[The Gifted]

[Vincent Edams]

07.10.2018

Było między pierwszą a drugą w nocy. Vincent przewracał się z boku na bok, nie mogąc usnąć. Był to jeden z tych dni, w którym wewnętrzny niepokój, nie mający tak naprawdę żadnego źródła, nie pozwalał mu zmrużyć oka. Każdy cień wydawał się go obserwować, każdy szept czy podmuch wiatru na zewnątrz wywoływał u niego gęsią skórkę. Będąc sam na sam ze sobą i swoimi myślami, nie potrafił zapanować nad strachem, który go ogarniał.
Usiadł gwałtownie na łóżku. Wiedział, że pozostanie tu i wpadanie w powolną paranoję, to najgorsze co może zrobić. Wstał cicho, założył na siebie dresy, które przeznaczył do treningu. Zarzucił ręcznik na ramię i zszedł na dół, do pustej salki, której członkowie Rebelii używali do treningów.
W AlterGen zmuszano go do ćwiczeń, by zapanować nad jego wybuchami agresji. Edams odkrył przy tym, że nic tak nie oczyszcza umysłu jak wysiłek fizyczny. Wystarczy porządnie się zmęczyć, a człowiek nie ma zwyczajnie sił na głupie myśli.
Chłopak rzucił ręcznik w kąt, krótko się rozgrzał, by nie dopuścić do późniejszych zakwasów i zaczął ćwiczyć – na dobrym początek zaczął się podciągać na drążku.

[Nicholas Grenville]

Nicholas również miał noce, w których nie mógł zasnąć. Zawsze pilnował, by ta jego mała księżniczka była wypoczęta i szła spać jeszcze przed dwudziestą drugą. Czasem nawet i wcześniej, kiedy była zmęczona nieustannymi ćwiczeniami edukacyjnymi, jakie jej kupował. Sam ją uczył pisania, czytania, liczenia. Nie mógł zapisać jej do jakiejkolwiek szkoły, aby zdobywała doświadczenie. Wielu nauczycieli potrafi być upierdliwych i jeszcze doczepią się jej rodzica. Sam tez nie skończył szkół i nie miał nawet średniego wykształcenia. Tylko zabójcy. Może i chciałby lepszego życia dla swojej córki, ale w tych czasach nie było to możliwe.
Tej nocy też nie zasnął. Stanął przy oknie i spoglądał w przestrzeń cichej ulicy. Przeniósł spojrzenie na swoją córkę, po czym wyszedł z pokoju, aby się przejść. Wsadził ręce do kieszeni dresowych spodni. Na sobie mając podkoszulek. Skoro jest no, wielu zapewne śpi. Nieliczni mają dyżur ochronny w razie nieprzyjemności ze strony zewnętrznej.
Zszedł na dół, po czym do piwnicy. Tak jakoś nogi go pokierowały do pustej sali, zastając tam światło. Stanął w wejściu, widząc ćwiczącego Vincenta. Najwyraźniej i on nie mógł spać.
Nicholas nie odzywał się. Oparł prawym ramieniem i framugę drzwi o jedynie przyglądał się chłopakowi. Mimo jego koszulki bez rękawów, typu koszykarskiego, widział blizny na jego ciele. Wewnętrznie mógłby mu współczuć, tego przez co musiał przejść. Nie wyobrażał sobie, co by zrobił gdyby jego dziecko tak okaleczono.

[Vincent Edams]

Chłopak nie zauważył pojawienia się intruza. W pełni skupił się na ćwiczeniach, mając nadzieję, że zmęczenie da mu wyczekiwany spokój i ukojenie. Prawdą było, że tego spokoju nie osiągnie nigdy - nie po tym, co mu zrobili. Mógł co najwyżej to w sobie próbować tłumić.
Zasyczał, gdy ból przeszył jego mięśnie, ale nie przestawał - wiedział, że poddając się teraz, tylko bardziej będzie rozdrażniony. Musiał przetrzymać chwilę słabości, tak jak za każdym razem. Zaciskając zęby z wysiłku dokończył i zeskoczył na ziemię, czując jak ramiona mu drżą z wysiłku.
Wtedy to też zauważył, że nie jest sam.
Zjeżył się, ale też nic nie powiedział. Pozornie mieli wolny kraj, Nicholasowi też wolno było tu być. Vincent rozejrzał się jakby automatycznie za bluzą, którą mógłby narzucić na ramiona, ale zdał sobie po chwili sprawę, że jej po prostu nie wziął z pokoju. Zarzucił więc na siebie ręcznik.
Jak tak Nicholas pomyślał, to widywał Edamsa wyłącznie w przydużych bluzach - już wiedział dlaczego. Nie chciał pokazywać ciała.
Cóż...nie pozostało mu nic innego, jak wrócić do ćwiczeń, przecież stąd nie pójdzie, tylko dlatego, że ten Tatuś Roku tu był i się gapił. Położył się na ziemii i wziął się za brzuszki

