[Imari Blanc]

Jak miała się nie przjemować? Skoro złapanie jednej osoby mogło proawdzić do zniszczenia albo chociaz poważnego nadszarpnięcia obu organizacji. Przesunęła wzrokiem po jego ręce i po chwili wyciągnęła swoją, kładąc dłoń na jego. Nie miała pojęcia co Ellsworth chce osiągnąć, ale wyraźnie miał jakiś plan, a przynajmniej jakiś cel.

[Liam Ellsworth]

Podała mu dłoń. To już był duży sukces. Przynajmniej dla niego, że nie obawiała się kontaktu fizycznego z jego osobą, ale widocznie musiał "zablokować" swoją mutację. Chwilę temu, kiedy stanął dosłownie przed nią, obawiała się go, czy racze jego mutacji. Zatem musiał wykombinować coś innego. Kiedy więc poczuł jej dłoń na swojej, zacisnął. Nie na tyle mocno, by miało ją boleć, ale zwyczajnie.
- Sukces.
Pochwalił ją jak małą dziewczynkę, która wykonała wzorowo polecenie.
- Przebywając tutaj, nauczyłem się wielu rzeczy i zasad. Dlatego raz jeszcze proszę, byś mi zaufała i dała namówić na mały przyjacielski wypad. Nikt nie będzie nas widział.
Ponowił prośbę. Chcąc tym samym namówić ją na wyjście. Przy nim nic jej nie grozi. Rząd obecnie zajęty jest swoimi problemami.

[Imari Blanc]

Zacisnęła lekko palce w odpowiedzi i cofnęła rękę.
- Niech będzie - zgodziła się niechętnie - Ale jeśli coś pójdzie tragicznie źle, to dla obu organizacji lepiej, bym nie żyła niż trafiła w ręce rządu - tak, to była z jej strony swojego rodzaju prośba.

[Liam Ellsworth]

Zgodziła się! Drugi sukces! Teraz tylko by mu nie wykręciła innego numeru, kiedy przyjdzie po nią do pokoju lub będzie czekał przy wyjściu. Już załatwi im parę godzin wolnego, by się wyluzowała poza terenami bractwa. I zapomniała na ten czas o swojej pracy. Pomimo nawet tej niechęci, jaką dawało się wyczuć w jej głosie, nadal chciał jej pomóc. Pokazać, że świat nie jest przecież aż tak okrutny, po tym co przeszła parę miesięcy. Prawda, że miała nauczkę naiwnie pomagając każdemu, przez co wpadła w zastawioną pułapkę. Najważniejsze teraz jest, by odzyskać dawną Imari. Trzeba ją naprawić.
Po usłyszeniu odpowiedzi, Liam uśmiechnął się przyjaźnie i szczerze.
- Bardziej, to ja powinienem się chyba obawiać Williama. Nic Ci nie będzie. Wrócisz tutaj w jednym kawałku, obiecuję.
Skoro zabrała dłoń, on klepnął swoją na klatce piersiowej, jakby składał jej ojczystą przysięgę. I fakt, gdyby coś jej się stało, William by go zamordował od razu. Więc, ryzyko i tak było duże. Liam wiedział na co się pisze.
- Wiem, że marny ze mnie terapeuta, ale chyba wolisz takiego, niż innego, prawda?
Próbował ją trochę rozbawić ale nie miał pojęcia, czy to się uda. Sama kiedyś chciała go w tę funkcję wkręcić, co jednak i tak nie zdało egzaminu.

[Imari Blanc]

Przetarła oczy palcami, skrzywiła isę lekko, przesuwając dłonią po bliźnie na policzku.
- Tak, to też.. - mruknęła. Spojrzała na swoje jedzenie i sięgnęła po talerz.
- W takim razie do jutra, hm? - zapytała, chcąc już zniknąć w swoim pokoju, bo jeszcze zaraz ktoś więcej się tu przypałęta i znów bedzie musiala tu siedziec.

[Liam Ellsworth]

A jednak pozostawała jakaś niewzruszona. Niczym lalka mechaniczna. Westchnął i cofnął się, by zabrać swoją kawę, skoro Imari ostatecznie chciała się od niego uwolnić.
- Tak, do jutra.
Dał by jej buziaka, przytuliłby ją, ale powstrzymał na razie od tych gestów. Znajdzie na to okazję, by pokazać jej, że ma na kogo liczyć.
Zabrał swoją kawę i skierował się do wyjścia, oczywiście przodem przepuszczając Imari. Jako że Blanc kierowała się do swojego pokoju, Liam musiał wrócić do informatycznego. Możliwe też, że wyjdzie sobie na świeże powietrze.


