[The Gifted]

[Imari Blanc]

/9.04

Pierwsze spotkanie z Simonem, choć nie - pierwsze było, gdy poznał ich William, przelotem na korytarzu gdzieś pomiędzy jedną sprawą a drugą. Dogadali się, że spotkają się właśnie dzisiaj w sali wspólnej. Imari miała zacząć w końcu do czegoś się przydawać, przynajmniej w swoim mniemaniu. Osobiście czuła się okropnie bezsensowna. Usiadła na jednej z kanap, w ręce miała coś do jedzenia, Mike wpychał w nią coś nieustannie, sama też starała się jednak pamiętać o kaloriach, na ile miała czas i siły. Schudła, ale co ona za to mogła.. Starała się przecież. Wiedziała, ze dzisiaj będzie korzystać ze swoich umiejetności więc tym bardziej starała się jak najwięcej w siebie wcisnać od rana. Na śniadanie zjadła już pizzę mrożoną, teraz dopychała się sałatką owocową ze śmietaną.. Cokolwiek jej wpadło pod rękę tak naprawdę. Stresowała się przy okazji, więc dopychanie jest dobrym określeniem, bo najchętniej nie jadła by nic, ale wiedziała, ze nie może tak robić w kółko.
Siedziała wiec, po turecku na kanapie. Buty miala zrzucone obok siebie na ziemi i jadła, czekajac w ciszy, obserwując ludzi naokoło siebie, ich interakcje. Nadal czuła się trochę z boku, nie potrafiła się przełamać, nawiązywać kontaktów, przyzwyczajać się do ludzi. Jasne, były wyjątki od tej reguły, ale bała się, że to się źle skończy.

[Simon Govain]

Ostatnie dni w Bractwie były prawdziwą katorgą. Niby siedziba była gotowa, ale nie do końca. Wciąż coś trzeba było przenieść, coś wyregulować, coś dostosować. Nie wiadomo jak długo potrawają pracę, ale patrząc na świeżość budynku, dostosowywanie nie zakończy się szybko, prawdopodobnie nigdy. Ech, Z Blacklake Bible Camp poszło szybciej, a przynajmniej tak mu się wydawało. Miał okazję pomóc z wieloma pracami, lecz prawda jest taka, że tam wiele było już skończone, a tutaj? Cóż.
W końcu udało mu się wygospodarować chwilę, by dokonać obiecanego spotkania z Imari. Znaczy, miał to wszystko rozplanowane w swoim notatniku (dobry żart) i w cale nie było tak, że przypomniał sobie o spotkaniu 5 minut przed jego nastąpieniem. Przypomniał sobie 10 minut wcześniej. Akurat o tym pamiętał doskonale.
Zbiegł po schodach, nie chcąc marnować ani chwili, wiedział przecież że każdemu uczniowi trzeba dać tyle czasu ile potrzebuje, więc musiał oszczędzać go na pierdołach.
- Hej - Powiedział, siadając na kanapie nieopodal niej. Szybko zwrócił uwagę na to, że dziewczyna często je, a mimo tego jest znacznie wychudzona. To było... zastanawiające, część ludzi była obdarzona, lecz chyba nie aż tak. A może mu się tylko wydawało? Nie znał jej przecież długo.
- Tak więc, Imari, Hopper mówił że posiadasz zdolność, która może pomóc w treningu. Opiszesz mi ją pokrótce?

[Imari Blanc]

