Znalezionych wyników: 71

Poczułam. Poczułam stravh. Nie o siebie nie o kobiete która pomagała czy też o Brada. Bałam sie o moja malenka Esther. Wiedziałam że na pewno się załamie, ale po chwili to uczucie zniknęło gdzieś daleko zatłumione bólem i szczypaniem. Upadłam a odruchowo złapałam sie w miejscu gdzie zoatałam postrzelona. Wiedziałam że jestem wykończona. Po policzku popłynęła samotna łza. Moja pierwsza od wielu lat. Czułam jak moja przybrana siostra mnie przytula i gdzieś zza mgły ją słyszałam. Uśmiechnęłam się do siebie. Nawet nie wiedząc czy ktoś da rade to dostrzec. Wzięłam głębszy wdech który cholernie bolał.
- Znajdź siłe. - powiedzialam szeptem i zamknelam oczy delektujac sie spokojem jakie do mnie naplywalo. Nigdy nie twierdzilam ze smierc jest rozwiazaniem na problemy, ale teraz czulam sie blogo. Wszystkie zmartwienia zostaly w tyle a bol po prostu minal.
Ktos wierzacu stwierdilby ze widzialam swiatelko w tunelu... Moze. Ale ja wiedzialam dobrze co wlasnie mialo miejsce w moim ciele i moim umysle. Wiedzialam ze juz nie otworze oczu i pogodzilam sie z tym majac nadzieje ze Esther da rade.

/zt czy cos xd

PS post z tel sorki xd

harry potter xd

Po chwili, a przynajmniej tak mi się wydawało zaczęłam słyszeć dźwięki. Były to dziwne odgłosy jakby zza mgły z daleka ode mnie. Wzięłam głęboki wdech i spróbowałam otworzyć oczy. Udało mi się to ale dopiero po chwili. Zobaczyłam jak ta dziewczyna odciąga od samochodu Esther, która patrzyła w moją stronę, a chłopak nadal zajmował się tym co spierdzielił na samym początku. Wzięłam kolejny głęboki oddech i przyłożyłam dłoń do głowy która strasznie mnie bolała, a moje usta były suche jak diabli. Czułam jak odwodnił się mój organizm, ale nie mogłam pozwolić sobie na takie akcje w środku piekła. Uniosłam się trochę z ziemi tak że byłam w pozycji siedzącej. Poczułam jak zaczyna kręcić mi się w głowie. Złapałam butelkę z wodą którą miałam ale niestety nic już w niej nie było. No trudno wyrzuciłam ją gdzieś na bok i złapałam się samochodu by spróbować wstać na uginających się nogach. Nie miałam sił by stanąć prosto, ale gdy zerknęłam jeszcze raz na moją przyjaciółkę. Uśmiechnęłam się lekko. Puściłam samochód i na nogach jak z waty i z ręką przy głowie zrobiłam w jej stronę kilka kroków.
- Uciekaj. Dam rade. - powiedziałam do niej stanowczo i pewna siebie. Musiałam być silna za nas obie. Właśnie taka byłam. Silna i niezwyciężona, a w środku krucha i do zabicia jednym gestem. Nikt tego nie wiedział, a Esther powinna mnie teraz posłuchać i spadać jak najdalej się da.

Ej nie moja wina że lubiłam ćwiczyć swoją moc co wpłynęło na mój wygląd. Moja mutacja zewnętrzna była bardzo często źle odbierana i byłam wykluczona z większości społeczeństwa, ale miałam na o wywalone po całości. Interesowało mnie tylko to co ja o sobie myślę i moi bliscy. To mi starczało.
Przecież nie będę się wstydziła tego kim jestem prawda? Przecież nie na tym polega bycie sobą. Patrzyłam jak Esti nakłada bitą śmietanę na talerz, a ja się zaśmiałam podchodząc do zamrażarki. Na szczęście byłam w takiej odległości że nic nie udałoby się jej zrobić. Wyciągnęłam z szufladki drugie opakowanie kostek i z szafki wzięłam talerz.
- Myślisz że zrobiłam pojedynczą porcję? Mylisz się. - wytknęłam jej język i nakładając sobie na naczynie stanęłam w przejściu które prowadziło do mojego pokoju. Chciałam się z nią jeszcze podroczyć, ale nie miałam ochoty dostać ze słodkiej mazi. I tak będę musiała się wykąpać po basenie. Nie chciało mi się tego powtarzać teraz. Uśmiechnęłam się i zjadłam jedząc czekoladkę.
- Do wieczora mała. - powiedziałam wiedząc że nie lubiła gdy tak na nią mówię. Uciekłam biegiem do siebie zamykając za sobą drzwi na klucz. Nie chciałam by za mną weszła, a po za tym musiałam się uszykować na wyjście.

