[Alex Parker]

Kiedy Liam zmarkotniał, Alexowi zrobiło się go żal. Naprawdę nie chciał, by Liam tak się trapił. Z drugiej strony rozumiał jego rozterki. Z jednej strony ciągnęło go do brata, z drugiej...cóż. Teraz był dla niego praktycznie obcym człowiekiem.
- Nie dziw się...nie widzieliście się wiele lat, a żyjemy w takich, a nie innych czasach. Musicie dać sobie trochę czasu - położył mu dłoń na ramieniu i ścisnął je mocno. - Nie można oczekiwać, że zaufa Ci z marszu.
Gdy Liam odwrócił wzrok w stronę monitora, Alex dał mu chwilę dla siebie. Nie chciał na niego zbyt naciskać.
- W takim razie poradzimy sobie bez niego. Jeżeli puścimy to naszymi kanałami w eter, będziemy mieć więcej ludzi, niż potrzebujemy. - powiedział krzepiąco i uśmiechnął się do przyjaciela.

[Liam Ellsworth]

- Nie oczekuję tego, że od razu mi zaufa... W jego oczach mogę być nawet mordercą i być może dlatego trudno mu większe zaufanie.
Tego że zabijał, nie zmieni w sobie. W większości robił to przecież w obronie własnej i czyjejś. Udowodnił swoją przydatność w Bractwie, kiedy był zabierany na misje w terenie w celu odbicia Bradleya czy Imari. Pomijając jedynie jeden element ze swojego życia, pozbywając się kochanka.
Miło jednak się Liamowi zrobiło na sercu, kiedy Alex tak próbował go pocieszyć. Nawet zmusił się na uśmiech przy jego kolejnych słowach.
- Pewnie i tak dowie się o tej akcji, jeżeli będziemy to puszczać wśród innych. Sam zdecyduje czy pomoże... Czy przeszkodzi.
Test dla nich. Jeżeli ten przeciek jaki mają wprowadzić w publikę internetową i dowie o tym Thomas, da to też Liamowi spojrzenie na działania brata, co zrobiłby z takimi informacjami. Czas pokaże.
- Więc, musimy to przejrzeć na spokojnie i przygotować odpowiednio zabezpieczone pliki, zrobić sporo kopii i zebrać tajną drogą zainteresowanych, którzy chcą dołączyć do akcji. Jeżeli dobrze pójdzie, to może te dane dotrą dalej niż na samą naszą Amerykę.
Analizował, wracając do tematu ich pracy. Jak wiadomo, sieć jest ogromna a kontaktujący się ze sobą ludzie, bywają w różnych krajach. Jeżeli w ich grupie hakerów znajdą się tacy, wyciek informacji może mieć bardzo daleki zasięg i trudny do opanowania.
- Tylko musimy się liczyć z tym, że rząd może wprowadzić różne metody działań. Wszystko trzeba wziąć pod uwagę i na wszytko się przygotować.
Ostrzegł jeszcze, by mieć na uwadze przypuszczenia i przewidywalność działań rządu, gdyby czasem z jakiegoś powodu odwrócenie uwagi nie zadziałało tak, jakby tego oczekiwali.

[Alex Parker]

Cóż, pozostało im tylko czekać i sprawdzić, po której stronie stanie brat Liama. Nie mogli tego wiedzieć, choć Parker starał się myśleć pozytywnie. Musiał zachować resztki optymizmu, bo inaczej dostałby pierdolca.
- Skoro tak, to nie ma czasu do stracenia - pokiwał głową. Roboty mieli po łokcie. Mnóstwo programowania, szyfrowania, testowania i uprawniania się, że wszystko pójdzie dobrze.
- Cóż... Musimy wierzyć, że nasz dodatkowy aktywny gen, da nam tą przewagę nad rządem. A ja muszę załatwić jakieś prochy na ból głowy, bo czuję, że mi się przydadzą. - uśmiechnął się nieznacznie. Liam znał efekty uboczne nadużywania jego mocy.
Umiejętności Parkera mogły się tu bardzo przydać. Pomijając fakt, że nie będzie to jego pierwszy raz, to jeszcze wyostrzone zmysły, mogły pomóc w wykryciu trudnych do zauważenia błędów, choćby w kodzie. Z pewnością przyspieszy to ich pracę.

