Ann znowu przestawała sobie powoli radzić z tym wszystkim co miało miejsce jakiś czas temu. Nie mowa tu o śmierci brata, bo z tym raczej zdołała się już pogodzić. Mowa tu o jej genie X który się u niej uaktywnił. Nie mogła, lub też nie chciała, pogodzić się z faktem, że to miało miejsce. Nie potrafiła zapanować nad mocą. Dodatkowo, Brada znów gdzieś wcięło. Momentami żałowała, że po pogrzebie brata, nie została w Vancouver. Może tam było by jej łatwiej.
Dziś jednak przyjechała ponownie do Seattle i skierowała swe kroki do miejsca które ją uspokajało. Na jej szczęście, aż tylu ludzi nie było więc w spokoju mogła usiąść na jednej z nielicznych ławek i popatrzeć na fale. Nie umiała pływać i bała się wody. Jednak sam jej widok, dziwnie ją uspokajał. Przynajmniej w większości przypadków. Momentami jej wzrok padał na ludzi w około. Wszyscy wydawali się być tacy spokojni, opanowani. Jakby kompletnie nie przejmowali się wojną która toczy się dzień w dzień między ludźmi a mutantami.
Niewielu dostrzegało widmo wojny między ludźmi a mutantami. Zdawali się tego nie widzieć i nie interesować, nie będąc nawet w obliczu konfliktu. Gdyby może otworzyli oczy i uszy na te wydarzenia, może przejęliby się losem jednych lub drugich? Aż dziwnie było widzieć większość nie przejmującą się zdarzeniami. Sebastian tym razem był ze wszystkim na bieżąco i wiedział o ataku na DOM. Było to dla niego bardzo odważne posunięcie tak zgromadzonej grupy mutanckiej, by dokonać czegoś tak wielkiego i nie stracić w tym swoich towarzyszy. Jego osoba by tam nic nie zdziałała. Nie należał do żadnego z ich ugrupowania, a nawet jeśli byłoby inaczej, jego trwająca jeszcze "kontuzja" i rehabilitacje na to nie pozwalały.
Tego popołudnia wracał od klientki, z którą umówił się na kawie w tych okolicach, w celu omówienia spraw prawniczych, karnych. Nie spodziewał się tego że idąc ulicą, wspomagając sobie kulami do chodzenia spotka znajomą, którą poznał w dość nieprzyjemnych okolicznościach. Annę.
Zbliżył się do ławki na której siedziała, będąc ubranym w ciemno granatowy garnitur z koszulą rozpiętą pod szyją i torbą przewieszoną przez ramie na bok. Stanął obok ławki, podpierając się o kule.
- Anna? Cześć. Co tak sama siedzisz?
Przywitał się i tak spojrzał na nią z lekkim uśmiechem, chcąc oderwać ją od zamyśleń i rozmyśleń. Jakoś zauważył, że była przygnębiona? Może śmierć brata mocno na nią wpłynęła? Nie miał nawet pojęcia jak bardzo to mogło zmienić jej życie.
Cóż, Anna coraz bardziej i częściej się tym przejmowała. Zwłaszcza, że miała taki dar, że bardzo szybko mogła się z nim wydać. Wystarczyła chwila nieuwagi, braku kontroli nad emocjami i jej prywatna katastrofa w postaci teleportacji gotowa. Wciąż nie wyzbyła się strachu przed własną mocą.
Jeśli o ludziach mowa. Miała pewną teorię. Gdyby wszyscy zaczęli się przejmować, to zapanował by chaos. Część by stanęła po stronie mutantów, druga część po stronie ludzi, jeszcze inna bałaby się wyjść z domu. Wybuchnęłaby wojna nie tylko ludzi kontra mutanty, ale też między ludźmi. Już miasto; nie tylko Seattle, było podzielone, a wtedy byłoby jeszcze bardziej. Coraz mniej dziwiła się Bradowi, że wraz z innymi walczy o prawa dla mutantów.
