[Alex Parker]

- No tak. Kiedy nie będę miał swoich małych sekretów, szybko się mną znudzisz – odparł z pokrętnym uśmiechem. To, że wiedział, że nie ma szans by Imari zwróciła na niego uwagę, w sposób jakiego chciał, nie oznaczało, że nie może sobie poflirtować.
- Nie wiem czy nazwałbym to radzeniem sobie dobrze. Znaczy wykonuje swoją robotę, nie jest ona zbyt wymagająca. Ciekawsze są zlecenia, które robię poza pracą. Pisanie programów od zera, tworzenie grafik…
Normalnie by odmówił, bo ilość czekolady w brownie, mogła go zasłodzić na amen, ale ostatecznie. Udziabał bardzo mały kawałek, po czym zamoczył go w malinowym sosie.
- Dzięki. Reflektujesz serniczka? - zaoferował się i włożył ciasto do ust.
Oh my Goooooooooooooooooooooooood….te trzy słowa aż rozlały się na jego twarzy. Foodie. Stuprocentowy foodie.
-Najlepsze połączenie – aż westchnął i upił łyk kawy, by zrównoważyć słodki smak. – Skoro lubisz swój lokal, to czemu zatrudniłaś dodatkowego pracownika. Tyle roboty ? – zagadnął trzymając widelec przy ustach

[Imari Blanc]

- Hmm.. To chyba całkiem dobra technika - przyznała mu rację, uśmiechając się. Może nie to, że nie była zainteresowana, a zwyczajnie bała się angażować w cokolwiek, wiedząc jak wygląda jej życie. Uczucia nigdy nie były dobre w takich sytuacjach, dodatkowo Alex nie był z Bractwa, więc nie miał jego ochrony (choć to slowo wciąż jakoś ciężko jej przechodziło przez gardło. Ochrona..). Poza tym, od jakiegoś czasu rozmawiali z Hopperem i Imari najprawdopodobniej miała wyjechać do Kanady, przynajmniej tak to wygladało na chwilę obecną. Nie mówiła jednak o tym nikomu, ani w Bractwie ani poza nim. Czuła się... winna? Choć sama nie wiedziała dlaczego. A wywalenie jej za granicę i tak w sumie było pomysłem jej brata.
- I to działa? Testowałeś już tę metodę? - zapytała na temat robienia z siebie mrocznego i tajemncizego męzczyzny, by koniety były bardziej zainteresowane. Właściwie mogła widzieć dlaczego coś takiego miało by być atrakcyjne i interesujące. - Praca po pracy? No proszę, a myślałam, że tylko właściciele własnych biznesów wiecznie są pod telefonem.. Pracoholik? - zapytała, bo dla niej jedna herbaciarnia to było czasem dość. Dostawy, zamówienia, telefony, spóźnienia, problemy, awarie.. A wszystko na jej głowie - w końcu to ona była właścicielem i główną instancją, do której się zwracaja wszyscy inni.
- Mhm - zgodziła się na spróbowanie sernika, ale Alex rozpłynął się z tak uroczą miną, ze aż prychnęła. Mały powiew normalności w jej życiu, całkiem przyjemna sprawa. Ciężko jej bylo to utrzymać, nie myślec o wszystkim innym, o innych mutantach i tak dalej, ale czasem się udawało. Jak teraz. Te kilka godzin na pewno trochę jej pomogą. Nie czuła się wcale tak świetnie, pewnie gdyby sytuacja była inna ona byłaby właśnie pod opieką jakiegoś terapeuty.. ale to niemożliwe.
- Nie - pokręciła głową - Rodzina, muszę.. spędzać tam teraz wiecej czasu - skubnęła kawałek sernika i sprobowała go. Dobry, ale nie tak dobry jak jej brownie!

