho. Nicholas, mógł jeszcze czuć ciepło jej ciała, ale tylko ciepło, jej moc została wycofana a ona mogła w końcu opaść bezwładnie. Oczywiście nim do tego doszło musiało upłynąć kilka długich minut. W końcu nic samo nie przychodzi prawda? Sama Van czuła się jakby zrobiła maraton dookoła budynku.

[Nicholas Grenville]

Nawet jeżeli to trwało długą chwilę, Nicholas siedział cierpliwie przed córką, obserwował ją i pomagał dojść do siebie. Uspokoić swoje emocje i wycofać moc. Nawet jeżeli miałaby się zmęczyć. To było jedyne wyjście. Cierpliwość i opanowanie. W końcu zmęczona opadła w jego ramiona, a on ją przytulił do siebie, głaszcząc po włosach.
- Musisz bardziej panować nad emocjami i mocą. Popracujemy nad tym.
Bo to co do tej pory wypracowali to było za mało. Ale powolnymi krokami dawało efekty. To jednak za mało, by Vanessa pod wpływem emocji nie uaktywniała swojej mocy.
- Odpoczniesz sobie zaraz.
Jeszcze trochę z nią posiedzi i wyjaśni sytuację starszej Vanessy.
- Jeżeli chodzi o Vanessę, siostrę Vincenta. Jest chora i musi brać leki. Nikt jednak nie wie dlaczego nagle zasłabła. Badają ją teraz i szukają przyczyny. Musimy czekać. Jak będzie wszystko wiadomo, to będziesz mogła ją odwiedzić. Zgoda?
Spojrzał na córkę posyłając jej lekki uśmiech. Mimo iż przeczuwał, że jej choroba postępuje, tak nie chciał zamartwiać swojej córki jeszcze bardziej. Dlatego też, na jej drugie pytanie wcześniej zadane, nie odpowiedział.

[Vanessa Grenville]

Trening czyni mistrza. Wiedziała o tym, robiła wszystko co tylko mogła by wszystko było dobrze, ba nawet potrafiła się opanować ale tylko do momentu bo jak widać, gdy w grę wchodziła bliska jej zdaniem osoba wszystko brało szlag. Van przestawała nad sobą panować, parzyłaby wówczas każdego kto by ją tylko dotknął, bliską osobę, obcą...nie ważne. Po prostu panowała do czasu gdy celem nie był nikt bliski. Spojrzała na ojca uważnie. Czyli nie było z nią za dobrze.
- Mam nadzieję, że wyzdrowieje. Jest fajna i jest moją imienniczką. No i nauczyła mnie grać w wojnę.
Dodała nieco mniej entuzjastycznie niż chciała. No wyszło tak a nie inaczej! Spojrzała smutnym wzrokiem na wypalone miejsce gdzie siedziała.
- Chyba jestem jej winna dywan.
Skrzywiła się i wtuliła w ojca jeszcze bardziej. Czuła się źle, zmęczona i obolała ale nie tak tragicznie jakby można było sobie to wyobrazić.
- Kocham Cię tatusiu.
Wyszeptała mu w szyję wtulając się mocniej w niego.

[Nicholas Grenville]

Jest jeszcze dzieckiem. Nicholas to rozumiał. Sam także przechodził trudne okresy opanowywania swojej mocy. Miewał nawet gorzej, ale skutecznie. Izolacja od otoczenia w jego trudnych przypadkach była chwilami konieczna. I on to wiedział. Nie puszczał córki z objęć. Cały cas ją przytulał i głaskał po włosach. Mieli w sumie tylko siebie. Nie mogli nawet liczyć na Rebeccę, którą tak naprawdę stracili, niż odzyskali.
- Też mam taką nadzieję.
Na razie więcej nie chciał wiedzieć, póki nie będzie wiadomo jak w prawdzie wygląda sytuacja Edamsowej. Trzeba poczekać, aż lekarze wykonają potrzebną serię badan i uzyskają wyniki. Może wystarczy zmienić jej leki? Wzbogacić posiłki o jakiś składnik, którego mogło zabraknąć?
Wspomnienie o dywanie, nieco ożywiło przygnębiającą sytuację. Przynajmniej w jego odczuciu.
- Dywanem się nie przejmuj. Kupimy jej nowy.
Ucałował ją w czubek główki i kiedy się bardziej do niego wtuliła, trzymał ją nadal w swoich ramionach.
- Ja Ciebie też Córko.
Odpowiedział córce. Nie miał pojęcia, co by zrobił, gdyby miał i ją stracić. Vanessa jest dla niego wszystkim.

[Vanessa Grenville]

Obecność taty sprawiała, że czuła się pewniej i bezpieczniej nie musiała bać się o to czy moc ją opanuje tak, że sobie nie poradzi bo wiedziała, że jeśli jest on obok nic jej nie grozi. Czuła ulgę, pewność siebie i naprawdę mogła odetchnąć z ulgą.
- Jestem strasznie zmęczona gdy tak się dzieje, w ogóle ostatnio czuje się zmęczona jak korzystam za dużo z mocy. To normalne tato?
Zapytała niepewnie przenosząc wzrok na niego. Nigdy tak bardzo nie spanikowała, mało kiedy używała na tyle mocy by czuć się źle. Zaczęło się od więźnia, którego miała okazję torturować. A teraz to.
- Wracamy tato?
Zapytała podnosząc się na nogi. Zobaczyła mroczki przed oczyma i osunęła się na kolana.
- Chyba jednak jeszcze posiedzę.

[Nicholas Grenville]

- Tak, to normalne. Każdy kto wyczerpie limit, czuje zmęczenie.
Uspokoił ją mówiąc prawdę. Sam również odczuwa zmęczenie, kiedy przeholuje z mocą. A jak przekroczy limit, ma to jeszcze fatalniejsze skutki. O tym jednak Vanessa na razie nie musi wiedzieć.
Skoro się uspokoiła i przyjęła do wiadomości stan zdrowia jej imienniczki, mogli opuścić pokój, ale Vanessa wstając widocznie straciła równowagę, że Nicholas w ostatniej chwili chwycił ją i przytulił do siebie, podnosząc się na kolana.
- Lepiej Cię zaniosę do pokoju.
Posłał jej uśmiech i wziął ją na ręce wstając z podłogi. Wyszedł z nią z pokoju, kierując do ich wspólnego. Tam położył córkę na jej łóżku, zdjął jej buty i przykrył kocem. Ucałował w czoło i zostawił by odpoczęła sobie. Sam z kolei wrócił do pokoju Vanessy Edams i zwinął dywan by dać na wyrzucenie. Sprawdził jeszcze stan podłogi jak i drzwi, by w razie czego ktoś dokonał konserwacji. Zaraz po tym, opuścił i ten pokój, wracając do swoich obowiązków, wyrzucając także zniszczony dywan.


[z/t x2]