[The Gifted]

[Liam Ellsworth]

/ przed wszystkimi eventami

Rozmowa z Imari sporo dawała mu do myślenia, szczególnie w kwestii zaufania sobie wzajemnie. Oznaczało to, że musiałby zacząć nawiązywać szersze kontakty przebywając w bractwie. Może i nie do końca mu się to uśmiechało, zwłaszcza że pracując i żyjąc samotnie, nie narażał nikogo. Tutaj było inaczej. Tu, podobno wszyscy sobie pomagali. Wspierali się i ufali. Nie tylko ukrywali przed organizacjami na nich polującymi. Na takich jak oni, uzdolnionych.
Któregoś dnia, przechadzając korytarzami, uwagę przykuło mu pomieszczenie, które miało uchylone drzwi. Zajrzał tam z ciekawości, nie ukrywając podziwu rozmieszczonych komputerów, czy bardziej monitorów, na pierwszy rzut oka. Pokoik zdecydowanie mały, ale idealny do pracy przy takim sprzęcie.
Nie zastanawiając się dłużej, Liam nim wszedł, rozejrzał się jeszcze czy ktoś nie idzie, po czym wszedł do środka by spojrzeć na ekrany co mogły przedstawiać. Wiele pewnie było jeszcze wyłączonych. Zainteresowało go samo połączenie tego wszystkiego do serwera. Skoro jest tutaj takie biuro, to na pewno musieli nałożyć ochronne i nieśledzące programy. W przeciwnym wypadku, to miejsce także zostałoby wykryte.
Tym razem Liam nie miał na dłoniach rękawiczek, mając je schowane w kieszeni spodni. Zdecydował się nawet sobie zaufać i swojej mocy, by kontrolować ją cały czas. Też dobra codzienna lekcja.

[Alex Parker]

Alex za to miał nieco inne zdanie. Nadal niespecjalnie się socjalizował. Kursował między swoim pokojem, pokojem informatyków a kuchnią. Nie różniło się to zbytnio od jego poprzedniego życia - tyle, że mógł te potrzeby zaspokajać nie opuszczając swojej kawalerki.
Siłą rzeczy spotykał innych mutantów. Czasem zamieniał z nimi kilka słów, ale też nie palił się do długich dyskusji. To chyba jedna z przywar informatyków - pewniej czuje się w kontakcie online.
Kiedy Liam wkradł się do pokoju informatyków, Parker właśnie wracał z kuchni, z porcją azjatyckiego makaronu. Nie było tam nikogo, więc czułby się nieco dziwnie. Zabrał więc talerz i udał się do swojej jaskini, by tam pałaszować.
Gdy otworzył drzwi, nie było sposobu nie zauważyć Liama. Był przyzwyczajony do niektórych dziwnych zachowań członków Bractwa, ale to było chyba najbardziej nietypowe do tej pory.
- Emmm...szukasz czegoś? - zagadnąl

[Liam Ellsworth]

Usłyszawszy za sobą czyjś głos, od razu Liam się wyprostował i spojrzał w stronę mężczyzny.
- Em... Nie.
Odpowiedział tak, jakby był zaraz na czymś przyłapany.
- Było otwarte więc zajrzałem. Po prostu zainteresowałem się układem tego pomieszczenia.
Przyznał jednak, dlaczego tutaj się znalazł. Ale zaraz się wycofał, by dać przejść chłopakowi do głównego stanowiska. Chyba nie tylko on czuł się dobrze w sieci, ale i Liam. Prawdą być może, że właśnie informatycy czują się lepiej w takim środowisku, niżeli na długich dyskusjach z innymi osobami. Tutaj z kolei z bractwa.

[Alex Parker]

- Ah. Aha - Parker mistrzem smart talku nie był, więc po prostu uznał, że to najlepsza odpowiedź.
Do tego nie poznał jeszcze wszystkich, więc założył, że to musi być mutant, który był tu już przed nim.
- Jestem Alex. A to moja jaskinia - wskazał na pomieszczenie. A skoro o nim mowa...- No wiesz...pokój jak pokój - usiadł na swoim krześle i zaczął jeść azjatyckie noodle.
Nie należał do gadatliwych typów, ale kto jak kto, Liam to z pewnością rozumiał.
-A ty czym się tu zajmujesz ? - zagadnął

[Liam Ellsworth]

Wielu informatyków chyba nie było tak bardzo rozmownych jak oni dwaj. Również przy Imari Liam siedział chyba więcej na słuchaniu niż na opowiadaniu o sobie i swojej mocy. Dopiero później się trochę przed nią otworzył.
Zdawało się, że i poznany teraz Alex, niezbyt wydawał się być skoro do rozmowy. W dodatku zaprezentował swoją jaskinię jako to pomieszczenie. A więc informatyk, ciekawe w którym zakresie.
- Liam.
Przedstawił się także, choć rąk sobie nie podawali, skoro kolega zajęty był teraz jedzeniem, przeszkadzać mu w tym za bardzo nie chciał. Ręce i tak schował do kieszeni spodni, jakby tam uważał dla nich za bezpieczne miejsce.
- Wygląda na to, że tym samym co Ty. Zależy tylko jaka dziedzina. Komputery to także moja specjalność.
Uśmiechnął się lekko, raz jeszcze rzucając okiem na monitory. W sumie im więcej takich osób miało bractwo tym lepsze działania terenowe i ochronne danego miejsca. W końcu ktoś czuwa nad siecią i zabezpieczeniami a także ukryciem ich jakichkolwiek związków i połączeń ze światem zewnętrznym. Właściwie to Liam nie wiedział, że i Alex jest jednym z nowym mutantów jak on, który przyłączył się do bractwa.