Każdy z nich starał się w jakiś sposób przydać, a przenoszenie bractwa istotnie nie należało do najłatwiejszych zajęć. Imari została oddelegowana raczej do ogarniania środka nowej siedziby, niż do samych przenosin - w końcu w noszeniu, przenoszeniu i tak dalej jednak lepiej sprawdzali się faceci, a nie takie chude stworzenia jak ona. Pojawiały się też osoby, którym była w stanie pomóc i zapewne na nich się skupiała. Nie było ich super dużo, ale jednak. Czasem też boostowała kogoś z np. super siłą czy coś takiego, żeby wspomóc remonty, rozładunki i tak dalej. Starała się zając sobie jak najwięcej czasu, żeby mieć go jak najmniej na myślenie. Do pewnego stopnia ta technika nawet działała, gorzej było nocami, gdy mimo zmęczenia nie mogła spać, ścigana przez koszmary.
Nie sądziła jednak, że ktokolwiek, może poza Michaelem, z którym miała wiecej kontaktu i zapewne jej bratem czy Febe zauwazył by to, że schudła czy że dość często coś jadła. Wydawało jej się, że ludzie nei zwracają uwagi na takie rzeczy, za bardzo pochłonięci wszystkim tym, co ich zajmowało.
- Hej - odłożyła plastikowy box, gdy tylko do niej podszedł i zamknęła go dekielkiem od góry, na wierzch kładąc widelec.
- Echm, tak - przeczesała palcami włosy, jak zwykle mówienie o sobie nie było dla niej najłatwiejsze, wolała mówić o innych. Pewnie dlatego pracowała z ludźmi. A może jedno wynikało z drugiego? W końcu chyba nikt nie wiedział jaka moc może się w kimś uaktywnić.
- Mogę.. wzmocnić mutację na jakiś czas, boost byłby chyba najlepszym określeniem.. Mogę mieć dostęp do wspomnień związanych z używaniem mocy, ale to.. wymaga albo silnej więzi z daną osobą albo jej zgody - zamilkła na chwilę, zastanawiając się - Mogę uspokoić emocje, które wywołały wybuch mocy, jeśli osoba tego nie kontroluje. Mogę zablokować moc czasowo lub całkowicie, w pełni czy tylko częściowo.. Wspomagać w nauce, stabilizować moc - mówiła otwarcie, nie ukrywając niczego, bonie miala w tym zadnego interesu.
- ...chyba tyle - wzruszyła ramionami, a jej ton głosu sugerował, że to absolutnie nic takiego, nic ważnego czy pomocnego.

[Simon Govain]

Och, wiele kobiet mogłoby się obrazić słysząc, że przenoszenie to typowo męskie zajęcie. Simon z resztą poznał takie w domu dziecka. I wiedział jedno, jeśli trafisz na kogokolwiek, kto ma się nad tobą znęcać, lepiej by był to mężczyzna. Kobiety bowiem nie mają hamulców, zwłaszcza wobec przedstawicieli własnej płci, a każdy facet ma jakiś tam męski honor.
Zwykł już zwracać uwagę na ludzi, zwłaszcza na potencjalnych uczniów. Nie było to niezdrowe zachowanie, jedynie wychwytywanie szczegółów. Oczywiście, wierzył każdemu, no może większości z nic, ale jednak cudze oko mogło zaobserwować więcej niż my sami.
Dar miała niesamowity. Władza nad cudzą mocą. Przerażająca, ale jednak wspaniała. I faktycznie pomocna przy nauce, ale przecież mogła również pozwalać przekraczać granice, które zdawały się nie do przekroczenia. Jednak z taką siłą, musiały iść przerażające efekty uboczne. Skinął głową na znak potwierdzenia przyjętych informacji.
- Muszę przyznać, podziwiam. Masz wspaniałą zdolność, nie spotkaliśmy się nigdy z niczym nawet do tego zbliżonym. Jednak jakie w takim wypadku są minusy korzystania z niej? Może zdołamy na nie coś poradzić? Zaznaczę od razu, że chcielibyśmy wypróbować Twoją zdolność na sobie, ale nie zrobimy tego, jeśli będzie to skrajnie niebezpieczne - Wyjaśnił i zrobił krótką pauzę, po czym od razu coś sobie uświadomił - A i wybacz tą liczbę mnogą, nie panujemy nad tym. Tak już jakoś jest

[Imari Blanc]

Zdziwiły ją słowa Simona, nie spodziewała się takiej reakcji, nie uważała swojej mocy za coś niesamowitego.. Ot, mogła pomagać innym w pewnym zakresie, jeśli chcieli, ale co z tego.. To nie było widowiskowe.
Liczba mnoga też była dziwna, ale szybko się wyjaśniła. Skinęła na to głową i uśmiechnęła się.
- Migreny, krwotoki z nosa, zwiększone zapotrzebowanie kaloryczne, problemy z utrzymaniem wagi, anemia, utraty przytomności, przy pracy z emocjami przejęcie części emocji osoby, której pomagam. Najczęściej to strach czy złość.. ale bywa różnie - dodała, bo to nie zawsze to.
- Możemy wypróbować, jasne - skinęła głową, godząc się - Jaką masz moc? - zapytała, zastanawiając się co będzie najlepsze w tym przypadku do pokazania mu.
- To nie jest niebezpieczne, na pewno nie dla osoby, z ktorą pracuje - dodała jeszcze.