[z/t x2]

[Liam Ellsworth]

/ 8 kwietnia 2019 - z lasu wokół bractwa

- Tak. Sam byłem pełny podziwu, kiedy pierwszy raz zostałem tu przywieziony.
Odparł zgodnie z prawdą. Bowiem to właśnie lider tego bractwa go tutaj sprowadził. Nie było to co prawda aż miłe wydarzenie, ale to dzięki niemu uniknął problemów z DOGS. Może i nawet zapomnieli już o nim? Dobrze by było. Rok już minął odkąd były puszczane za nim listy gończe. A teraz cisza. DOGS ma poważniejsze na głowie problemy, odkąd ich dzielnica do przechowywania w gettcie mutantów, padła gruzem.
Wielkolud.
Na to słowo westchnął z rezygnacją, że nic z tym nie zrobi. Jedynie posłał dziewczynie lekki uśmiech i zaprowadził do głównego wejścia. Wpuścił ją pierwszą i gdy wszedł za nią, to zamknął drzwi. Rozpiął kurtkę i poprowadził nową koleżankę przez korytarze.
- Jesteś może głodna albo spragniona?
Zapytał. W prawdzie to powinien zaprowadzić ją prosto do Williama, ale on był nieobecny. Pozostawały mu Leilah i Imari. Sam nie może decydować o tym, czy Chloe może pozostać. Pierw jednak dobrze będzie ugościć dziewczynę, która przez tyle czasu szukała bractwa. Jeżeli potwierdzi jego pytanie, to skierują się w stronę kuchni.

[Chloe Harper]

-> za Liam'em z lasu

No wielkolud wielkolud, nie było co kryć i bez sensu coś na to radzić. A w ogóle to źle? Duży facet, to duże poczucie bezpieczeństwa, silne ramiona do opieki, duży zasięg prawego sierpowego...
Dziewczyna też do niziołków nie należała, ale przy nim, wydawała się mała... jak większość populacji...

Na pytanie czy jest spragniona lub głodna, przygryzła wargę, zmieszała się nieco, ale przytaknęła. Ostatecznie nie głodowała, bywało lepiej lub gorzej, ale bez przesady. Obecnie wymęczyła ją tułaczka po lesie, bez gwarancji osiągnięcia celu. Byłaby zwyczajnie durna gdyby nie skorzystała z gościny i możliwości wrzucenia czegoś na ząb, albo chociaż popicia kilku łyków wody.

Gdy weszli już do kuchni, brunetka rozpięła skórzaną kurtkę i poluźniła nieco szalik, ale go nie zdjęła. Rozejrzała się z ciekawością. Tak bardzo pragnęła odzyskać dom... chociaż jego namiastkę... jakąś cząsteczkę...
-Czym Ty się tu zajmujesz? Bo raczej niańczenie nowych to hobbistyczne zajęcie. - Wypaliła w końcu, z małym żarcikiem, by uniknąć natłoku tych zbyt smutnych i ciężkich rozmyślań. Lepiej zdecydowanie było pogadać o czyś luźnym, codziennym. Chociażby zacząć bombardować pytaniami o zajęcia jej rozmówcy, albo ogólnie o to miejsce, ludzi... w ogóle... no była ciekawa, aktywna, chętna do pomocy... bo w sumie tylko tak ostatecznie mogła w pełni dojść do siebie.

[Liam Ellsworth]

Duży facet to także problemy z wejściem do mniejszych pomieszczeń czy pojazdów osobowych. Dlatego jego wzrost mimo dużych plusów, miewa także i małe minusy. Przemęczy się z tym, bo innego wyjścia nie ma. Może za dużo mleka pił w dzieciństwie? Właściwie to tylko ono go rozumiało, kiedy w sierocińcu, poza bratem, był wytykany i się go bano. Mówiąc iż jest dzieckiem nieszczęścia.
Wystarczyło spojrzeć na nową koleżankę a odpowiedź wymalowała się sama. Liam uśmiechnął się, skręcając korytarzem w stronę kuchni. Zdjął kurtkę i powiesił na jednym z wolnych krzeseł. Następnie napełnił czajnik wodą i wstawił do zagotowania. Otworzył lodówkę, by poszukać coś co jest możliwe do odgrzania, lub zrobienia jej na świeżo.
- Są tutaj lepiej nadające się osoby do niańczenia nowych niż ja.
Stwierdził z lekkim uśmiechem, na moment przenosząc wzrok na dziewczynę. Wyjął pudełko z farszem warzywnym wymieszany z makaronem.
- Jestem informatykiem. Do moich spraw należą wyzyskiwanie danych, zabezpieczenia terenu i kamer, oraz wszelkich ważnych dla nas stron, kont i tak dalej. Wraz z kolegą dzielimy biuro.
Bo przecież nie powie wprost, że z chłopakiem.
- Z drugiej strony często też wyjeżdżam w teren uporządkować pewne sprawy lub komuś pomóc. Tak więc, mam tu jakby dwie funkcje.
Odpowiedział podgrzewając na patelni dla niej dzisiejsze jedzenie. Zawsze lepsze to, niż upolowane na surowo zwierzę czy inne stworzenie.
- A Ty? Czym się zajmowałaś?
Zapytał, choć w pełni nie wiedział jak konkretniej się określić w pytaniu, czy jako przeszłość czy obecnie. Jest młoda i może nadal zdobywać doświadczenie, szukać swojej pasji.

