[The Gifted]

[Alex Parker]

Kwiecień.
Imari wyraźnie dała mu do zrozumienia, że to nie będzie randka. Nie bardzo mu to odpowiadało - miał chyba nadzieję na coś więcej. Ta jednak postawiła sprawę jasno.
Jego wewnętrzny złośliwość podpowiadał, by pojawił się uzbrojony w czekoladki i wielki bukiet kwiatów, ostatecznie jednak zrezygnował z tego pomysłu. W podjęciu decyzji "pomógł" atak migreny, który wyjął mu z życia wczorajszy dzień. Dziś odsypiał i mało brakowało a by zaspał na to spotkanie.
Zerknął na telefon, by sprawdzić godzinę. Powinna zaraz być.

[Imari Blanc]

Wprowadzenie godziny policyjnej sprawiło, że nikt nie miał łatwiej.. Ludziom mało się to podobało, to fakt, ale obecnie nie mieli wyboru. Dlatego Imari umówila sie z Alexem na wcześniejszą godzinę. Pojawiła się teraz na miejscu ubrana zdecydowanie nie jak na randkę, bo wtedy zapewne miała by na sobie sukienkę, a teraz była w jeansach i jakiś ciut bardziej eleganckich butach. Standardowo na górze miała skórzaną kurtke.
- Hej - podeszła do Alexa z boku, akurat jej nie zauwazył. Podeszła bliżej, by cmoknąć go w policzek, jak to zwykle robiła.
- Jak się czujesz? - zainteresowala sie, odsuwając od niego i obserwując meżczyznę.

[Alex Parker]

Cienie pod oczami zdradzały, że nie spał za wiele, ale sam zainteresowany, wydawał się być zrelaksowany i w dobrym humorze. On się ubrał...no trochę jak na randkę, bo fajniejsza koszula, jeansy, taki casual elegance.
- Cześć - przywitał się z nią, odpowiadając tym samym. - W jak najlepszym porządku. Pomijając , że czuje się jak w podstawowce, wtedy też musiałem wracać przed 22 do domu - odparł z nutką rozbawienia w głosie.
Otaksował spojrzeniem towarzyszkę.
- Pięknie wyglądasz - nawet jak nie była to sukienka i tak świetnie się prezentowała - To co? Idziemy do środka? - wskazał na drzwi kawiarni.

[Imari Blanc]

- Nie wyglądasz jakbyś dobrze spał - zauważyła. Ona lekko odżyła, ale nie można było powiedzieć, by czuła się wybitnie dobrze, co prawda Alex nie miał porównania, bo zwyczajnie nie znał jej wtedy i nie mógł się odnieść do tego, jak się zachowywała przed atakiem na Bractwo.
- Tak.. ta godzina policyjna może im się odbić czkawką.. I dziekuję - uśmiechnęła się na komplement. Skinęłą głową i ruszyła do środka kawiarni, by wybrać jakiś stolik dla siebie. Zapewne coś przy oknie, lubila mieć widok na ulicę i tętniące tam życie, przelewających się po chodnikach ludzi, tłumione szybą rozmowy, uśmiechy i smutki. Trochę jak kino, ale naprawdę. Dużo rzeczy można było tak zobaczyć.

[Alex Parker]

Sporo się zmieniło och ich ostatniego spotkanie – mowa tu rzecz jasna o ataku na Bractwo. Dało się wyczytać między wierszami, do czego tak naprawdę tam doszło. Alex rad był, że od początku trzymał się od tego z daleka.
- Tak? - uśmiechnął się – No nie była to najlepiej przespana noc w moim życiu. – nie wspomniał jednak co było powodem, bo nie przyszedł się tu użalać nad sobą.
Usiedli przy oknie. Dla Imari mogły być to przytłumione szybą odgłosy, ale on słyszał wszystko znacznie lepiej. Po tylu latach był jednak w stanie nad tym zapanować
Podeszła do nich kelnerka.
- Czego się napijesz ? – zagadnął do kobiety, zerkając w kartę.