[Simon Govain]

W jego oczach zdolność władania cudzymi zdolnościami była czymś wspaniałym. Można by nazwać ją wręcz mocą władcy, mocą bóstwa ponad mutantami. W innych warunkach mogłaby nawet powstać sekta, wychwalająca jej zdolność. No ale na pewno nie w USA.
Im dłużej wysłuchiwał listy, tym bardziej potwierdzały się jego przypuszczenia. Potężna zdolność miała wielkie minusy. Musiała sprawiać wiele problemów dziewczynie. W gruncie rzeczy reprezentowała to, jak bardzo zależna była od innych ludzi, czy to mutantów, czy też nie.
Poczekał, aż w pełni skończy wypowiedź, lecz kiedy zakończyła, pokiwał lekko głową. Naprawdę miała go za takiego egoistę?
- Nie chodziło mi tu o zagrożenie dla mnie. Myślałem o skutkach jakie ma dla Ciebie. Jednak skoro jest ich tak wiele, prosilibyśmy, żebyś przemyślała jeszcze raz użycie tej zdolności na nas. Co zaś do zaburzeń wagi... może jest u nas ktoś, kto będzie w stanie Ci pomóc. skontaktuję was później. - Odpowiedział pełen powagi. Choć naprawdę chciał sprawdzić, jak jej moc działa w praktyce i miał nadzieję, że na to przystanie, nie zamierzał jej zmuszać do pracy ponad siły. Już nakłaniał kilka osób i nie skończyło się to najlepiej. Skoro ona zdradziła mu swoją moc, nie zamierzał pozostawać dłużny
- Naszą zdolnością jest klonowanie. Mogę tworzyć odbicia siebie, o różnych właściwościach.

[Imari Blanc]

Gdyby usłyszała co dzieje się w głowie Simona zapewne parsknęła by śmiechem, bo ona nie uważała swojej mocy za super-przydatną czy niesamowitą pod jakimkolwiek względem. Czasem jej to przeszkadzało, ale zazwyczaj lubiła swoją "supportującą" rolę w tym wszystkim, bo nie nadawała się do żadnej walki, w jakimkolwiek rodzaju, a jednak jej brak umiejętności ofensywnych pozwalał jej trzymać się z tyłu.
- Nie, to znaczy, każde użycie mocy jest męczące, ale.. warunki są łatwe, mamy czas, nie muszę się śpieszyć i tak dalej. Co prawda zablokowanie i odblokowanie mocy w krótkim czasie sprawi, że to będzie tyle dla mnie na dzisiaj.. ale jeśli odcięcie od twoich umiejętności nie jest dla ciebie problemem to.. mogę odblokować całość na przykład za kilka godzin - rozgadałąa się, ale jeśli rozmowa dotyczyła umiejętności, ich użycia i tak dalej, to była chętna do rozmowy, nawet bardzo.
- To znaczy, mówię o blokadzie mocy, bo to jest.. najbardziej odczuwalne? - usprawiedliwiła się zaraz - Ale jeśli chciałbyś sprawdzić coś innego to nie ma problemu - dodała od razu, bo przecież mógł mieć inne plany, może bardziej chciałby zobaczyć wzmocnienie mocy. Imari nie wiedziała co go zainteresuje,ale była chętna, by mu to pokazać. Jeśli miał by znaleźć jakieś zastosowanie dla jej mocy, mutantów, którym mogła pomóć to tym lepiej.

[Simon Govain]

Cóż, potrafiła blokować moc, a to tak, jakby była mutanckim bogiem, przynajmniej dla niego. Jednak nie chciał testować tej zdolności na sobie. Wolał sprawdzić inną zdolność, bardziej przydatną przy treningu. A może po prostu bał się choć na chwilę rozstać ze swoją zdolnością?
- Hmm... Chcieliśmy zobaczyć inną moc. Interesowało nas, jak wygląda wzmacnianie zdolności, ponieważ to ta umiejętność byłaby najpewniej kluczowa przy dalszym treningu wielu mocy. Czy masz siłę, by przetestować akurat to? - Oczywiście, blokada też mogłaby się przydać, nawet bardzo przy treningu fizycznym, ale przecież skupiali się na treningu zdolności, ćwiczenia fizyczne schodziły na dalszy plan. Musieli wiedzieć jak radzić sobie bez mocy, w przypadku użycia tego dziwnego specyfiku, tej mutazyny. Straszna rzecz, to tak jakby zwykłych ludzi traktować preparatem który czasowo cy ich oślepiał. Chcieliby tego? Kiedyś mógł spróbować na jakimś agencie i pokazać mu jak wygląda to ich "leczenie". Iperyt ponoć całkiem skutecznie leczył z problemu posiadania wzorku, a trąd z problemu posiadania palców.