[Alex Parker]

O proszę. Kolega po fachu. Alex się zainteresował przybyszem. W końcu mówili i myśleli w tym samym nerdowsko-informatycznym języku.
- Ach, to musieliśmy się mijać, bo jestem tu raczej nowy. Dopiero od początku maja jestem w Bractwie - przerwał jedzenie noodli, więc Liam mógł się czuć zaszczycony.
Spojrzeli na siebie z zainteresowaniem.
- Ja siedzę głównie w programowaniu, trochę w hakerce. - powiedział, wskazując na swój komputer - No, ale mistrz-haker, to ja nie jestem, więc uznajmy, że programowanie.
W końcu swój błąd w sztuce hakerskiej, prawie przypłacił życiem. Do tej pory go mierziło na samo wspomnienie.

[Liam Ellsworth]

- Nowy? Też jestem tu dopiero od początku maja.
Przyznał, nie ukrywając miłego zaskoczenia słowami kolegi, który tak jak on trafił do Bractwa w tym samym okresie. I to jeszcze obaj zaznajomieni z komputerami.
Więc programowanie i hakerstwo. Lecz to drugie najwyraźniej nie było mocną ręką Alexa. Liam spojrzał na jego komputer, po czym ponownie na rozmówcę.
- Akurat na hakerstwie znam się bardzo dobrze. Dodatkowo pracowałem jako administrator sieci i bazy danych. Programowanie też nie jest mi obce.
O techniczne sprawy się nie pytał, jak budowa komputerów i czy kolega umiałby złożyć sprzęt czy wymienić przepalone płyty, karty, kabelki i podzespoły. To raczej znać powinien każdy informatyk, a przeważnie większość. Nie da się ukryć, że szybko znaleźli wspólny język.

[Alex Parker]

Kiwnął głową. Czyli nie tylko on się pojawił w Bractwie w ostatnim czasie.
Uśmiechnął się nieznacznie.
-Czyli wygląda na to, że jesteśmy współpracownikami. - wskazał na komputery i wziął się z powrotem za pochłanianie noodli. Sorry Liam, ale z głodem nie wygrasz.
- um... - wciągnął makaron - To co potrafisz? - zagadnął - Znaczy nie jako informatyk.
Miał na myśli oczywiście jego mutację. Był ciekawy, co takiego Liam potrafił.

[Liam Ellsworth]

Im więcej informatyków z różną znajomością dziedzin tym lepiej dla tej organizacji. Być może przyjdzie im wspólnie dzielić ten pokój, lecz Liamowi wystarczy jego własny mały sprzęt. Laptop, tablet, smartfon i kilka porządnych programów. Nie pomijając także innych podręcznych i przydatnych urządzeń.
- Na to wygląda.
Zgodził się, skinąwszy głową i lekko uśmiechnąwszy. Nie miał nic przeciwko temu, że Alex zajadał się teraz swoim posiłkiem. Jest głodny to niech je. Kto mu zabroni? Liam z kolei teraz nie miał ochoty na jedzenie i najwyżej później coś przekąsi.
Pytanie, które po chwili padło, nie da się ukryć że go zaskoczyło. Kolejna osoba co pyta o jego mutację. Tutaj chyba wszyscy tak robią. Cieszą się i są ciekawi co też potrafi ich rozmówca, będący także mutantem.
- Cóż...
Westchnął, nie ukrywając jak bardzo nie lubi o tym rozmawiać.
- Potrafię ujrzeć strach i lęki każdej osoby przez dotyk. A później, mogę to odtworzyć jako iluzję rzeczywistą.
Przyznał, patrząc na Alexa jakby też oczekiwał jego reakcji. Jak jemu widzi się ta jego moc. Za straszną czy może też zacznie mu wmawiać bycie terapeutą jak Imari?