[Alex Parker]

Czyli generalnie nie była zainteresowana, tyle, że z innych względów. Jeden pies, jak dla niego – nie umówi się z nim na randkę. Powody nie były aż tak istotne.
Zaśmiał się na jej pytanie, maczając kawałek ciasta w malinowym sosie.
- No wiesz…rzadko się z kimkolwiek spotykam. – powiedział nieco wymijająca, by nie powiedzieć wprost, że trochę z niego nolajf. – Dużo pracuję. – nawiązał do dalszej części rozmowy. – Nie z przymusu, po prostu to lubię.
Trochę kłamstwo, trochę nie. Bo gdyby był NORMALNY to pewnie by miał przyjaciół…może nawet dziewczynę. Nie było z nim przecież źle.
Rodzina. Aż poczuł nieprzyjemny ucisk w żołądku. Być może, przez krótki moment dało się coś wyczytać z jego twarzy. Nie kontaktował się ze swoimi rodzicami od…lat. Czuł się z tym okropnie, ale robił to przecież dla ich bezpieczeństwa. Tak przynajmniej to sobie tłumaczył, spędzając kolejne święta samotnie. Gdyby ktokolwiek się dowiedział o jego nienormalności, zapewne i rodzinie by się oberwało.
- Rodzina jest najważniejsza – nadrobił szybko ciepłym uśmiechem– Dobrze robisz, że chcesz spędzać z nimi więcej czasu.
Spojrzał na jej brownie, niby to pożądliwie, ale widać było, że stroi sobie żarty. DEJ !

[Imari Blanc]

- Czyli nie działa - zauważyła - W takim razie chyba musisz zmienić taktykę, mogę się zaoferować jako tester. Bedziesz dostawał reviev potem, z tabelką i opisem co sądzę - parsknęła, wyobrażając to sobie. Jak dzieci w przedszkolu, które ""uczą się calować" na sobie nawzajem albo pokazują sobie co i jak, bo widzieli na filmach!
Imari z podrywem też niewiele miała wspólnego, chociaż oczywiście miala kiedyś kogoś, nie były to jednak specjalnie długotrwale związki, poza jednym, który po prostu nie wypalił, ale to nie historia na teraz. Chociaż w sumie dlaczego nie? Mogli mówić o swoich bylych, skoro to nie była randka!
- Jest - westchnęła i wpatrzyła się za okno, dlonią obejmujac wysoką szklankę z latte, którą dostała.
- Chcesz? - uniosła brew pytająco, podsunęła mu talerzyk - Nie krępuj się. I powiedz mi coś więcej o tej pracy.. może jakieś ciekawe gry? Czy raczej podpisałes bardzo ważne papiery i nie możesz nic mówić na ten temat?

[Alex Parker]

Jaka urocza ! Ona go chyba naprawdę nie lubiła, naprawdę ! Że niby on ma złą taktykę? Jeszcze się przekonamy! Jeszcze zobaczy! Umówi się z jakąś super lachą i przemaszeruje jej przed nosem!
- Tester? – wydął usta w powstrzymanym śmiechu – A co przepraszam mielibyśmy testować? – uśmiechnął się jak niesforny chochlik – Bo uprzedzam, nie rzucam tekstami typu „Hej mała, bolało jak spadałaś z nieba?”
A skoro już podsunęła mu talerzyk, to nawet jak on żartował, o zamierzał skorzystać. Potem odchoruje, ale…oh well. Znów prawie się rozpłynął, delektując się czekoladowo-malinowym tornadem smaków.
- Dzięki. Lojalkę mam, jasne... - zaczął powoli, wciąż z widelcem przy ustach.- …ale też nie na wszystko. Pracuję przy nowej grze komputerowej. Fantastyka, gra online, coś jak Warcraft, albo Lineage, tylko inne rasy, klasy, zupełnie nowy, oryginalny świat. To dość skomplikowane stworzyć coś nietypowego, początki były trudne. Jest sporo gier o takiej tematyce, ale są do siebie dość podobne. A my chcemy coś, czego jeszcze nie było na rynku. – sięgnął po swoją kawę.