[Imari Blanc]

Alex nie wiedział, że Imari jest z Bractwem obecnie dość zwiazana, głównie przez swojego brata. Nie chwalila się tym i być może nie zamierzała wcale albo w najbliższym czasie, ciężko było powiedzieć, bo to nie był temat na który można było rozmawiać w kawiarni albo w ogóle gdziekolwiek publicznie. W mieszkaniu jest jednak mniejsza opcja, że ktoś by taką rozmowę podsłuchał.
- To, co poprzednio? - zapytała, chodziło jej oczywiście o jego mutacje i problemy z wyłączeniem niektórych zmysłów gdy było to potrzebne. Przysunęła do siebie kartę i zagłębiła się w nią.
- Hm.. Latte i brownie poproszę - spojrzała na kelnerkę

[Alex Parker]

No tak, będą musieli w pewien sposób rozmawiać szyfrem. Głupio było jednak ją zapraszać na „nierandkę” do swojego mieszkania. Już początek tej znajomości był co najmniej dziwny, lepiej go jeszcze nie udziwniać bardziej.
- Nie. Powiedzmy, że pewnie skutki uboczne – skrzywił się nieznacznie.
Imari zamówiła, on również spojrzał w kartę, bo w zasadzie nadal nie był zdecydowany. Rzadko pijał kawę czy herbatę.
- Dla mnie latte machiatto…. – najbardziej mleczka kawa, jaka chyba istnieje. – ….i sernik. – też ciasto o w miarę neutralnym smaku.
Kelnerka odeszła, Alex podparł podbródek na dłoni.
- To co ostatnio, zdarza mi się raczej rzadko. – wyjaśnił jej enigmatycznie – Ale nie wracajmy już do tego. – uśmiechnął się - Załóżmy, że nie wiesz tego, co o mnie wiesz. Wtedy traktowałabyś mnie inaczej? - zagadnął

[Imari Blanc]

To prawda, znajomość zaczeła sie dość nietypowo, na pewno żadne z nich się tego nie spodziewało i nie planowało, bo kto by chciał się tak szybko odkrywać z czymś, co może być potencjalnie "śmiertelnym schorzeniem".. jeśli dopadnie ich rząd.
Odsuneła kartę, jedną pewnie zostawiła im kelnerka cały czas na stole. Imair na razie nie planowała zamawiać niczego więcej, pewnie to będzie dostatecznie slodko-zapychajace.

- Inaczej w jakim sensie? Pewnie nie zgodziła bym się na wizyte u ciebie po nocy, po imprezie.. Czy pytasz o co innego? - wolala doprecyzowane pytania, a on tak krążył naokolo tematu!

[Alex Parker]

Jego wyraźnie bawiło to żonglowanie słowami. Było w tym coś…niecodziennego. Nigdy, świadomie nie rozmawiał z innym mutantem o byciu mutantem i innych rzeczach z tym związanych. Jakby miał przed nosem zakazany owoc, który ma się ochotę nadgryźć.
- Czyli fakt bycia tym kim jestem, zadziałał na korzyść ? Pomyślałbym, że odwrotnie. – przyznał szczerze
Bo fakt faktem, wszystko było fajnie, dopóki jego mózg nie postanowił odmówić mu posłuszeństwa. A wcześniej było tak błogo !
- Po prostu odniosłem wrażenie, że mnie próbowałaś po tym wszystkim spławić.
Nie wiedział, że ta była związana z Bractwem i że mogło się to odbić na jej psychice. Myślał więc, że zraziła się tym, co zobaczyła.

[Imari Blanc]

- Na korzyść? Nie wiem, zależy jakie miałeś plany bez tego. Jeśli zamierzałeś zaprosić mnie do siebie, to na pewno by się to nie udało - przyznała. Na pewno nie byla osobą, która chętnie umawiała się na jakieś one night stand, nie potrafiła by tak - próbowała kiedyś. Spanikowała w ostatniej chwili i wymówiła się czymś super pilnym, co wcale nie brzmiało szczerze, ale miała to gdzieś.
- Spławić? Nie, po prostu.. małe problemy rodzinne i potrzebowałam czasu - uśmiechnęła się do niego, jakby to już bylo za nią. Nie bylo, ale nie musiał wiedzieć. Z tą rodziną to też niby nie tak.. W końcu Bractwo to nie rodzina, ale tyle razy to słyszała, że chyba weszło jej w krew już.