[Alex Parker]

Słuchał go uważnie. Nie wiedział co myśleć o tej mocy. Trochę go chyba przerażała. Niby nie miał jakichś fobii, ale każdy się czegoś boi. Choroby, śmierci, bólu. Czego on bał się najbardziej ?
-Uau. Trochę straszne - nie, nie był osobą, która by mu sugerowała rozwiązania, które proponowała Blanc.
Skoro Liam się zwierzył, to teraz czas na niego.
- Ja mam podkręcone zmysły. Lepiej widzę, słyszę, czuję... - powiedział - Dla przykładu domyślam się, co jadłeś na śniadanie i co jest w Twoich perfumach. Gdybyś podszedł bliżej, słyszałbym bicie Twojego serca. - odstawił pustą miseczkę po noodlach. - Przydaje się mieć wyostrzony wzrok, jak się pieprznę w kodzie - uśmiechnął się nieznacznie

[Liam Ellsworth]

Alex dobrze jednym słowem określił jego moc - jest straszna. Nic dziwnego, że nie widziałby alternatywy pozytywnej w jej wykorzystywaniu. Każdy po ujrzeniu swojego lęku ucieka czy też paraliżuje go strach. I tak, każdy się czegoś boi, mimo iż będzie twierdzić, że jest inaczej. Liam jest wstanie dojrzeć nawet ukryty głęboko czyjś lęk.
- No jest... Dlatego niespecjalnie się tym chwalę.
Wzruszył lekko ramionami, choć nie będzie ukrywał, że przy własnej obronie ta moc bywa przydatna, jeżeli ktoś go dotknie, to on ma możliwość uratowania się jakoś. Wysiłku to jednak wymaga i szybkiego działania. Niezbyt przyjemne doznanie.
Słysząc o dość interesującej mocy kolegi, Liam nie ukrywał zaciekawienia. Wyostrzone zmysły są bardzo przydatne, choćby słuch i wzrok. Jak sam Alex wspomniał, przydatne informatykom.
- Bardzo przydatne. Jednak w przypadku słuchu dokuczliwe może być przebywanie w dość hałaśliwych miejscach. Zgadza się? Czy możesz tym jakoś manipulować?
Zapytał, wciąż jakby zainteresowany jedno zdolnościami. Nigdy nie interesował się czyimiś mocami. Może jednak dołączenie do Bractwa okazuje się być dobrym wyborem?

[Alex Parker]

- Znaczy wiesz...trochę straszne...ale też przydatne w samoobronie - zauważył po chwili - Bo ja to co najwyżej mogę komuś pieprznąć klawiaturą przez łeb - uśmiechnął się nieznacznie.
Nigdy nie walczył, nie było takiej potrzeby. Nie wiedział jak kogokolwiek obezwładnić i musiał przed sobą przyznać, że był to poważny brak w jego edukacji. Zwłaszcza, że dołączył do ugrupowania, które było ścigane na wszystkie możliwe sposoby.
- Taak...z tym jest problem. Nauczyłem się od tego odcinać, ale kiedy stracę panowanie nad zmysłami, już nie jest tak kolorowo. - przyznał. - Dlatego nie zdziw się, jak mnie kiedyś zastaniesz z zatyczkami w uszach i ciemnych okularach na twarzy. Muszę się czasem odciąć od bodźców, jest ich czasem za dużo.
Choć to było małe dziwne, biorąc pod uwagę, ze niektórzy tutaj biegali ze skrzydłami czy innymi ustrojstwami

[Liam Ellsworth]

- To tak. Wiele razy udało mi się uniknąć najgorszego.
Zgodził się z Alexem, uśmiechając co prawda na jego wzmiankę o przywaleniu nieprzyjacielowi klawiaturą. W przypadku Alexa cenny jest umysł, nie musi umieć walczyć, jeżeli umie bardzo dobrze operować tyloma komputerami. Widocznie dla niego bezpiecznym miejscem będzie pozostanie w tej małej jaskini.
- Rozumiem. Mam podobnie, lecz jeżeli chodzi o dotyk. Więc nie zdziw się, jeżeli dość często będziesz widział mnie w rękawiczkach, nawet latem i z długim rękawem.
Dodał w odpowiedzi na jego słowa. I Liam raczej nie zdziwi się, jeżeli przyjdzie mu spotkać Alexa tak, jak sam opisał. Musieli radzić sobie ze swoimi mocami jak tylko mogli, by samemu od nich nie ucierpieć czy zwariować.
- A jak w tym przypadku masz z węchem? Pewnie mocne zapachy zdają się być utrapieniem, gdybyś musiał wąchać coś nieprzyjemnego.
Zapytał jeszcze, czy w takim przypadku Alex nosi wtedy jakąś maskę czy klamerkę na nosie?

[Alex Parker]

Parker uśmiechnął się znów nieznacznie. Zaczynał lubić tego dziwnego kolesia. Nadawali na podobnych falach i mieli dość zbliżone problemy.
- Tutaj mnie już chyba nic nie zdziwi. - zauważył.
Jego moc, była dość...dyskretna...ale niektóre tak bardzo rzucały się w oczy, że nie sposób było je ignorować.
- Węch jest dość upierdliwy. Razem ze smakiem. Mogę próbować się odcinać, ale jak nie jestem w stanie, zwykle zachowuję się jak kobieta w pierwszym trymestrze ciąży. - parsknął - Możesz wierzyć lub nie...ale te noodle miały w sobie zaledwie parę ziarenek soli... i żadnych przypraw - wskazał na pustą miskę.
- Mogę zapytać o te rękawiczki ? To jakiś efekt uboczny? Jesteś nadwrażliwy na dotyk czy coś? - zagadnął, skoro już sobie tak debatowali