[Liam Ellsworth]

Liam chciał i był dobrej myśli, że będzie mógł liczyć na pomoc brata. Zaryzykuje, przekazując mu pewne dane, aby wypuścił dalej w sieć. Udostępniał kolejną drogą sieciową, jak wielu innych hakerów.
I tak jak wspomniał Alex, nie mieli czasu do stracenia. Skoro doszła im dodatkowa i dość poważna robota, nie mogą zawieść swojego szefa, który zlecił im ujawnienie pewnych informacji.
- Twój gen się tu bardziej przyda od mojego.
Rzekł z uśmiechem. Znał problemy Alexa, jakie wynikały z używania nadmiernie swojej mocy.
- Tylko nie przesadzaj.
Dodał z troski. Wiedział jak ostatnio Parkerowi było ciężko, tak też nie chciał by się wykończył podczas przygotowywania całego projektu udostępniania tajnych danych.
Zaraz po tych słowach, Liam przejrzał kilku następnych plików pobieżnie.
- Myślę, że mógłbyś zająć się przygotowaniem plików programów na miejscu. Ja wtedy rozejrzę się po mieście i rozeznam nad punktami dostępu sieci, gdzie dobrze będzie udostępniać dane. No i jak rozmieszczone są kamery.
Przedstawił kolejne swoje spostrzeżenia i spojrzał na Alexa, co sądzi o takim pomyśle.

[Alex Parker]

Cóż...znając siebie i tak przesadzi. Jak się w coś angażował, to na całego, a potem zbierał tego żniwo.
Usłyszawszy propozycje Liama, znów kiwnął głową. Choć w akcji ze szczepionkami, to on poprowadził grupą, tak zdecydowanie bardziej wolał trzymać się na uboczu i wykonywać rozkazy. Nie był typem przywódczym.
- Tak zróbmy. - zgodził się, wyłamał palce gotów do działania - To co...bierzemy się do pracy ? - zagadnął

[Liam Ellsworth]

Liam zauważył, że Alex bardziej przystawał na jego propozycje, mało co od siebie dając. Ciekawe czy gdyby sam miał zająć się tą sprawą, wpadłby na taki pomysł. A że poprosił go o pomoc, nic dziwnego że szybko się dogadają i zrealizują misję.
- Tak.
Liam zgodził się, by zacząć już myśleć nad tym projektem. Zrobił sobie kopię danych z pendriva do swojego urządzenia przenośnego danych i wrócił na swoje stanowisko komputerowe. Tam już na spokojnie czytał wszystko i szczegółowo oglądał.
Alexowi zostawił przygotowanie programu, jako że był znacznie lepiej obeznany w programowaniu i dzięki swojemu wyostrzonemu wzrokowi, dokładniej sprawdzi funkcjonowanie programu jak i wyłapie luki.

Kilka długich dni im zajęło przygotowanie się do działania i wielkiej akcji. Niestety czasami plany musieli przesuwać, ze względu na inne sprawy osobiste Liama. W końcu Ellsworth nie tylko utrzymywał kontakt z bratem, i dbał o siebie, to jeszcze miał przecież pod swoją opieką młodą dziewczynę.
Tak czy inaczej, byli gotowi pod koniec miesiąca. Dłużej z tym zwlekać nie mogli. Liam przez ten czas zdążył rozejrzeć się po mieście i wyłapać idealne punkty posiadające wifi. Również za cel obrał sobie miejsca komputerowe dostępne w bibliotekach czy uczelniach. Wśród hakerów na ich forum, wyłapał wiekowo kto może im pomóc w miejscu publicznym. Inni zapewne będą korzystali z telefonów. Tajne dane zostaną pierw udostępnione na ogólnym forum, gdzie Alex z Liamem się udzielają. Te dane także byłyby widoczne dla Thomasa. Każdy z hakerów dostał je wcześniej, by samemu się z nimi zapoznać i przygotować do działania, na konkretny dzień. Wielki dzień.