[Alex Parker]

Uśmiechnął się, przekrzywiając głowę na bok.
- No wiesz…może nie od razu – no co, no ? Podobała mu się, gdyby choć raz nie spróbował jej zaciągnąć jej do siebie, to chyba byłoby z nim coś nie tak. Zwłaszcza, że był wtedy wcięty i jego poziom odwagi był na poziomie +2000. Zresztą…tak rzadko pozwalał sobie na takie wyskoki, że jednak nie dziwota, że tęsknił za bliskością z kobietą.
Szczęśliwie okazało się, że nie zraziła się, bo był mutantem – po prostu nie była typem dziewczyny, która dała się ponieść na pierwszym spotkaniu
- Rozumiem. Mam nadzieję, że u Twojej rodziny już w porządku – uśmiechnął się, nieświadom tego jaką głupotę palnął. No, ale miał tylko wyczulone zmysły, nie czytał jej w myślach.
Kelnerka podeszła z ich zamówieniem. Do jego nozdrzy dotarł przyjemny zapach kawy, mleka i ciasta.

[Imari Blanc]

- Nie od razu, czyli..? - zmarszczyła na moment brwi, bo nie wiedziała jak sobie to wyobrażał. Nie od razu czyli jeszcze posiedzieli by tam godzinę czy dwie czy więcej czy co? Nie udalo by mu się tak czy siak, zapewne poprosiła by wtedy taksówkę i wróciła do domu tak czy siak. Nie miała w zwyczaju zostawać na noc u obcych ludzi, a juz wybitnie nie w takich sytuacjach, tamto było wyjątkiem - bo jednak i powod był inny.
- Tak.. na ile się da.. - mruknęl,a na szczęście na to weszła kelnerka, a Imari nie chciała rozwijać tematu. Wielu martwych, wielu złapanych. Słabe wyniki. Pochyliła się nad brownie i nacisnęła je lekko widelcem, czekolada wypłynęła z niego, a blondynce aż oczy się zaświecily.
- A u ciebie zmieniło się coś poza siedzeniem przed komputerem i byciem korpo-bohaterem nie działających drukarek? - zapytała, biorąc pierwszego kęsa ciasta. Aż zmruzyła oczy z zadowolenia.

[Alex Parker]

Nie mogę ci zdradzać wszystkich swoich tajemnic - ton wypowiedzi wyraźnie dawał do zrozumienia, że sobie żartuje. Był raczej inteligentnym gościem i potrafił ocenić, kiedy sprawa jest beznadziejna- nie było szans zainteresować sobą Imari, więc obrócił to w żart i nie miał już nigdy zamiaru podejmować tematu ponownie. Nie to nie, trudno.
Połączenie zapachu gorących malin, którymi był polany jego sernik i gorącej czekolady było tak doskonałe! Wziął głęboki oddech, czując delikatną błogość.
- Nie, bycie Człowiek-Procesorem nie jest aż tak niebiezpieczne i nieprzewidywalne jak mogłoby się wydawać - rzekł z nutką rozbawienia w głosie - Pani Krysia nadal reaguje atakiem paniki na włączenie wygaszacza ekranu. Chyba go jej w końcu wyłączę. Było to zabawne przez kilka pierwszych dni, teraz już mnie drażni. Tyle, że wciąż zapominam się pozbyć tego problemu, brakuje mu czasu. - wbił widelczyk w sernik, uwalniając nową gamę zapachów, niewyczuwalna dla innych

[Imari Blanc]

- Aha, teraz będziesz to nazywał sekretami? - uśmiechnęła sie. - dobra, niech będzie - machnęła ręką i wróciła do próbowania brownie. Moglaby tak próbować jeszcze z dwa kawałki, a potem pewnie bolał by ją brzuch.
- Czyli.. w pracy,zakładam, że idzie całkiem dobrze, skoro brakuje ci czasu? Gorzej, jakbyś nie miał co robić i szefostwo myślało by nad wyrzuceniem cię za nieróbstwo i płacenie za nic.. mmm.. chcesz spróbować? - wskazała na swoje ciasto. Było tak dobre, że wcale niechętnie się nim dzieliła, ale jednak z drugiej strony aż żal komuś nie dać spróbować! Ciężka decyzja, Imari nie podjęła jej z łatwością, to na pewno.
- Znalazłam pracownika do herbaciarni.. trochę mi brak tego miejsca - mruknęła.