[Evie Russell]

Evie nie była w stanie pojąć jak ciężko jest dorastać w takich warunkach, w jakich dorastał jej towarzysz. Ona dorastała w normalnym, bardzo kochającym domu co prawda w połowie jej dzieciństwa matka zniknęła z jej życia jednak gdy rozpoczęła pracę w departamencie zauważyła iż inny mieli dużo gorzej. Dlatego też starała się mu wytłumaczyć sprawy z zewnątrz tak, aby był w stanie jak najlepiej jej zrozumieć.
Kobieta pokiwała głową ze zrozumieniem, cóż jej romantyczna natura ujawniła się w jej głowie gdy zauważyła jak chłopak się rumieni. Och jakże cudownie by było gdyby ta dwójka okazała się być swoimi drugimi połówkami! A gdyby jeszcze udało się im przejść przez to wszystko razem i mieć szansę na normalną przyszłość.. Ech, Evie doskonale wiedziała jakie były szanse dla mutanta pracującego dla departamentu na normalne życie, i z jakiegoś jeszcze nieznanego jej powodu spowodowało to smutek na jej twarzy.
- Rozumiem, dlatego chciałbyś ją poznać? - Spytała przyglądając mu się z zaciekawieniem. Spokojnie napiła się kawy po czym kolejny raz ugryzła swojego burgera, starannie go przeżuwając, po czym otarła usta serwetką.
- Ze względu na moje stanowisko nie mogą zdradzić ci ani jednej informacji na temat Ophelii. Jeżeli ktokolwiek by się o tym dowiedział mogłabym stracić swoją pracę. - Odpowiedziała mu poważnym tonem, po chwili jednak uśmiechnęła się - Jeżeli chcesz złapać z nią kontakt powinieneś porozmawiać z którymś z mutantów. Chyba widziałam ją czasem w towarzystwie Christiana Spiveya, z pewnością się znacie - Dodała spokojnie. Cóż to nie była żadna informacja, za którą mogłaby ponieść konsekwencje.

[Stuart Ryan]

Stuart niespecjalnie miał kontekst, który mówiłby mu, że wyrastał w przerażających warunkach. Było jak było, nic na to nie mógł poradzić. Uważał że dzieciństwo w ośrodkach za coś bardziej cywilizowanego, niż to co działo się tam, po drugiej stronie. Wydawało mu się, że wszystko tam było zupełnie niepoukładanie, chaotyczne. Ale on był dobry, on zaprowadzał porządek. Tak powinno być.
W rzeczywistości, on nie wiedział on to znaczy kochać, ani jak to się objawia. Słyszał o tym co prawda, ale nie rozumiał ani trochę. Poświęcenie? Poświęcać można było się dla sprawy. Lubić kogoś bardziej niż siebie? Ale on lubił siebie najbardziej. Kompletnie mu się to wszystko nie kleiło, nie potrafił złożyć wszystkich elementów w całość. Z resztą pewnie nigdy nie dadzą mu na to szansy, chyba że będą chcieli go rozmnożyć, by sprawdzać czy dzieci mogą dziedziczyć moce rodziców
- Tak, chyba dlatego - Odpowiedział dość pewnie. Rumieniec począł znikać. Popił trochę wody na wyschnięte gardło.
- Och, naprawdę, to dobry pomysł. Dziękuję bardzo za radę. - Odpowiedział entuzjastycznie. Zdawał sobie sprawę że naruszanie tajemnicy zawodowej może być dla Evie niebezpieczne, a wolał żeby tak szybko nie wylatywała z ośrodka. Musiał rozgrywać karty mądrze, by nie stracić nikogo interesujacego. No i... myło jeszcze coś, co wyczuwał we wnętrzu. Skąd mógłby jednak wiedzieć, że jest to zwyczajna sympatia do kobiety i niechęć uczynienia jej krzywdy?

[Evie Russell]

Evie nawet jakby bardzo chciała, nie byłaby w stanie wytłumaczyć mężczyźnie na czym to wszystko polega. Ona sama znała to uczucie głównie z opisów w książkach gdyż nie dane jej jeszcze było doświadczyć czegoś innego niż chwilowe zauroczenie. Po za tym była niemal pewna iż jest to rzecz którą każdy odczuwa coś takiego inaczej, co prawda każdy mózg reagował podobnie jednak są pewne różnice między neuronami a psychiką, niestety. Kobieta pokiwała tylko głową na jego słowa, doskonale wiedziała iż nie będzie mu łatwo zbliżyć się do obiektu jego zainteresowań, nie miała jednak zamiaru tego mówić. Z jednej strony nie chciała dobijać chłopaka, z drugiej była to już jakaś konkretniejsza informacja przez którą mogłaby mieć problemy.
-Nie ma za co, chcesz jeszcze o coś spytać zanim wrócę do laboratorium? - Spytała mężczyznę po czym dopiła swoją kawę. Naprawdę miło jej się z nim rozmawiało, niestety nie zostało jej dużo przerwy to też wolała dowiedzieć się, czy Stuart ma do niej jeszcze jakieś pytania.

[Stuart Ryan]

Czyż emocje nie mają tego do siebie, że każdy postrzega je inaczej? Miłość pewnie po prostu nie jest wyjątkiem. Dlatego można było stworzyć jedynie ogólną, zupełnie niezrozumiałą dla niego definicję. No ale nie był osamotniony w jej braku, o czym nie wiedział. I tak nic by to nie zmieniło.
A to, że zbliżenie się do Echo nie będzie łatwe, wydawało mu się dość oczywiste. Jak narazie musiał znajdować powierzchnie, od których będzie mógł się odbić, by tam się dostać, ale nie ulegnie tak łatwo. Będzie walczył, póki nie zdobędzie tego, czego pragnie. Nie musi się spieszyć, pośpiech jest wręcz niewskazany. Musi robić to powoli, cicho i bezpiecznie
- Nie będę już zabierał pani doktor czasu, powodzenia w dalszych badaniach - Powiedział i udał się w kierunku zwrotu naczyń. W sumie nie dowiedział się wiele, ale miał już punkt zaczepienia. Mógł stawiać kolejne kroki w kierunku swojego celu. Jak na razie musiał wypytać towarzyszy i postarać się o wizytę w bloku X. Potencjalnie nic trudnego...

//zt

[Evie Russell]

Evie obserwowała uważnie mężczyznę. Cóż, jej romantyczna część miała nadzieję że i jemu, i Echo wszytko się ułoży.
-Do zobaczenia! - pożegnała się z mężczyzną po czym dokończyła swój lunch i wróciła do badań.

/zt