[Imari Blanc]

- Twoje umiejętności podrywania kobiet w warunkach.. nie imprezowych. Albo imprezowych też. Jest tyle możliwości! Będziemy robić inscenizowane sytuacje, a ja będe oceniać twój performance aż staniesz się mistrzem podrywu - prychnęła w rozbawieniu, pogrążając się w tak bezsensownych dywagacjach na ten temat.
- Wygląd już masz, dopracujemy umiejętności oratorskie i charyzmę i będzie perfekt - o, to chyba komplement, może po prostu zagalopowala się w wypowiadaniu swoich myśli.
- Nie, takie teksty powinny być zakazane jakąś konwencją. Albo w konstytucji - aż się wzdrygnęla, marszcząc nos, to było straszne, a ejeszcze gorzej jak widziala ze to czasem na imprezach działało. Nie potrafiła zrozumieć, nigdy.
- Brzmi całkiem ciekawe, a fantastyka akurat jest w kręgu moich zainteresowań.. I jak wam idzie? Kiedy planujecie wydanie tego? Pewie z chęcią się zapoznam, choc stawiam, że nie mam odpowiedniego sprzętu do puszczenia takiej gry. Ile bedzie ras? Coś innego niż standardowe elfy, krasnoludy, orki i ludzie? No.. I khajity w Skyrimie.

[Alex Parker]

No już nie mógł wytrzymać, po prostu zaczął się śmiać. A trzeba było przyznać, że jego śmiech brzmiał całkiem przyjemnie dla ucha.
- Chyba sobie poradzę bez tych korepetycji, ale dzięki – zachichotał pod nosem i umilkł by upić łyk kawy. – A uwagę o wyglądzie, potraktuje jako pierwszy komplement.
Imari mówiła dalej, a on się zastanawiał czy ta kobieta to wytwór jego wybujałej wyobraźni czy prawdziwa istota ludzka. Piękna, opiekuńcza i jeszcze siedzi w fantastyce? To za dużo dobrego, jak na niego.
- Jak dobrze pójdzie to w przyszłym roku. Choć zapewne może się trochę obsunąć. Wymagania sprzętowe faktycznie są dość…wymagające. –choć on nie miał takiego problemu, jego komputer mógłby pracować dla NASA. - - Nie chcemy się jednak opierać na oklepanym sandboxie, chcemy stworzyć duży otwarty świat, z mnóstwem możliwych ścieżek rozwoju. Rasy będą zupełnie inne, ale tego ci już nie zdradzę – uśmiechnął się – Zobaczysz na pierwszych zwiastunach. W każdym razie, gra ma nie mieć abonamentu ani żadnych ukrytych płatności. Płacisz raz, no i co jakąś aktualizację będziemy dodawać różne bajery.
Wydawał się być naprawdę wkręcony w to co robi. Uśmiechnął się znowu. Może da upust swojej trollowatości i wrzuci do gry Imari , jako NPC-a? To by było całkiem zabawne.

[Imari Blanc]

Uniosła dłonie lekko na stół, jakby się poddawała.
- Żeby potem nie było, że nie proponowałam! - odpowiedziała z uśmiechem, patrząc na niego - Hej, jak to pierwszy? Zamierzasz je liczyć i katalogować czy jak? - tak, takie rozluźnienie się po tym wszystkim co się działo na pewno było wskazane i dobre dla jej skołatanych nerwów.
Poprawiła włosy, zakładając je za ucho, bo zaraz będzie je miała umoczone w czekoladzie, a tego na pewno nie chciała.
- To w takim razie zostanie mi oglądanie gameplayów na twitchu czy youtube. Przywykłam! - tak, miała tylko laptopa, którego uzywała głównie w pracy gdy się nudziła. Jasne, spędzała sporo czasu na scrollowaniu jakiś pierdół.
- No dobrze, to mam nadzieję, że dostanę link do zwiastuna gdy się pojawi - nie brała pod uwagę innej opcji.
Nie miała pojęcia jakby zareagowała, gdyby znalazła siebie w grze - o ile w ogóle dotarlo by do niej, że to ona, bo miała pewnie o sobie inne wyobrażenie, niż Alex o niej, to całkiem prawdopodobne. W końcu nikt nie postrzega siebie tak samo, jak widzą go inni ludzie, ale byłoby to ciekawe doświadczenie.