[z/t]

[Alex Parker]

18.02.2019

Mijały dni, wypełnione przygotowaniami do misji. Liam miał udać się w plener, zaś Alex zostawał w siedzibie, by z innymi hakerami działać ze swoją częścią roboty.
I choć głowa bolała, oczy piekły, to przygotowywali się do tego długo i Alex już miał wrażenie, że przestudiowali każdy możliwy scenariusz. Innymi słowy byli dobrze przygotowani.
W międzyczasie w Alexie coś się zmieniło. Początkowo tego nie rozumiał, ale kiedy w końcu to pojął, zaczął panikować. To było przecież tak irracjonalne! Nagle mu się odmieniło ! Co za bzdura!
A jednak...
Nadszedł dzień misji. Liam zaraz miał wychodzić, więc omawiali ostatnie szczegóły misji.
- Nasze działania muszą być perfekcyjnie skoordynowane - powiedział cicho - Nie możemy nawalić

[Liam Ellsworth]

/ 18 luty 2019

Przygotowując się do działania, musieli ostrożnie podejść do zadania. Tym samym udało im się dość szybko poszukać pomocników, którzy chętnie by namieszali w polityce kraju. A im bardziej namieszają, tym bardziej się wykażą i będzie dobra zabawa. Podzielili się na trzy grupy wraz z hakerami jakich szybko zebrali do pomocy z całego kraju.
Dzisiaj nadszedł ten dzień. Ostatnie rzeczy omówili w pokoju, a Liam był gotowy do wyjścia. Ubrany w czarną skórzaną kurtkę, co więcej nową, jako iż poprzednia podziurawiona i zakrwawiona nie nadawała się do niczego. Tym razem kupił sobie dwie, gdzie obecną którą ma na sobie, posiada kaptur. Łatwiej o nakrycie głowy i zasłonięcie części twarzy.
Przy sobie miał plecak, z urządzeń wziął tablet i telefon. Założył słuchawkę do ucha i sprawdził też mikrofon. Musieli się jakoś komunikować na odległość.
- Nie nawalimy. Zbyt dobrze się przygotowaliśmy.
Liam wierzył w powodzenie akcji. Nie myślał inaczej. Był do tego pozytywnie nastawiony.
- Chyba wszystko mam.
Sprawdził jeszcze dla pewności plecak i swoje kieszenie w spodniach i kurtce. Ważne by też kluczyki od samochodu miał przy sobie.

[Alex Parker]

Nigdy nie dało się przewidzieć wszystkiego. Zawsze mogły wyniknąć jakieś problemy, które sprawią, że plan weźmie w łeb...albo, że Liam nie wróci. Bo to on pierwszy by nie wrócił z misji?
Alex wiedział jedno. Kolejnej straty bliskiej osoby by nie zniósł.
- Masz wrócić - powiedział hardo, tak jak to miał w zwyczaju - Słyszysz? Masz wrócić cały i zdrowy. - wbił w niego wyzywające spojrzenie, jakby żądał, by ten mu obiecał, że na pewno nic złego się nie stanie

[Liam Ellsworth]

Liam był przekonany, że misja zostanie wykonana z powodzeniem. Nie mogło coś pójść nie tak. Przećwiczyli i sprawdzili wszystkie kody i programy. Przygotowali także plan B, gdyby A nie wypalił. Wtedy pomijają ataki na serwery rządowe i od razu robią duże bum z propagandą polityczną. Co najwyżej udadzą się do wybranych ugrupowań chuligańskich i narobią zamieszania. Ale tego to raczej by każdy wolał uniknąć. Lepiej by wszystko poszło po ich myśli.
Sprawdzając plecak, w pewnym momencie zaskoczony spojrzał na Alexa. Jakby ten właśnie wydał mu polecenie i wymagał obietnicy. Odczytał to z jego spojrzenia.
- Alex...
Nie spodziewał się tego od niego usłyszeć. Wcześniej kiedy szedł na misję i to bardziej niebezpieczne, Alex nie odważył się na te słowa. Czyżby coś się w nim zmieniło?
Liam zapiął plecak i założył na ramię, wpatrując się w wyzywające spojrzenie przyjaciela.
- Wrócę. Nie idę na strzelaninę.
Zapewnił go i posłał mu uśmiech. Sięgnął nawet za plecy, a pasek spodni i wyjął broń. Sprawdził czy zabezpieczona i naładowana. Pistolet był sprawny i pełny, wrócił zatem na swoje miejsce.
- W razie czego mam jak się bronić. Wiesz że nie tak łatwo mnie zabić.
Ostatni miesiąc poprzedniego roku był dla niego męczący, ale wyszedł z tego. Włalśnie dzięki trosce Alexa i jego działaniu w uzyskaniu lekarstwa.