[Imari Blanc]

Pokiwała głową, zagryzając wargę.
- Dobrze. Tutaj? Miejsca chyba jest dość? - rozejrzała sie. Ludzi nie było aż tyle, ale nie miała pojęcia jak.. ekspansywna jest moc Simona, to on musiał zadecydować.
Zgodził się jednak, więc mogli zacząć. Imari obróciła się w jego stronę, jedną nogę zginąjąc całkiem, by usiąść bokiem na kanapie.
- Najłatwiej zrobić mi to z kontaktem fizycznym - wyciągnęła dłonie, wnętrzem do góry - Jeśli nie masz nic przeciwko.. - podał jej ręce.
Oczy Imari na moment zdawały się wyglądać jak galaktyki, zwinęły się i rozbłysły czernią przetykaną fioletami, bielą, różem.. a zaraz potem zmieniły się w to samo, ale w negatywie.
Puściła go powoli.
- Ok, działaj - uśmiechnęła się, choć pewnie wyglądała dość creepy, ale biel oczu rozmywała się powoli, wracając do normalności.

[Simon Govain]

Kiwnął głową. Jego moc nie wymagała nieziemsko dużo przestrzeni. Nie czyniła też samą sobą wielkich szkód, przynajmniej nie bezpośrednio (Wyobraźcie sobie imprezę pełną Szymków...)
Skoro do użytkowania mocy przydawał jej się kontakt fizyczny, nie miał z tym żadnych problemów. Po prostu przeniósł się tak, by siedzieć przed nią i złapał delikatne ręce. To straszne, jak niemrawe istoty musiały brać udział w tej głupiej rozgrywce. Jak wiele się od nich wymagało. Jak wiele on sam wymagał. Takie były realia, nie mógł na to absolutnie nic poradzić.
Kiedy powieki się podniosły, Simona zamurowało. Tęczówki przepływały, przecinając kolory jak ze snów. A on siedział oczarowany, obserwując istotę jakby nie z tego świata, wyglądającą ani jak człowiek, ani jak mutant, lecz raczej jak ucieleśnienie ciepłej i empatycznej mocy, pragnącej nieść pomoc. Ta moc właśnie przez niego przepływała. Czuł jak wypełnia jego ciało od włosów, aż po końce palców. Dawała mu siłę. Czymże była jego brutalna i banalna zdolność w porównaniu do tej, niby słabej, a jednak potężnej.
Dookoła pojawiło się sześciu Simonów. Sześciu Bliźniaków, poziom na jaki jeszcze nigdy nie wszedł. Poziom który wydawał się daleko poza zasięgiem. Wszyscy stanęli dookoła siedzących i powoli, spokojnie, pokłonili się w ich kierunku jak słudzy czekający na rozkazy.

[Imari Blanc]

Naprawdę, gdyby wiedziała jak odbiera jej moc Simon.. byłaby zdumiona i pewnie trochę zakłopotana.
Dłonie miała ciepłe, raczej przyjemne w dotyku, w końcu nie pracowała fizycznie za bardzo. Wystarczyło jej jednak oprzeć o niego choćby opuszki, tak naprawdę. Kontakt wzrokowy był wystarczający, fizyczny pomagał w nawiązaniu kontaktu.
Zwróciła wzrok w stronę jego klonów, obserwując je uważnie, szukając czegoś, co odróżniało jednego od drugiego, a czego pewnie nie było.
- Właściwie, to też się przyda. Każdy kolejny kontakt jest łatwiejszy, szybszy. Mogę ich utrzymać.. xx minut (6 postów) maksymalnie. Mówiłeś, że mają.. macie.. różne właściwości? Jakie? - spojrzała na tego Simona, który siedział przed nią. Cofnęła dłonie, kontakt juz nie był potrzebny. Była ciekawa, zawsze interesowały ją czyjeś moce.