W pewnym momencie, z zamyślenia wyrwał ją znajomy głos. Spojrzała na mężczyznę zszokowana.
-Sebastian. Hej. Co Ty tu robisz?
Spytała wstając i uśmiechając się do niego. Może i okoliczności nie były zbyt przyjemne, jednak zapewne gdyby nie one, to zapewne by się nie poznali.
-Widzę, że operacja się udała. Dobrze wyglądasz.
Dodała po chwili. Cieszyła się, że go spotkała. Dawno się nie widzieli i prawdę mówiąc, zastanawiało ją co u niego. Jak się czuje i jak przebiegły operacje. Ostatnimi czasy tak dała się ponieść pracy jak i treningom z Bradem, że nie miała czasu na nic innego.
-Wracając do Twojego pytania. Lubię tu czasem przyjechać i popatrzeć na żywioł którego boję się najbardziej.
Zaśmiała się cicho na swoje słowa. Cóż, nie kłamała. Nawet ognia nie bała się tak bardzo jak wody. Wciąż pamiętała jak kiedyś wpadła do wody i omal się nie utopiła. Był to jeden z najgorszych chwil w jej życiu. Bo tych znalazłoby się jeszcze parę.
Niby mieli do siebie kontakt, a jednak żadne z nich do siebie nie napisało. Z drugiej strony, było to nawet dobrze, ponieważ stojąc na swoich nogach, mógł pokazać koleżance jak dodatkowa operacja pomogła jego nogom. Że znów może chodzić. Pomimo tego, że wspomagały mu chodzenie kule.
Wstawać nie musiała, ale to pewnie przez szok spowodowany jego obecnością. Tak sobie to tłumaczył.
- Tak. Jak widać, wracam powoli do pełnej sprawności. Choć jeszcze trochę to potrwa.
Przyznał zgodnie z prawdą. Ale efekty były dla niego zadowalające. Nie przerywał rehabilitacji, pragnąc znów chodzić i biegać jak dawniej.
Także spojrzał w stronę morza, poznając jej słabość, która powodowała lęki do żywiołu wodnego.
- I sądzisz, że patrząc pokonasz swoje lęki?
Zapytał rozbawiony, przenosząc znów na nią spojrzenie.
- Ja akurat wracam ze spotkania z klientką. Prosiła o doradztwo prawne. Na razie nie rzucam się w poważniejszy wir. Kule mogą być problematyczne podczas rozpraw.
Pracował jako prawnik, na tyle ile teraz mógł. Ale, dorabiał jako tatuażysta i przy tej pracy, nie przeszkadzała mu ciągła pozycja siedząca, która pozwalała na spokojne wykonanie zawodu. Prawnik z kolei dużo musi się poruszać.
Z jednej strony to było dobre. Bo przynajmniej gdy się spotkali, przypadkiem czy też nie, mieli co sobie opowiedzieć. Chociaż część.
Uśmiechnęła się szczerze gdy usłyszała jak mu się polepszyło.
-No to teraz z dumą mogę powiedzieć "A nie mówiłam?"
Na prawdę cieszyła się, że dochodził do siebie. Małymi krokami do celu. Aż w końcu nawet kuli nie będzie potrzebował. Wierzyła, że na prawdę mu się to wszystko uda.
Zaśmiała się wraz z nim słysząc jego słowa.
-Może wyda się to trochę dziwne, ale poniekąd mnie to uspokaja. Pozwala trzeźwo myśleć... Ale żeby wejść tak o jak inni do morza, jeziora czy oceanu to nawet wołami mnie nie zaciągną.
Dodała na koniec rozbawiona, choć można było usłyszeć w jej głosie nutkę powagi. Cóż, taka była prawda. Po tym jak niegdyś o mało się nie utopiła, unikała takowych rozrywek.
Rozumiem. Czasem lepiej zacząć stopniowo.