[Alex Parker]

Łatwo było mu mówić. On wtedy, gdy obudził gen X, też był TYLKO na wycieczce szkolnej. A potem stała się tragedia.
Jego zmysły były wyostrzone. Czuł wyraźnie zapach Liama, słyszał jego spokojny oddech i rytmiczne bicie serca. Widział, że ten jest zdecydowanie mniej spięty niż on sam, mimo że to Parker zostawał w siedzibie Bractwa.
- Wiem - pokiwał głową.
A potem zrobił coś, czego Liam i zapewne nikt inny się nie spodziewał. Nawet sam Alex był pewnie tym zaskoczony. A jednak zbliżył się i delikatnie, niemal ledwo wyczuwalnie musnął usta przyjaciela. Trwało to zaledwie chwilę, zanim zrobił się purpurowy ze wstydu.
- Jak zrobiłem to nadaremno i nie wrócisz, to w następnym życiu cię znajdę i wgniote ci jaja w chodnik - syknął

[Liam Ellsworth]

Tyle Liamowi wystarczyło wiedzieć, że Alex wie iż nie sposób go zabić. Ta wiara była wystarczająca by poczuć w sobie sporo energii i mieć po co żyć. Ta organizacja ma na niego dobry poniekąd wpływ. Mimo iż nie działają tak bardzo aktywnie jak inne ugrupowania, to przynajmniej mają dobre miejsce schronienia i każdy w czymś się może wykazać.
Będąc gotowym do wyjścia, Liam jednak nie spodziewał się tego co zamierzał i zrobił Alex. Pomimo tych około dziesięciu centymetrów różnicy wzrostu, pan Parker musnął usta Ellswortha. Odebrało to mowę Liamowi, wpatrując się w niego z szokiem.
- To...Ja już pójde...
Choć w tym momencie nie chciał iść, to musiał przyznać że Alex potrafi być wredny. Zrobił coś, co teraz Liama zmusiło by przetrwać tę akcję i szybko wrócić aby to wyjaśnić. Przecież tyle razy Alex groził mu śmiercią za te pocałunki a teraz co? To była niebezpieczna mina.
Liam w końcu wyszedł z pokoju i skierował od razu do wyjścia. W samochodzie jeszcze przez moment rozmyślał to co Alex uczynił. Kupy mu się tu nic nie trzymało. Czyżby tak szybko zapomniał o Imari?


[z/t]

[Alex Parker]

Poczuł się strasznie...głupio. W jego wyobraźni, ta chwila wyglądała nieco inaczej. Z pewnością w jego wizji, Liam nie miał takiej dziwnej miny.
Stał jeszcze moment, czując to potworne zażenowanie. Długo w nim to wszystko dojrzewało i jak przyszło co do czego, wyszło...średnio
Nic to. Najwyżej uda, że nic się nie stało. Tymczasem miał ważną robotę do zrobienia. Czas działać!
Wpierw należało włamać się do serwerów urzędu. Nie było to proste, bo jednak było sporo zabezpieczeń, ale przecież wałkowali każdy, możliwy scenariusz i nie było opcji by dać plamę.
Kiedy to się udało, Alex wrzucił wirusa, nad którym pracowali i wyszedł z serwera po angielsku, nie zostawiając żadnych śladów. Napisał krótka wiadomość do Liama " Już" i czekał....
Kiedy wiadomość poszła w sieć, długo obserwował rozwój wydarzeń. Wszystko poszło zgodnie z planem. Zamiast jednak świętować z innymi, dziwnie nieswój , poszedł do siebie

/Zt

[Chloe Harper]

26 maja godzina koło 18 - stej.

