Znalezionych wyników: 897

Cóż... Sam w tym momencie nie wiedziała, czy tego kolesia naprawdę nie spotykają lepsze rzeczy w życiu, że nawet obelgę przyjmuje z tryumfem, czy może jednak miał do siebie większy dystans niż się wydawało po jego obronach w internecie? Już miała do niego rzucić, że dzieciom podoba się nawet patyk jak im wmówisz że to pistolet, ale wtedy sama zauważyła zdarzenie z rowerzystką. Nic wielkiego, dzień jak co dzień. Ot, prawie babeczka wjechała w przechodnia. Ale to prawie, a nie całkiem, a to różnica!
- Ty byś ich zabił, nie ja, więc nie mój problem. - Odparła z obojętnością, ale ten wtedy zaczął się szczerzyć makowym uśmiechem. Tu Samantha nie wytrzymała i parsknęła śmiechem.
- Ahahaha! Czyli serio się leczysz u tego samego dentysty co Twoje lalki? - rzuciła do niego przez śmiech. Damn it! Teraz to sobie rozmaże makijaż jak nic. Wciąż się śmiejąc sięgnęła do torebki po swoje kompaktowe lusterko, po czym wyciągnęła je na dłoni w stronę mężczyzny. - Chyba na ostatniej wizycie zapomniałeś o piaskowaniu! Albo źle je zrozumiałeś! - Haha, bo to taki żart, że ten mak niby wygląda jak ziemia, nie? ha? ha? Nie śmieszne? No ok, nie ważne, to tego nie było. Przynajmniej to nie Sam błyszczy brudnymi zębami, o!

Sam miała nadzieję w końcu odetchnąć po ciężkim tygodniu, ale nic z tego. Akurat gdy miała już wychodzić ze swojej pracowni po przygotowaniu wykroju na kieckę księżniczki, musiał wbić ktoś z organizacji prosić o pomoc. Bo kierowca się wykruszył, bo nikogo nie dadzą rady znaleźć w tak krótkim czasie, no masz najbliżej, no jedź no, jedź! Cóż było zrobić. Przed wyjściem tylko zmieniła ubrania - skoro każą jej jeździć po lasach po nocy, to nie miała zamiaru wyglądać jak łatwa ofiara w razie jak coś nie wyjdzie. Wyciągnęła z jednej szaf wygodniejsze ubranie, szybko się przebrała i na chwilę zatrzymała się przy lustrze uśmiechając się do siebie. Przypomniały jej się stare czasy, gdy nieraz mylono ją z Aaronem. W sumie dalej wyglądała jak jego młoda wersja, tym bardziej w takim ubraniu. Ciekawe, czy dzisiaj również by ich mylono? Ruszyła szybko po samochód w duchu przeklinając na ten porąbany tydzień, który jak na złość nie chciał się skończyć.
Tyle dobrze, że zanim Sam dotarła do siedziby auto było już spakowane. Po dostaniu wytycznych czym prędzej ruszyła w drogę, w końcu została już niewiele czasu do spotkania.
Przez miasto jechała jak zawsze, dopiero po zjeździe z drogi w las wyłączyła światła i jechała zdecydowanie wolniej. Bo jeszcze tego by jej brakowało - rozbić się na pierwszym drzewie.
W oddali zobaczyła dwa samochody na polanie. To musiało być to miejsce.
Podjechała bliżej i stanęła za jednym z aut. Przez chwilę myślała co robić dalej, gdy zauważyła, że przy tym dalszym samochodzie stoją dwie osoby. Nie ma co się ukrywać - również wyszła z auta. Wolała się na razie nie odzywać. W końcu przed nią miał przyjechać ktoś lepiej do tego przygotowany, prawda? Poza tym, jeśli jakimkolwiek cudem nikt nie skojarzył kim jest, wolała żeby tak zostało.

Na pierwszą odpowiedź mężczyzny Sam jedynie uniosła jedną brew a ręce skrzyżowała na klatce piersiowej. Co zabawne, nawet nie zwróciła uwagi na ten wymsknięty komplement, bo bardziej jej uwagę przykuła podążająca za nim obelga - czy może raczej powinnam powiedzieć - nie zwróciłaby uwagi, gdyby po chwili Nikita sam się nie sprzedał. Zaśmiała się w duszy na jego bełkot a na jej twarzy zagościł jeszcze wredniejszy, nieco zwycięski uśmiech.
- Moje oczy są piękne dla wszystkich jak widać, a Twoje projekty podobają się jedynie dzieciom. Mam dodawać, że ja przynajmniej tworzę dla ludzi na co dzień, a nie tylko na wystawy pustych lalek? - Stwierdziła z niezwykłą pewnością siebie. O ile już na forach kiepsko sobie facet radził z obroną, tak na żywo szło mu chyba jeszcze gorzej. No a trzeba dodać, że tu chociaż była żywa widownia. Chociaż, czy można tak nazwać obojętnych na ich dziwne sprzeczki przechodniów?
- No tak, w sumie guma miętowa to jest trucizna na śmierdzący oddech. - Dodała po chwili. - Dentystę też dzielisz ze swoimi klientami? - Zapytała złośliwie. Jej wewnętrzna zołza, która była uśpiona już od tylu lat powoli coraz bardziej z niej wychodziła. Sam nie znosiła się takiej - w końcu właśnie przez to straciła brata. A mimo to, pozwalała demonom przeszłości wydostać się na wierzch i krzywdzić kolejne osoby. Bo czy właśnie tego nie czyniła? Słowa potrafią ranić gorzej niż broń, wiedziała o tym. Jednak pokusa wyrzucenia z siebie wszystkiego i odreagowania na "słabszym" przeciwniku była zbyt kusząca...