[Simon Govain]

Tym razem klony nie różniły się od siebie tak naprawdę niczym. Były idealnie takie same, z resztą dokładnie takie same jak sam twórca. Bliźniaki, kanon klona. Z resztą nie bez przyczyny nazywane były przez niego bliżniętami.
- To są Bliźniaki. Zapewne moc klonowania postrzegasz jako zdolność tworzenia swojej kopii. One są idealnymi odwzorowaniami mnie, sorry chłopaki - Ostatnie wyrażenie skierował do swoich klonów, które mogłyby przecież poczuć się nieco urażone. Klony wstały już i zaczęły zajmować się swoimi zadaniami. Cztery siedziały i przytakiwały, dwa najwyraźniej poszły grać w pokera.
- Innym typem klona jest Marionetka, ta jest połączona bezpośrednio z oryginałem. On dzieli z nią zmysły i steruje nią bezpośrednio, my można by powiedzieć, że mamy autonomię, choć wszyscy jesteśmy Simonem - Odezwał się jeden z klonów, a Szymek przytaknął na jego słowa.
- Jeszcze inne - Zaczął kolejny - Są Cienie. Te po prostu kopiują ruchy stwórcy i znikają, w momencie zadania im obrażeń. - Tutaj również Szymon przytaknął. Cienie służyły mu głównie do rozpraszania potencjalnego wroga, nie miały zbyt dużej wartości. Obrażenia które zadawąły, też nie były specjalnie wysokie.
- Ostatnim typem - Powiedział inny klon - Jest Interpretacja. To trochę jak Bliźniak, ale ma nieco inne parametry niż oryginał. Może być silniejszy, szybszy, zwinniejszy i tym podobne. - Według nich było to wszystko. Simon nie odkrył jeszcze innego typu klona, istniały jedynie cztery, ale może kiedyś pojawi się coś nowego.

[Imari Blanc]

Słuchała go uważnie ,a raczej ich uważnie. Dziwnie było słyszeć każdego z nich..
Obserwowała tę dwójkę, która poszła grać w karty i uśmiechnęła się do oryginalnego Simona.
- Co się dzieje, jak ktoryś z Bliźniaków zostanie ranny? Skoro.. jesteście wszyscy jedną osobą, a nie jakimiś.. odbiciami czy coś. - Obserwowała z fascynacją Simonów - każdy robił coś innego, chociaż wszyscy mieli te same gesty i odruchy. Zapewne nie rozpoznała by ich, gdyby ich zobaczyła.
- A.. - zawahała się - czy dzielicie się.. umysłem? To znaczy, w tej opcji.. czy każdy bliźniak jest autonomiczny i nie ma połączenia z resztą? - zainteresowała się, to wydawało jej się całkiem niesamowite, choć trochę creepy. Nie miała pojęcia, który z Simonów jej odpowie, chociaż wiedziała doskonale, który jest "prawdziwym" póki nie zamierzali wstać i przemieszać się.
- Niesamowite - dodała na koniec, wydając się naprawdę oczarowana.

[Simon Govain]

Simon nie miał absolutnie nic przeciwko dodatkowym pytaniom. Ona dzieliła się swoją mocą, on mógł podzielić się swoją. Ostatni Simon powinien się w tym momencie odezwać, ale skoro Imari patrzyła na oryginał, oboje doszli do wniosków kto powinien odpowiedzieć na pytanie
- Kiedy Bliźniak zostaje ranny, nie ma to na nas jeszcze wpływu. Lecz kiedy któryś zginie, oryginał czuje ból. - Wyjaśnił Simon pokrótce. Grająca dwójka spokojnie patrzyła na siebie i wymieniała karty, choć w istocie było to bez znaczenia. Oboje wiedzieli doskonale kiedy kantują a kiedy nie.
- To chyba świadczy o tym, że jest miedzy nami jakieś połączenie - Odpowiedział ostatni klon - Nie jest ono pełne, ale istnieje. Jednak każdy z nas działa osobno, po prostu jesteśmy odbiciem tego samego umysłu i wiemy jak zachowa się każdy z nas. - Zakończył klon numer 4. Wszyscy wiedzieli doskonale, że są identyczni, taka już natura klonowania, nie zamierzali jednak mieszać jej zbytnio w głowie. Słysząc jej krótki komentarz, każdy z Simonów uśmiechnął się delikatnie.
- Zawsze uważaliśmy naszą moc za dość prostą. - Odpowiedział oryginał nieco speszony