Harper była wstrząśnięta i rozbiła. Widać było to po niej jawnie. Wyglądała źle. Dreszcze, blada twarz, zaczerwienione i podpuchnięte oczy, zimny pot. Wyglądała jakby jakiegoś silnego ataku grypy dostała czy coś.
Była zdrowa... w sensie, że żadna infekcja jej nie dokuczała, tylko ta cholerna migrena... a teraz to i całe ciało jeszcze miała obolałe... ataki paniki też nie pomagały.

Szukała pewnej osoby. W Bractwie najbliższej jej obecnie. Liam był przy niej od początku, on ją znalazł i wprowadził, potem robił jej za opiekuna i przewodnika... w sumie to chyba dalej robi. Dobrze, że tak się złożyło. Ruda potrzebowała kogoś takiego, facet stał się dla niej jak starszy brat. Mogła na niego liczyć, o wszystko poprosić, pogadać, czy pójść do kuchni i razem kawę wypić. Bo tak, bo można. Bo czemu nie. Długo szukać nie musiała i choć kierowano ją raczej do szpitalika, ona powlokła się do biura informatyków. No tak, gdzieżby indziej mogła go znaleźć jeśli aktualnie nie był we własnym pokoju, poza Bractwem lub w części gdzie można upolować jakieś żarcie.

Zapukała i otworzyła drzwi zaglądając do środka. Ubrana była luźno i swobodnie, choć tunikę miała nieco pomiętą.
Bingo!
-Liam? Nie przeszkadzam? - Mruknęła, ale kiedy zobaczyła, że nie ma nikogo innego, wpakowała się do środka, zamknęła drzwi i rzuciła się na mężczyznę. Spokojnie, nie chciała go bić! Chciała się tylko przytulić. Wcisnęła mu ramiona pod pachy, a twarz przycisnęła do torsu. Chyba płakała, ale tak spokojnie. Bez szlochu. Łzy jej płynęły, ale odetchnęła spokojnie. Już musiała wylać wszystkie najgorsze żale. Teraz chyba potrzebowała tarczy czyichś ramion.

[Liam Ellsworth]

/ 26 maja 2019

Ostatnie dni były dla Liama zbyt aktywne. Nigdy nie myślał, że aż tyle spraw będzie miał na głowie. O ile reorganizacja w bractwie dodawała mu dodatkowych obowiązków, tak od paru dni był opiekunem również małego chłopca, którego przygarnął pod swoje skrzydła. Uratowanego z pożaru, jaki miał miejsce sześć dni temu. Rany jakie wtedy sobie narobił, były na tyle wyleczone, że nie sprawiały dużego bólu w poruszaniu się. Prawego ramienia nie mógł jeszcze obciążać, tak samo prawej kostki. Chodząc jeszcze kuśtykał mając opaskę usztywniającą stopę.
Alexa w biurze nie było, więc przebywał sam, grzebiąc trochę w kablach za całym sprzętem komputerowym od swojego stanowiska. Stracił jedno połączenie, to musiał wymienić kabel. Gdy to zrobił, stał przy biurku wprowadzając i sprawdzając nowe ustawienia, w pewnym momencie usłyszał pukanie do drzwi. Spojrzał w ich stronę widząc w uchylonym skrzydle Chloe.
- Nie przeszkadzasz. Wejdź.
Zezwolił uśmiechnąwszy się przyjaźnie, wracając spojrzeniem na ekran, by coś jeszcze kliknąć, po czym spojrzał w stronę dziewczyny nie zdążywszy zareagować, a ta wtuliła się w niego zaskakująco szybko.Ogarnęła go chwilowa dezorientacja, czując jej ciepło na sobie. Objął ją ramionami, słysząc chyba jej płacz. Coś widocznie się stało, że potrzebowała czyjejś bliskości. Na razie o nic nie pytał. Obejmował ją, głaszcząc dłonią lewej ręki po włosach. Podobno taki gest także uspokaja zasmuconą osobę.