Nie tylko Nikita cierpiał dzisiaj na braki w swoich "magazynach".
Po ostatnim tygodniu pełnym negatywnych wrażeń, nowy wcale nie mógł zacząć się łatwiej. Akurat dzisiaj do pracowni Samanty musiała przyjść jakaś rozwydrzona nastolatka szykująca się na zostanie królową balu podczas studniówki (promu?) z wystarczająca kasiastymi rodzicami, by kobiecie chciało się jechać z Olympii aż do Seattle po materiały na sukienkę godną księżniczki. Ah... Jak dobrze że Sam nigdy nie miała takich problemów... Całe szczęście znała tu jedno stoisko warte uwagi, więc mogła chociaż na tym zaoszczędzić trochę czasu.
Niestety - a może i stety? - z daleka usłyszała dziwnie znajomy głos. Czy to nie ten facet, który chwali się kieckami dla lalek? Co jak co, może swoją przyszłą-niedoszłą klientkę powinna skierować właśnie do niego? Dla kobiety to byłoby zdecydowanie kilka migren mniej w przeciągu najbliższych kilku tygodni.
- Ah, kogóż to moje oczy widzą? - Rzekła z udawanym zdumieniem, gdy Nika przechodził obok niej. - Lalki niewystarczająco się zwracają, że o te kilka centów musisz tak walczyć? - Dodała po chwili z wrednym uśmieszkiem na ustach. Jakoś nigdy nie podobały jej się tak krzykliwe i przesłodzone stroje, a porównywanie jej prac do prac tego kolesia wyjątkowo ją irytowało. Chyba głównie przez te porównania dostępne w mediach społecznościowych nabrała niechęci, do tego w sumie nieznanego sobie mężczyzny. To był chyba zresztą pierwszy raz, jak mijali się na żywo. A jednak - poznanie go wcale nie było trudne. Ten sam głos, co na nagraniach na istagramie, ta sama twarz co na zdjęciach na facebooku, i masa małych ozdóbek, na których samą myśl kobieta już smarkała - żeby brzydziej nie powiedzieć. Może to była kwestia odreagowania po wszelkich złych wydarzeniach z ostatnich dni, ale w Sam włączył się mały chochlik. Ze swojej torebki wyciągnęła paczkę gum do żucia.
- Może chcesz jedną na ochłodzenie? - zaproponowała po wrzuceniu sobie do ust dwóch miętowych kawałków - Czy księżniczki jedzą tylko owocowe? - No nie ma co, zagrywka jak w szkole podstawowej. Na co dzień przecież nie była tak wredna, a jednak sztucznie napędzana rywalizacja na kilku platformach internetowych wyjątkowo na nią zadziałała...

FPTP zawsze razem! :D

Shivali - znamy się z jakiś wspólnych akcji i zakumplowałyśmy po kilku spotkaniach? :D

Nikita - Jeśli wejdzie motyw od nienawiści do przyjaźni, to jestem jak najbardziej za :D

Minuty mijały, tak samo jak kolejne łyki złotego taniego trunku. Dzisiaj nie był dobry dzień na picie, o nie. Może to zmęczenie, a może wszystkie złe emocje minionego dnia? Z każdą mijającą minutą Sam czuła się coraz bardziej oderwana od rzeczywistości. Ale nie ma co się poddawać! W końcu zapłaciła za ten napój bogów, nieprawdaż? Nie może tak zostawić połowy kufla na zmarnowanie. Przechyliła naczynie i kilkoma głębszymi haustami pochłonęła resztę alkoholu. Co najwyżej łatwiej jej się dzisiaj zaśnie.
- Rachunek. - Mruknęła podnosząc lekko rękę w kierunku barmana. Młodego postanowiła zostawić w spokoju - w końcu młodość ma swoje prawa, czyż nie?
Po rzuceniu kilku monet na ladę, ubrała się i skierowała ku wyjściu. Minęła te same zapite twarze, które widziała gdy tu wchodziła. Jak dziwne jest to, że mimo mijającego czasu, ich głosy wciąż są tak samo żałosne...

[z/t]

Ten jeden papieros i kilka głębszych wdechów jak gdyby magicznie przyspieszyły czas. Minuty, których brakowało do autobusu minęły w oka mgnieniu. Kobieta westchnęła widząc zbliżający się autobus pasującej jej linii, a peta, który jeszcze przed chwilą znajdywał się w jej ustach zgniotła o brzeg śmietnika, nim go do niego wrzuciła. Co jak co, po jej wewnętrznym wybuchu więcej ognia już nie potrzebowała.
- To ten. Miło było. Jeszcze raz dzięki za papierosa. - Rzuciła jakby od niechcenia, gdy autobus zatrzymywał się przy krawężniku. Kobieta wsiadła do niego i zajęła pierwsze wolne miejsce z brzegu. Nim pojazd odjechał, wysłała jeszcze ostatni, zmęczony uśmiech w kierunku wciąż nieznajomego mężczyzny, mając nadzieję, że więcej już nikogo nie pozna w tak przykrych okolicznościach...

[z/t]

Cukierberg

(1) nowa wiadomość od Sam Bartowski

Ha ha :D Sama się o to prosiłaś! To kiedy Cię nawiedzić? ;d

(1) nowa wiadomość od Sam Bartowski

To może umówmy się, że dasz znać jak już wrócisz do pełni sił ;)

nope

Ktoś... Po 30?! :lol:

[youtube]https://www.youtube.com/watch?v=j2OD-dV7j_I[/youtube]

(2) nowa wiadomość od Sam Bartowski

To jak, lecim na stare śmieci?

(1) nowa wiadomość od Sam Bartowski

Yup, wciąż jedna i ta sama od lat ;]

Lidia?