Bardzo dobrze, że się nie forsował. Mogłaby powiedzieć, że dla chcącego nic trudnego i nawet kule nie powinny sprawiać problemu na sali sądowej, ale nie chciała go podpuszczać. Jakby nie było, oberwał mocno tamtego dnia, i lepiej by nie rzucał się w wir pracy jak to ona sama zrobiła. Po śmierci brata, wpadła w taki wir pracy, że nie utrzymywała nawet z nikim kontaktu. Dziś po raz pierwszy od kilku miesięcy pojawiła się w Seattle. Bała się przyjazdu tutaj, gdyż miała wiele wspomnień z bratem z tego miasta, jednak z drugiej strony nie mogła wiecznie tego odwlekać. Kiedyś musiała przełamać strach i się tu pojawić.
-Spieszysz się? Zapraszam na kawę.
Powiedziała nagle uśmiechając się lekko do Sebastiana
Słysząc jej słowa, Sebastian zaśmiał się pod nosem, patrząc rozbawiony na jej oblicze.
- Mówiłaś i to nie raz.
Dokładnie. Pamiętał jak widzieli się ostatnim razem, to chyba było tak samo. Albo ustalili, że pewnie tak mu powie. Coś w tym było. Ale takich rozmów nie da się nie zapomnieć. Bo to prawda, Anna mówiła że wyjdzie on z tego. Rocky obiecała mu, że wyjdzie z bractwa o własnych siłach. Stało się tak. Wózka nie potrzebował.
- Woda mimo bycia zabójczym żywiołem, to ma jednak w sobie coś uspokajającego i relaksującego.
Zgodził się z koleżanką, zerknąwszy na wodę, po czym znów na nią. I może faktycznie kule na rozprawach nie byłyby takim balastem, to jednak nie chciał tez nóg za bardzo przeciążać. Kazano mu jeszcze z tym uważać. Mimo iż może normalnie chodzić, to jeszcze nie szaleć. Od niedawna dopiero zaczął tak funkcjonować. Więc jeszcze miesiąc, jeśli nie dwa i będzie mógł kule odstawić.
Propozycja pójścia na kawę, bardzo mu odpowiadała.
- Mam teraz wolne. Skorzystam z zaproszenia.
Dawno się nie widzieli, więc czemu by nie pójść ten jeden raz na kawę? Od ostatniej sporo czasu minęło jak rozmawiali tak swobodnie. Ciekaw był też jak koleżanka radzi sobie po stracie brata. Ale jak widać, trzyma się dobrze.
Zaśmiała się wraz z nim. Również to pamiętała. Sebastian nie bardzo wierzył wówczas w powodzenie operacji, jednak Ann pomimo tego, iż sama była zdołowana utratą brata, podtrzymywała go na duchu.
-To prawda.... Sama nie wiem co takiego w sobie ma, ale jednak coś w tym jest.
Nie znała wielu osób które miały podobnie jak ona. Żywioł który ją uspokaja i relaksuje jednocześnie ją przeraża. Niby lęki się przełamuje, jednak u niej chyba nie zadziała to w rzaden sposób. Nie w tym wypadku.
Uśmiechnęła się słysząc jego opowiedź.
-W takim razie chodźmy
Powiedziała po czym skierowali się do najbliższej kawiarni gdzie mogli usiąść i zamówić spokojnie kawę. Chwilę po dotarciu na miejsce, przyszła do nich kelnerka by odebrać i zrealizować zamówienie.
Mieli co wspominać, kiedy dziewczyna ta k po paru miesiącach od ich ostatniego spotkania, rzekła właśnie "a nie mówiłam". W tej sytuacji brzmiały te słowa dość zabawnie, że wzajemnie sobie poprawiali nastrój.
Korzystając z zaproszenia Anny, Sebastian ruszył wraz z nią prosto do najbliższej kawiarenki na kawę i ewentualnie ciasto. Nie musiała mu co prawda dotrzymywać kroku, jako że Sebastian dawał radę iść z pomocą kul. Choć były uciążliwe dla niego, przez co miał zajęte obie ręce. Musiał jeszcze i to przetrwać, by może za kolejny miesiąc, móc chodzić bez ich pomocy.