[Nicholas Grenville]

Łatwo było zauważyć, że chłopak wstydził się swojego ciała. Dla Nicholasa nie miał takiego powodu. Widywał takich w nawet gorszym stanie. Z poparzeniami czy bliznami nawet na twarzy. Obserwując młodego, widział że jego obecność mu trochę przeszkadza. A mimo to, podjął się ćwiczenia dalej. Nie przejmował jego obecnością. Nicholas nie chciałby mu przeszkadzać i w sumie mógłby go zostawić w spokoju. Z jakiegoś jednak powodu nie potrafił. Instynkt rodzicielski? Być może. Coś czuł, że ten chłopak potrzebuje jakiejś ręki do wychowania, opieki czy w ogóle bliskości. Nie bez powodu też jego Vanessa się młodego uczepiła.
- Nie mogłeś zasnąć, więc przyszedłeś ćwiczyć?
Zgadywał. Młody nie miał dzisiaj dyżuru czy zleconej nocnej misji. Jedyna opcja nasuwała się w obecnej chwili, to właśnie bezsenność.Tym samym też Nick postanowił się w końcu odezwać, spoglądając na młodego.

[Vincent Edams]

Cóż, już ostatnio stwierdził, że jak nie będzie odzywał się do ludzi, z którymi współpracuje, może narobić sobie problemów. Obecnie, Rebelia była jego jedynym azylem i gwarantem przeżycia. Jeżeli nie będzie z nimi współpracować, mogą go w końcu stąd wyrzucić. Póki co nie niej okazji się wykazać na jakiejkolwiek misji, więc musiał po prostu tego nie spierdolić.
- Tak - odpowiedział wręcz mechanicznie, trochę jakby był cyborgiem, zaprogramowanym na krótkie, zwięzłe odpowiedzi. Nie przerwał też ćwiczeń.
Już z pewnością Nicholas zauważył, Obiekt Trzydzieści Sześć, nie był zbyt rozmowny.

[Nicholas Grenville]

Odpowiedź krótka. Brzmiała tak, jak na człowieka bez emocji. Jakby był maszyną. Już wcześniej ciężko się z nim rozmawiało. Jak będzie teraz? Na poważniejsze misje chyba go jeszcze nie zabierano. Nie miał przydziału.
Nicholas wszedł do środka, ręce cały czas mając w kieszeni. Obszedł z odpowiednim dystansem wymijając go, kierując w inne urządzenie do ćwiczeń. Choćby ten drążek. Zaraz jednak spojrzał znów na młodego i podszedł do niego. Stanął obok, pochylił się i zabrał mu ręcznik z podłogi, jeżeli zleciał z jego ciała. Cofnął się w stronę drążka i przerzucił go. Po czym odwrócił w stronę chłopaka. Zareaguje? Zobaczymy. Grenville obserwował go.

[Vincent Edams]

Vincent śledził każdy krok Nicholasa. Czuł względny psychiczny komfort, gdy Grenville obszedł go szerokim łukiem, ale nie można tego powiedzieć, gdy ten zaczął się zbliżać. Edams całym ciałem okazywał gotowość bojową. Jakby w każdej chwili spodziewał się ataku na swoją skromną osobę.
Jakie było jego zdziwienie, gdy mężczyzna...chwycił jego ręcznik, który musiał mu się zsunąć z ramion i zawiesił go na drążku.
Czuł się zbity z tropu. Po co Nicholas to zrobił ?
-Ej - zaczął jakże elegancko - Oddaj. Potrzebuję go.
Tak na logikę, to było to bezcelowe, by go miał przy sobie, skoro i tak mu się znów zaraz zsunie, ale czuł się bez niego jakiś...odkryty. A nie lubił odkrywać ciała. Odkąd znalazł się w Rebelii, nie mógł znieść tych współczujących spojrzeń, gdy ktoś zobaczył kawałek jego skóry.

[Nicholas Grenville]

Można było się tego spodziewać, że chłopak szybko zarejestruje "kradzież" jego ręcznika. Nicholas jedynie wziął, by nie przeszkadzał młodemu na podłodze i powiesił na drążku, by miał wygodniejsze miejsce. Ważne było przecież, żeby nie zamiatać nim podłogi, prawda?
Cel był zupełnie inny. Grenville zrobił to celowo, by sprawdzić jak długo chłopak tak wytrzyma, nie zakrywając swoich ramion. Mógłby się wstydzić ciała, jeżeli sam by się tak pokaleczył. Ale nie powinien chować tego, jeżeli to ktoś go skrzywdził.
- Nie jest Ci teraz potrzebny. Nie widzę byś się mocno zmęczył. Przypilnuję go. A Ty sobie ćwicz.
Odpowiedział spokojnie, chowając rękę do kieszeni i stał przy drążku z ręcznikiem na nim przewieszonym, zagradzając Vincentowi drogę po jego prywatność.