[Chloe Harper]

Przygryzała wargę rozglądając się i słuchając słów mężczyzny. Była nieco zakłopotana. Z jednej strony chciała tu być, a z drugiej bała się. A co jeśli to ona nieszczęścia sprowadza? Myślenie głupiego, łatwo mówić, a jednak takie myśli gdzieś tam się czaiły i podgryzały poczucie wartości brunetki.

Gdy on szykował jedzenie i krzątał się swobodnie po kuchni, ona przysiadła na krześle i zamyśliła się. Drgnęła dopiero kiedy zwrócił się bezpośrednio do niej.
-Ja?... - Bystre pytanie. A kto by chciał tam wiedzieć czym ona się zajmowała...
-To znaczy... w zasadzie wszystkim i niczym. W Bractwie pomagałam jak mogłam... gdzie mogłam. Nie miałam żadnej szczególnej mocy, poza niezamykającą się jadaczką. Mój ojciec władał ogniem, był zdecydowanie bardziej użyteczny. Ale zdarzało mi się chodzić na drobne wypady i patrole. Znam karate, potrafię przyłożyć tak żeby zabolało, nie wysilając się zbytnio przy tym. - Wzruszyła ramionami. Nic szczególnego. Zwyczajnie trenowała od małego. W zasadzie to nigdy nie przerwała treningów, medytacji i szkolenia samodyscypliny... to był jeden z tych elementów, które trzymały ją na powierzchni gdy wszystko szło na dno.
-Teraz, w zasadzie to niewiele się zmieniło. Wciąż potrafię walczyć... a mój gen x nie jest przydatny... w standardowy sposób... - Westchnęła. On to miał niezłą fuchę. Cóż, skoro znał się na kompach i elektronice, to był właściwym człowiekiem na odpowiednim stanowisku. Takich specjalistów potrzebowali. Ona mogła być co najwyżej mięsem armatnim... o tak, na to nadawała się w sam raz!

[Liam Ellsworth]

O przynoszeniu nieszczęścia, to by nawet i sam Liam mógłby mówić o sobie. I to już nie tylko zwalając winę na swoją moc, ale szczególnie w przypadkach kiedy nad nią nie panuje. Co już nie raz miało miejsce w bractwie i poza, jak zranił bliskie mu osoby.
Pytając o jego umiejętności i działania dla bractwa, by także ciekaw w drugą stronę z jej strony. W końcu ponoć już wcześniej bywała tutaj, ale pod dowództwem poprzedniego lidera. Nawet spojrzał w jej kierunku, by kiwnięciem głowy potwierdził, że tak właśnie ją pyta.
- Jakieś zadanie czy miejsce dla Ciebie się znajdzie. A skoro umiesz walczyć, bo kto wie czy nie przydzielą Cię wstępnie do grupy pozyskującej zapasy dla bractwa? Nic trudnego, ale ryzykowne wykryciem i pościgiem. Lepiej dla tych, to nie są poszukiwani.
Stwierdził, wracając do mieszania na patelni. Przygotował nawet talerz i widelec dla koleżanki. Jeszcze trochę a będzie dla niej jedzenie gotowe.

[Imari Blanc]

/początek


Dostała informację, że ma się tu pojawić. Być może po prostu ktoś ją poprosił czy coś. Weszła więc do kuchni, nie do końca wiedząc czego ma się spodziewać.
Wyglądała.. jak to ona. Średnio. Krótkie włosy opadały na oczy całkiem uroczymi blond lokami, blizna na policzku była tak samo widoczna jak zawsze. Luźne ciuchy chowały trochę zbyt chude ciało.
Z Liamem mieli kontakt, owszem, choć trochę ograniczony. Za to drugiej osoby Imari nie kojarzyła.. Spojrzała więc na mężczyznę pytająco.
- Hej - przywitała się, trochę niezręcznie.
Kiedyś była bardziej pewna siebie.. cóż. Trochę rzeczy się zmienilo.

