[Lucas Hope]

Zasyczałem z bólu kiedy jeden z gości mnie uderzył. To naprawdę bolało! Nie miałem jednak jak się bronić przed tymi karaluchami bo dodatkowo mi coś wstrzykneli. Oh jak ja nienawidziłem takich ludzi. A może nienawidziłem już wszystkich ludzi? Nie miałem jak się o tym przekonać będąc zamknięty w tym piekielnym miejscu. Kiedyś się wydostanę tylko jeszcze nie wiem jak. I o co chodziło z tą całą odpornością? Ehh nie obchodzi mnie to, pozostanie na podłodze i korzystanie z czegoś tak wspaniałego jak powietrze wydawało się być lepszym niż wstanie bo te cosie coś ode mnie chcą.
-Pierdolcie się karaluchy jebane- Wysyczałem a mój głos aż ociekał jadem. Jak tak bardzo chcąc żebym wstał to muszą mnie tam zaciągnąć bo nie mam zamiaru znowu stanąć na nogach w najbliższym czasie. Komu by się chciało po czymś takim?

[Mistrz Gry]

Po swojej kolejnej pyskówce mogłeś po raz kolejny doświadczyć agresji ze strony szwadronowców - jeden z nich po prostu się zamachnął, kopiąc Cię mocno w bok swoim wojskowym butem, gdy drugi wyciągnął swoją pałkę teleskopową, stając nad Tobą.
- Ruszaj dupę śmieciu! - Wrzasnął w Twoim kierunku, trzymając swoją broń w gotowości. Jeśli tylko odważyłeś się rozejrzeć po korytarzu, mogłeś dostrzec, jak poznana przez Ciebie pielęgniarka w żaden sposób nie reaguje na ataki z ich strony - jakby była z nimi zaznajomiona, jakby była na to wszystko nieczuła. A przecież była lekarzem, prawda?
Gdybyś jednak dalej nie chciał się słuchać - mężczyzna z pałką z całą pewnością by jej na Tobie użył, by po chwili, biorąc Cię za fraki - po prostu Cię zaciągnąć z powrotem do gabinetu. Nie reagowałby na protesty, w poważaniu miałby fakt, że ciągnięcie za Twoje odzienie może Cię podduszać. Miał tylko jedno zadanie i nie miał zamiaru go nie wykonywać...

[Lucas Hope]

Pieprzeni mundurowcy, uważają się za bóg wie ile a są niczym. Oh jak bardzo chciałbym być teraz gdzieś indziej. Najlepiej w domu razem z jeżykiem choć on już pewnie nie żyje. Choć kto wie może mój agent się nim zaopiekował? Mało prawdopodobne ale jedmak możliwe. Z pewnym ociąganiem spowodowany bólem wstałem na nogi idąc w kierunku tego cholernego gabinetu gdzie ta dziwka miała pewnie jeszcze coś mi zrobić. Pieprzona sadystka, po prostu.

[Mistrz Gry]

Czułeś, jak boli Cię miejsce po kopnięciu. Dziwne... Przez tyle miesięcy powinieneś był się już przyzwyczaić do tej nadludzkiej agresji. Czy można było jednak przyzwalać na tak nieludzkie zachowania?
Tym bardziej, gdy sam teraz tylko myślałeś o swoim małym przyjacielu, zamiast przejmować się własnym, nie do końca kolorowym losem?
Wróciłeś do gabinetu i dostrzegłeś tu zmianę. Jeśli kiedykolwiek miałeś szansę znaleźć się w centrum krwiodastwa - z całą pewnością rozpoznałeś rozstawioną - czy może raczej odkrytą - właśnie aparaturę
- Siąść! I się rozluźnić. - Rzucił oschły głos kobiety, po chwili przywołując na własne usta uśmiech, którego do tej pory nie widziałeś. - Teraz jesteś dla nich cenny. Masz w sobie lekarstwo. Jak będziesz współpracował, wyjdziesz stąd szybko, jak nie.... Dopilnuję, żeby wszystko z Ciebie wydoić. - Stwierdziła zdecydowanie zbyt spokojnie, wskazując Ci dłonią fotel, na którym miałbyś usiąść. No, i musiałeś pamiętać, że na korytarzu wciąż są ci szwadronowcy, którzy tylko marzą o tym, by zrobić z Ciebie worek treningowy.

[Lucas Hope]

W tej właśnie chwili moja teza o tym kto tu jest prawdziwym potworem się potwierdziła. Ta kobieta oraz ci w mundurach tylko mi w tym pomogli. Jakiś czas temu byłem normalnym, znanym człowiekiem którego nikt nie posądziłby o posiadanie mocy. A teraz co? Jak tylko się to wydało zostałem uznany za gatunek podrzędny, niczym karaluch. Szkoda tylko że to normalni ludzie właśnie tym byli. No i mimo ich usilnych starań nadal nie użyłem przy nikim tutaj i tam swoich mocy. Nie wiedziałem czy już wiedzieli jaką mam moc jednak jeśli nie to po co pozbawiać się elementu zaskoczenia? Jakimś cudem dotoczyłem się do tego cholernego siedziska które wskazała ta chodząca znieczulica zamykając oczy i czekając na to co następnie nastąpi. Byłem jednak pewien że będę miał kolejne siniaki do kolekcji.