Znalazłszy się w kawiarni, zajęli stolik w miarę wygodny dla niego, gdzie mógł pod ścianą chociażby oprzeć swoje kule, jak tylko usiał na krześle. Nawet menu nie chciało mu się przeglądać, zamawiając od razu u kelnerki kawę. Jak zostali sami, odetchnął niemal z ulgą, że mógł odpocząć od męczącego go jeszcze chodzenia po urazie kręgosłupa.
- A jak Ty sobie radzisz po stracie brata?
Zapytał w końcu, pamiętając jak ostatnim razem wyglądała. Czy mimo tej straty, dawała sobie radę?
Niby nie musiała, jednak dotrzymywała. Przecież zaproponowała kawę to nie poleci szybciej zostawiając go w tyle. Zwłaszcza, że ostatnimi czasy, żyła na pełnych obrotach to wypadałoby zrolnić choć na chwilę.
Gdy dotarli do najbliższej kawiarni, oraz gdy usiedli przy stoliku, zamówiła latte. Wtedy z ust Sebastiana padło te pytanie.
-Teraz dobrze... Na początku było ciężko. Wpadłam w wir pracy, odcięłam się od wszystkiego i od wszystkich... Ale na szczęście w dużej mierze wróciłam do normalności.
Uśmiechnęła się lekko pod nosem. Sam fakt, że dała się tak pochłonąć pracy, nie był zbyt zadowalający. Straciła na wadze ponad 10 kg, dopiero niedawno zaczęła przybierać. Mimo to i tak idzie jej opornie. Brakowało jej jeszcze z conajmniej 5 kg do starej wagi. Wciąż ciągnęło ją do tego by znów rzucić się w wir pracy, ale Brad pilnował by tego nie robiła i by również zajęła się treningami. A w krótce miała trafić w objęcia bractwa. Na tą chwilę tego się obawiała. Jak tam będzie...
Siedząc już przy stoliku, Sebastian poprawił swoją torbę z ramienia, kładąc ją na kolanach, co by nie przeszkadzała mi zwisając. A nosił taką jak teczka na pasku, ala listonoszkę męską. Była najwygodniejsza do posiadania przy sobie ważnych dokumentów. Jak już tak siedzieli, kontynuowali rozmowę.
- Właśnie widać, że wyglądasz lepiej. Cieszy mnie to. Najgorsze masz już za sobą.
Wtrącił w odpowiedzi, posyłając jej lekki uśmiech. Przy czym przynieśli ich zamówienie. Dla Anny latte, a dla niego zwyczajnie czarna. Zwróciłby jej uwagę o tym, by się nie przepracowywała, ale powstrzymał się, bo przecież on sam był pracoholikiem. Ten etap przerwy miał chyba na celu go przyhamować, ale na jak długo? Skoro już sprawność kończyn dolnych mu powraca, to i jego pracoholizm również.
Z lekkim uśmiechem obserwowała jak Sebastian sobie radzi. Widać było ogromną poprawę. Ostatni raz gdy go widziała, był krótko po drugiej operacji. Później wszystko zaczęło jej się coraz bardziej i bardziej pieprzyć. Coraz żadziej panowała nad mocą, rzadko widywała Brada... Potrzebowała stabilizacji i kogoś kto pomógł by jej w opanowaniu mocy. Takie osoby miała poznać w bractwie.
-Częściowo.... Wciąż nie mogę sprzedać mieszkania brata.
Powiedziała biorąc łyk kawy. Cóż, praca była jej odskocznią, azylem.... Jednak wiedziała, że wkrótce na jakiś czas będzie musiała się z nią pożegnać. Przynajmniej na jakiś czas. Będzie musiała skupić się na treningach i ćwiczeniach...
-A co do wyglądu, może i lepiej, ale chyba łatwiej szło mi spadanie z wagi niż przybieranie....