[Chloe Harper]

Naprawdę na to liczyła. Że nie będzie więcej sama i że będzie przydatna. Reszta przyjdzie sama z czasem. Nie musiała od razu znaleźć tu licznych przyjaciół, nazwać tych ludzi rodziną, czy odszukać miłość życia... choć miło by było... ale po kolei, kroczek po kroczku, tak jak robiła to dotąd.

W kuchni było, albo zrobiło się ciepło od garów, przy których z zapałem krzątał się Wielkolud. Dziewczyna zdjęła więc kurtkę i zawiesiła ją na oparciu krzesła. Miała na sobie najprostszą czarną bluzkę, z wysokim, okrągłym dekoltem... chociaż ostatecznie ciężko stwierdzić, bo szalika się nie pozbyła.
-Łatwizna... w zasadzie nikt nie wie o moim istnieniu... oficjalnie chyba nie żyję. - Zaśmiała się. Ton niby miała lekceważący i żartobliwy, z lekkim prychnięciem, ale nie można było być pewnym, bo jednak jakaś nutka powagi czaiła się za rogiem.

-O... cześć. - Wykrztusiła zaskoczona, gdy do kuchni weszła blondynka. Wstała z krzesła, bo tak głupio było siedzieć, gdy wszyscy inni stali. Uśmiechnęła się lekko, ale była tak samo zmieszana i niepewna jak nieznajoma. W końcu nie znała jej, nie wiedziała kim była, jaką range pełni i po co przyszła.
Kiedy dostrzegła jej bliznę na policzku, lewa ręka brunetki odruchowo dotknęła szyi i jeszcze szybciej i równie machinalnie ją opuściła.
-Jestem Chloe.- Zreflektowała się zaraz i wyciągając rękę na przywitanie podeszła do kobiety.

[Liam Ellsworth]

Kuchnia, stała się ostatnio jakimś magicznym miejscem, gdzie Liam i Imari się spotykają. Chyba też jedynie z najczęściej na siebie wpadających, czy zastających przy robieniu czegoś.
Nim jednak Imari się zjawiła, Liam w odpowiedzi na słowa Chloe pokręcił głową.
- Chyba Ci zazdroszczę.
Odparł z żartem w głosie, bo przecież to takie wygodne, być uznanym za martwego i nie mieć na karku policji i rządu, szczególnie DOGS.
Mając już podgrzaną porcję makaronu z sosem, przełożył z patelni do talerza i chcąc podać już nowej koleżance posiłek, usłyszał a po chwili zobaczył Imari.
Posłał jej uśmiech i też zwrócił uwagę na wyciągniętą rękę w stronę Imari przez Chloe. Jeżeli jego przyjaciółka nie zamierzała odwzajemnić uścisku dłoni, nadal mając lęk przed jakimkolwiek dotykiem, podszedł wtedy i wręczył talerz Harper.
- Spotkałem Chole w pobliżu naszej siedziby, w lesie. Twierdzi że z ojcem należała bo bractwa przed atakiem, zanim Will został liderem. Kojarzysz może kogoś z nazwiskiem... Harper?
Tutaj spojrzał na Chloe jakby szukając w niej potwierdzenia czy dobrze wymówił nazwisko i czy nie pomylił się czasem. Po czym by uzyskać odpowiedź od Imari, spojrzał na nią ponownie. Oby nie dostało mu się znów za sprowadzenie kogoś. Ale co miał zrobić, skoro już tutaj dziewczyna przyszła? Wokół terenu nie dostrzegał niczego podejrzanego, jakoby to miała być pułapka. A poza tym, DOGS ma teraz poważniejsze problemy na głowie.

[Imari Blanc]

Szczęśliwie, Liam uratował ją przed uściśnięciem dłoni, bo zawahała się trochę za długo. Zrobiła by to pewnie, ale jednak.. Dobrze, że Ellsworth wiedział w jakim stanie może być Imari.
- Imari - odpowiedziala, skinąwszy glową do kobiety, potem zwrciła wzrok na mężczyznę przed sobą.
- Nie.. - zmarszczyła brwi, zastanawiajac się - Nie sądzę. Ale tez niewiele na ten temat z Willem rozmawiałam - przyznała. W końcu zajmowały ich inne sprawy, a ona tez nie byla ani zastępcą lidera, ani pomocą ani.. no, nikim ważnym w sumie.
- Chloe, możesz na mnie spojrzeć? Nie bój się, chcę tylko.. coś sprawdzić - jeśli kobieta jej posluchała, Imari ruszyła swoją moc, chcąc wybadać czy kobieta faktycznie jest mutantem. Oczywiście nie miała nic przeciwko, jeśli ta się postawila. Rozumiała to w sumie.