[Vincent Edams]

Nie podobało mu się to. To niby był tylko głupi ręcznik, ale chciał mieć do niego dostęp, kiedy tylko chciał. Żaden dziwak nie będzie mu tego bronił.
Wstał i wyciągnął dłoń, po swoją własność.
- Nie będziesz o tym decydował - oznajmił i nagle...ręcznik przyfrunął do niego. Sięgnął po niego wektorami, nie decydując się na bezpośrednie starcie. Po co, skoro miał takie użyteczne, długaśne ramiona na swoje zawołanie?
Spojrzał na Nicholasa ze złością i otarł ręcznikiem twarz. Irytowała go już sama obecność tego człowieka.
- Po co tu jesteś, skoro nie ćwiczysz ? - zarzucił sobie materiał z powrotem na ramiona.

[Nicholas Grenville]

Było do przewidzenia, że chłopak posłuży się mocą, aby zabrać ręcznik do siebie, by nie tylko się nim wytrzeć, ale zaraz narzucić go znów sobie na ramiona. Szczegół, który Grenville ponownie dostrzegł.
- Wstydzisz się swojego ciała? Dlaczego?
Zapytał. Ignorując co prawda jego stwierdzenie o decydowaniu, co będzie z tym ręcznikiem, jak i pytania o jego obecność w sali. Mógł, ale nie musiał ćwiczyć. Wyszedł po prostu się przejść i tak zaprowadziło go do samej piwnicy.

[Vincent Edams]

Poczuł się jeszcze bardziej zirytowany. Aż zapomniał, że faktycznie miał ćwiczyć. Obserwował Nicholasa ze stosownej odległości.
Nie wstydził się. Naprawdę. Po prostu nie lubił...no właśnie tego. Gapienia się.
- Nie wstydzę. - odpowiedział spokojnie - Po prostu mnie drażni, jak ludzie na to reagują...i zadają o to pytania -
Usiadł na ziemi, tylko po to, by zaraz się pochylić do pompek. Powoli zaczynał żałować, że jednak się stąd nie ulotnił.
Chłopak miał naprawdę dobrą kondycję. Ćwiczenia nie wydawały się go zbytnio męczyć. Choć już nikt go do nich nie zmuszał, tak weszło mu to w krew, że często można było go tu spotkać.

[Nicholas Grenville]

- Więc czemu się zakrywasz nawet ręcznikiem?
Dopytał. Patrząc na chłopaka, ale nie konkretnie na jego blizny. One to nie interesowały. Tylko jego zachowanie. Mógł się domyślać, co go spotkało bowiem sam się tak na pewno nie poharatał.
A skoro młodego to denerwowało, Grenville postanowił przejść się po sali.
- Jeżeli jesteś mężczyzną, bo nie chowaj blizn i nie zwracaj uwagi na innych, którzy reagują różnie. Być może nie pytałbym, gdybyś się tak nie próbował schować pod ręcznik.
Dodał, przystanąwszy przy ciężarkach i spojrzawszy w stronę Vincenta.

[Vincent Edams]

Nie odpowiedział. Znaczy, że nie miał żadnego kontrargumentu. Nie wiedział, czy go to jeszcze bardziej zirytowało, czy czuł się bardziej jak uczniak, któremu nauczyciel wytknął błąd.
Po chwili wahania, bardzo powoli sięgnął po ręcznik i zsunął go ze swoich ramion. Znów poczuł się niemal nagi.
- Jeszcze jakieś błyskotliwe rady? - burknął do niego, wracając do pompek

[Nicholas Grenville]

To co zrobił jako następne Vincent, nie da się ukryć, że zaskoczył Nicholasa swoim czynem, gdzie ściągnął zaraz ręcznik z ramion. Ale dostrzegł w nim wahanie i to, że jego słowa do niego porządnie dotarły. Jeżeli chce być mężczyzną i być tak dostrzegany, nie powinien się chować. Posłuchał.
- Jeżeli chcesz przetrwać, powinieneś pokazać jak wiele doświadczyłeś a nie to wszystko chować. Może to być trudne dla Ciebie. Ale musisz pamiętać, że jesteśmy w Rebelii, gdzie strach i wstyd nie istnieje, a nie bractwem zmutowanych królików, chowających się we własnych norach.
Trochę mu się chyba zaczyna udzielać po tych czytanych bajkach córce na noc. Jednak Bractwo Mutantów można by tak uznać za króliki, które najczęściej chowają się do swojej nory, zamiast stawić czoła zagrożeniom.
Westchnął i podszedł bliżej.
- Pomyśl o tym, jeżeli chcesz być przez pozostałych kolegów i koleżanek brany na poważnie i zbierany na misje.