Zażartowała na koniec uśmiechając się do niego.
Słysząc o problemie ze sprzedażą mieszkania, zainteresował się tematem.
- Jakie wynikają z tego problemy?
Zapytał, czy może problemem jest funkcjonalność? Brak remontu? Nieudolny notariusz? Czy może kwestia finansowa? W razie czego mógłby jej z tym pomóc, ale musiałby też obejrzeć mieszkanie i polecić jej kogoś, kto znacznie lepiej się na tym zna niż człowiek do jakiego poszła. Chyba, że próbuje sprzedać na własną rękę.
A jeżeli chodzi o ich wygląd, temat o wadze mieli w sumie trafiony, gdyż Sebastian przypomniał sobie okres siedzenia na wózku, bez takiego ruchu codziennego i możliwości chodzenia na siłownię. Tragedia.
- Ja w drugą stronę. Przez siedzenie tyle czasu na wózku, bałem się przytyję.
Odpowiedział z uśmiechem, biorąc swoją kawę i słodząc, by później ją zamieszać.
Westchnęła lekko słysząc pytanie.
-W zasadzie to problemem jestem ja... Zawsze znajdę jakąś wymówkę by tego mieszkania nie sprzedać... Chyba jestem zbyt sentymentalna.
Powiedziała uśmiechając się pod nosem. Cóż, taka była prawda... Stale albo odwoływała spotkania z potencjalnymi kupcami wymigując się pracą, albo nagle "podnosiła" cenę... Z jednej strony chciała te mieszkanie sprzedać. Z drugiej zaś częściowo jakby bała się, że wraz ze sprzedarzą mieszkania straci coś co jeszcze jako tako trzymało przy niej cząstkę jej brata. Choć wydaje się to głupie, dla niej czasem bywało logiczne.
Uśmiechnęła się szerzej jednak słysząc jego odpowiedź.
-Zamień się... Mój przyjaciel cały czas próbuje mnie utuczyć i jak widać bezskutecznie.
Zaśmiała się lekko. Dawno nie spędzała czasu tak bez zmartwień i bez rozmów o niczym... Była to na prawdę miła odmiana.
-Ale, Ty wyglądasz dobrze... Jakoś nie mogę sobie wyobrazić byś przytył...
Dodała po chwili odstawiając kawę na stolik.
Problem ze sprzedaniem mieszkania wyniknął z tego, że Anna tego jeszcze nie zrobiła i nie chce go stracić. Rozumiał ten problem.
- Zawsze możesz udostępnić na wynajem dla kogoś. Nie sprzedaż, ale udostępnisz innym osobom i będą Ci płacili. Rachunki plus za samo użytkowanie pomieszczeń.
Zaproponował jej inne rozwiązanie, które może będzie bardziej korzystne niż dosłowna sprzedaż. Mieszkanie będzie miała nadal i nad nim nadzór, ale kto inny dzięki niej mógłby mieć też dach nad głową. Choćby studenci.
Temat ich wagi był wręcz rozweselający. A siedzieli i pili kawę. Sebastian przez to nabrał ochoty na słodkie, co by pewnie sprawić aby Anka przytyła. Jemu waga nie powinna się zmienić.
- Chyba za mało pączków Ci kupuje.
Stwierdził także rozbawiony, ale podziwiał jej przyjaciela, który tak o nią dba.
- Może nie widać, bo jadłem to co miałem w zasięgu ręki.
Siedząc na wózku nie miał możliwość sięgnąć wszystkiego jak i kupować z wyższych półek. Więc i dietę z tego powodu miał także nieco ograniczoną ale zdrową. Może dlatego udało mu się utrzymać linię.
Nie możesz pisać nowych tematów Nie możesz odpowiadać w tematach Nie możesz zmieniać swoich postów Nie możesz usuwać swoich postów Nie możesz głosować w ankietach Nie możesz załączać plików na tym forum Możesz ściągać załączniki na tym forum