[Mistrz Gry]

Oh, wszyscy doskonale zdawali sobie sprawę z tego, kim jesteś i co potrafisz. Byłeś ich więźniem, ich obiektem badawczym. Byłeś tylko dla nich, o czym z całą pewnością codziennie przypominał Ci chip umieszczony pod skórą, na Twoim karku. Tu nie było taryf ulgowych - chyba, że miałeś coś do zaoferowania Rządowi. Może dobrze byłoby pomyśleć nad zmianą strony?
Kobieta dopilnowała, by Twoja ręka znajdywała się na odpowiedniej wysokości, by po chwili wbić w zgięcie Twojego łokcia dwie igły. Działanie tej maszyny było proste - jedna z igieł pobierała od Ciebie pełną krew, sama maszyna ją odpowiednio filtrowała, a pozostałe składniki krwi wracały do Twojego krwiobiegu. Dzięki takiemu zabiegowi, Rząd mógł zyskać więcej niezbędnej surowicy, bez narażania i Twojego zdrowia i życia - w końcu teraz byłeś dla nich cenny - przynajmniej do czasu, gdy współpracowałeś.
Co też było ciekawe - samo doświadczenie było w pewnym sensie relaksujące. Co jakiś czas czułeś, jak chłodna krew wraca do Twojego organizmu, ale nie odczuwałeś samego osłabienia. Co jakiś czas szum samej maszyny był jedynie przerywany przez głos pielęgniarki:
- Ściskać rękę. Szybciej pójdzie.

[Lucas Hope]

Nie chcąc już oberwać zastosowałemcm się do komentarza tej baby lekko się krzywiąc. Chciałem już stąd wyjść i odpocząć. Miałem serdecznie dosyć tego miejsca. Oh gdybym tylko miał jakąś przydatniejszą moc. Wtedy może wszystko potoczyłoby się inaczej. W końcu tamten mutant z marszu pokojowego dał radę się ukryć do tego w taki sposób że mało kto podejrzewałby go o bycie nim. To że chciał wybić swoich pobratyńców było raczej idiotycznym pomysłem no ale cóż. Gościu miał chociaż jakis pomysł na przeżycie.

[Christian Wilson]

Nie musieliśmy długo czekać, ponieważ Szatyn, który był przed de mną wszedł do gabinetu. Oparłem się o ścianę na przeciwko drzwi do gabinetu. By poczekać na swoją kolej. Na szczęście nie trwało to długo, ponieważ chwilę później mężczyzna wyszedł. Stojąc widziałem dwóch zbliżających się mundurowych. Jednak zlałem ich obecności. Tak samo olałem to co wydarzyło się po tym jak Szatyn wyszedł z gabinetu. Widząc jak mężczyźni wyraźnie nadużywają swoich uprawnień znęcają się na mężczyzną. Nie mogłem za wiele zrobić jedynie stać bezczynnie i patrzyć. Przecież trafiłem tutaj między innymi przez to, że zapominałem gdzie moje miejsce. Jeśli chciałem kiedykolwiek wyjść po za ten mur i spotkać się z rodzeństwem. Muszą pamiętać gdzie jest moje miejsce i siedzieć cicho. To przede wszystkim. Kiedy ponownie zabrali mężczyznę do gabinetu. Zrezygnowałem z czekania tutaj dłużej. Po prostu przyjdę tutaj później albo innego dnia. Klinika nie ucieknie, a ja i tak zmarnowałem tutaj wystarczająco czasu.

//zt

[Mistrz Gry]

Słowa kobiety się potwierdziły - w momencie, gdy zacząłeś zginać własne palce, krew pulsowała szybciej, znacznie przyspieszając cały zabieg. Tak w sumie... Gdy przestałeś oponować i wyrażać swoje zdanie na głos, cała ta wizyta zaczęła przebiegać znacznie milej. Kolejne minuty mijały, gdy szum maszyny wprowadzał Cię w stan relaksacji. Czyżbyś przysnął na dłuższą chwilę? Prawdopodobnie, bo pielęgniarka w pewnym momencie zaczęła Cię szturchać.
- No już! Ruszże się! Nie mam całego dnia.
W zgięciu Twojego łokcia nie było już igły. Dostrzegłeś tylko niewielki plaster z dużą ilością gazy pod spodem, a sama maszyneria już przestała działać. Przetarłeś swoje zmęczone oczy, prawdopodobnie wstając już ze wskazanego wcześniej miejsca.
- Wrócić za tydzień. Albo oni przyprowadzą. - Wybrzmiały ostatnie słowa z ust kobiety, nim opuściłeś jej gabinet.

[z/t]