[Alex Parker]

Wydął usta w powstrzymanym śmiechu.
- Zaiste. Będę je katalogować według daty, charakteru pochwały i tematu. Takimi kolorowymi karteczkami najlepiej, wymyślę jakiś fikuśny kod. – stwierdził udając, że się nad tym zastanawia.
No cóż poradzić na wymaganie sprzętowe ? To było zło i nic się na to nie poradzi . Alex przypomniał sobie filmik z ruskim dzieciakiem, który niby dowiedział się o wymaganiach sprzętowych do Wiedźmina 3. Ach…to była gra.
- Oglądaj, oglądaj. Dajesz za to środki do życia niejednemu youtuberowi - powiedział wesoło. – Mogę ci wysłać zwistun, jak będziesz grzeczna – pokiwał głową - Ale do tego jeszcze długa droga.
Taaak Imari mogłaby być jakąś karczmarką z wyjątkowo ciętym jęzorem. Zdecydowanie.
- No to może teraz ty poopowiadasz, hm? Skąd w ogóle pomysł na herbaciarnie?

[Imari Blanc]

- U - zmarszczyła nos na moment - W takim razie muszę uważać, żeby się z jakimiś nie powtarzać, skoro będziesz miał wszystkie zapisane - dokończyła brownie i usiadła wygodniej, oparta na krześle z wysoką szklanką z latte.
- Hej, jak będę grzeczna? Wcale mi sie to nie podoba! NIe będzie komplementów w takim razie! - wydawała się jednak rozbawiona. Spojrzała za okno, obserwując ludzi poruszających sie za szybą, drepczących pośpiesznie, Bóg-wie-gdzie.
- Hm? Herbaciarnia? A... nie wiem. Od zawsze lubiłam herbaty, potem odkryłam ile ich jest i jak różnie się je przyrządza, ile można do nich dodać różnych rzeczy.. Uznałam to za całkiem interesujące, więc zaczęłam czytać, porobiłam kilka kursów.. Potem zainteresowałam się antykami, choć o wiele mniej, dlatego Rabbit's Den jest głownie herbaciarnią jednak. I jakoś tak wyszło. A co, to dziwne zainteresowanie? - obejrzała się na niego, odrywajac wzrok od szyby,

[Alex Parker]

Serniczek powoli odchodził w zapomnienie. Może nie był aż tak tak dobry jak brownie, ale ciasto to ciasto.
- Dokładnie. Za powtarzające się komplementy , dostaniesz karne punkty. - parsknął - Musisz być kreatywna. W obecnych czasach, bez tego ani rusz.
On też się rozsiadł nieco wygodniej.
- Nie lubisz być grzeczna? - lewy kącik ust, uniósł mu się ku górze. Czyżby niezobowiązujący flirt?
Słuchał jej słów o herbatach. Sam za nimi przepadał, choć to kawa miała specjalne miejsce w jego sercu. No i w żołądku.
- Tego nie powiedziałem. Raczej nietypowe. - uśmiechnął się - No bo wiesz, zwykl...- tu urwał, spojrzawszy gwałtownie w szybę.
Wczoraj trafił przypadkiem na ciekawy artykuł, na temat genezy mutacji. A skoro już się mu napatoczył, to go przeczytał. Za to od rana miał wciąż wrażenie, że ktoś za nim łazi. Zapewne było to pokłosie niewyspania, ale wciąż nie mógł pozbyć się tego dziwnego mrowienia w karku.
-... przepraszam. Mówiłem, że zwykle.... Przynajmniej w większości, mają nieco inne zainteresowania.
No wiecie: ciuszki, kosmetyki, faceci.

[Imari Blanc]

Gdy nagle zamilkł spojrzała w stronę, w którą i on spojrzał, ale nic tam nie dostrzela specjalnego. Wróciła spojrzeniem na Alexa i tam tez nic specjalnego ne znalazła, poza chwilowym strachem w jego oczach. Zmarszczyła na moment brwi.
- Wszystko w porządku? - jej paranoja też udzielala się mocniej od jakiegoś czasu, ciekawe dlaczego? Wszystko sypało się im na glowy..
- Ale, tak.. no, może to troche nietypowe, ale nie wydaje mi się jakoś specjalnie.. Dużo osób ma "dziwne" hobby, jeśli tak można to nazwać.. No dobrze, twoje jest wręcz stereotypowe dla twojego zawodu, ale.. - wzruszyła ramionami, uśmiechając się lekko.
- Jak gildia? Tych twoich kolegów chwilę już nie widziałam na karciankach.

[Alex Parker]

Poczuł dziwny ucisk w żołądku. Naprawdę chciał, by to była wyłącznie jego paranoja. Uśmiechnął się przepraszająco do Imari, choć był to uśmiech raczej wymuszony.
- To nic takiego. Jak mało śpię, to moje zmysły są nieco…czulsze – ostrożnie dobierał słowa, bo jego paranoja zakładała również podsłuchy. – Wiesz czasem jest tak, że masz wrażenie, że ktoś wciąż na Ciebie patrzy. Takie mrowienie w karku – wzruszył ramionami.
Zeszli z tematu dziwnych odczuć i wrócili do dziwnych hobby.
- No fakt. Dużo IT-owców, związanych jest z fantastyką i komiksem…nie zaprzeczam – uśmiechnął się delikatnie – Tak? Niestety nie wiem, ostatnio rzadko wychodziłem z domu. Możliwe, że się szykują do sesji na studiach…albo zmienili lokal. Choć w to drugie wątpię. – spojrzał na Imari.
Chociaż cholera wie. Ostatnio działy się wokół niego dziwne rzeczy – poznał mutantkę, teraz ma jeszcze większą paranoję…może jego kumple też były kryptomutantami i DOGS ich sprzątnęło ?

[Imari Blanc]

- Znam to - zapewniła go - A mało śpisz, bo..? Praca? - zapytała od razu, matka Teresa z niej czasem była, ale nic nie mogła na to poradzić. Zawsze interesowała się innymi, ich problemami i tak dalej, po prostu. Zapewne jej troskliwośc mogłaby być irytująca, gdyby nie to, że miała dużą doze wyczucia i empatii i nie dusiła tematu, jeśli ten był zbyt delikatny. Przynajmniej nie wtedy, kiedy nie było to absolutnie niezbędne.
- Czemu wątpisz w zmianę lokalu? Może herbata i ciasto to jednak nie to na dluższą metę - uśmiechnęła się, bo nie wiedziała co buyłoby w tym dziwnego, może powstał jakiś pub, w którym mogliby siedzieć z piwem. Chociaż przynosili ze sobą piwo i nie przeszkadzało jej to, jeśli nie było butelek na stole i innych klientów.
- Może przez godzinę policyjną grają u któregoś z nich w domu teraz - zastanowiła się na glos, wracając do popijania latte.

[Alex Parker]

Uśmiechnął się nieco blado.
- Między innymi . - praca, pracą, ale koszmary i bóle głowy ostatnio nie dawały mu spokoju. Miał dziwne wrażenie, że nasiliły się one od pamiętnego wieczoru w klubie, podczas którego poznał Imari...ale być może chciał po prostu znaleźć jakiś powód, by przestać się tym martwić. A tak to może sobie wmówić, że takie grzebanie w głowie i zabawa jego mocami swoje robi i nie ma czym się przejmować.
- Zwyczajnie wiem, że im się tam podobało, byłaś dość tolerancyjna na ich wesołe karcianki. Większość właścicieli ich poganiała, bo siedzieli godzinami przy jednym piwie - uśmiechnął się pod nosem. - Masz rację być może faktycznie się przenieśli do któregoś z mieszkań.
Nieźle sobie to wymyślili. Taka godzina policyjna to idealne narzędzie inwigilacji.
Dobra. Zmiana tematu. Bo wpadnie w kompletną paranoję.
- Masz rodzeństwo ?