/zt x2

Bolała mnie głowa więc odruchowo złapałam się za nią. To był zły pomysł, zaczęło boleć jeszcze bardziej, a gdy spojrzałam na dłoń zobaczyłam krew. Przeraziłam się nie na żarty, ale nie miałam ochoty się tutaj wykrwawić. Zebrałam w sobie siły i wstałam na nogi podtrzymując się samochodu. Spojrzałam na to co się działo dookoła, a widziałam to jakby przez mgłę. Widziałam kobietę która chciała pomóc Esther. Byłam jej za to wdzięczna, ale wiedziałam że może się to nie udać. Poruszyłam dłonią która była przyklejona do tego oślizgłego czegoś i dopiero teraz wpadłam na ten pomysł. Woda. Przecież ten glut musi składać się z wody prawda? Przynajmniej w jakimś stopniu. Wiedziałam że mogę zrobić sobie krzywdę. Zwłaszcza w takim stanie, ale nie miałam zamiaru stać bezczynnie.
Dźwignia niewiele da, jeśli to będzie płynne, ale gdybym zabrała z tego przynajmniej część wody mogłoby to podziałać poprzez pokruszenie. Byłam świadoma ryzyka i byłam świadoma tego co zamierzałam zrobić. Byłam jednak przekonana, że Esther potrzebowała mojej pomocy, nawet gdy będzie później mnie za to wyzywać. Miałam to gdzieś. Chciałam spróbować.
Odetchnęłam kilka razy głęboko i skupiłam się na tym glucie. uniosłam rękę nad mazią i zaczęłam zwijać ją w pięść przez co woda z gluta na całej powierzchni którą zajmował zaczynała wyparowywać.
Czułam się jakby tir we mnie uderzył, a po chwili widziałam tylko ciemność. Musiałam zemdleć. To było za dużo, ale moją myślą jaką ostatnią pamiętam było "czy się udało??"

Było dobrze. Dobrze do momentu jak poczułam ten śluz na ręku. Może byłam zbyt agresywna i nie pomyślałam o tym co chcę zrobić, ale miałam świadomość że trzeba było działać szybko. Drugą ręką pomachałam w powietrzu w kółko, a na koniec za plecy. Woda posłusznie owinęła się przy głowie mutanta tworząc taką jakby bańkę, w której brakowało dla niego tlenu. Miało to spowodować omdlenie przez to straciłby możliwość panowania nad mocą. Nie mogłam za dużo zrobić stojąc przyklejona to tego gówniaka, ale widziałam jak Brad skupia się, by odsunąć od nas ostatniego mutanta na zewnątrz samochodu, a dziewczyna, która ostatnią akcję spierdzieliła po całości chciała poprawić się teraz. Nie miałam nic przeciwko co do tego, ale gdy zobaczyłam kule śniegu lecącą w moją stronę automatycznie zasłoniłam się ręką, która i tak nie wiele dała, bo to bolało jak diabli. Syknęłam z bólu i spojrzałam pół przytomna na kobietę ze złością, na szczęście mężczyzna, który był tym czymś klejącym właśnie zemdlał i jego moc przygasła. Odesłałam wodę w ziemię, a sama upadłam na kolana i złapałam się za głowę. To nie było przyjemne uczucie. Używanie mocy, a do tego uderzenie. Wiedziałam, że będę miała problemy z ogarnięciem się. Spróbowałam wstać podpierając się o samochód, ale nogi ugięły się pode mną. Złapałam mój nóż i spojrzałam na to co działo się dookoła modląc się by Esther nic nie było.

Uśmiechnęłam się widząc to jak pięknie woda mnie słuchała. Byłam zachwycona i byłam dumna z tego ile ćwiczyłam, że nie słuchałam Esther i trenowałam. To pomogło i teraz był tego przykład. Ogromny i wspaniały przykład, który mógł uratować jej życie. Przecież dzięki temu nie będzie na mnie naskakiwać że tracę czas prawda? Gdy zorientowałam się co robią moi sojusznicy przewróciłam oczami. Dobra rozumiem, że nie wszystkim dopisuje szczęście, ale kurcze. Dobrze że nie miałam czasu na wrzaski na nich, bo właśnie by dostali po głowach. Podchodząc szybszym krokiem do tylnych drzwi samochodu wyciągnęłam z kieszeni mój scyzoryk i przebiłam oponę. Prostując się spojrzałam również na tego ciecia, który miał taką samą broń jak ja ale stał po drugiej stronie auta. Wiedziałam, że jeśli Brad się szybko ogarnie to się nim zajmie, więc olałam go po całości. Uśmiechnęłam się złowieszczo do niego i postanowiłam wrócić do wcześniejszej czynności czyli dostania się do drzwi. Zauważyłam, że Esther była czymś obśliniona? Jeśli mogę to tak nazwać, więc drogą dedukcji wywnioskowałam, że ktoś siedział za nią. Złapałam za klamkę i otworzyłam drzwi. Scyzorykiem przebiłam śluz, który dotykał przedniego siedzenia mając nadzieję, że to coś da, a po chwili spróbowałam zaatakować mężczyznę z tą okropną i niehigieniczną mocą. Zauważyłam, również, że Esther zaczęła się bronić i poparzyła gościa za kierownicą. Tak zdecydowanie to nam da trochę czasu jeśli moi towarzysze się ogarną.

Ech. Esther i te jej straszki. Jejuu to że chciałam iść na publiczny basen nie było końcem świata, a o moje skrzela nie musiała się obawiać. To był mój problem, na który miała swoje sposoby, a ona ich nie chciała poznać. Proste. Nasz basen jest fajny, ale jakoś nie jarało mnie siedzenie cały czas na swoim. Dobra wiem sama kupiłam taki dom, ale kurde nooooo... Nie muszę siedzieć tutaj całego życia, a poszukując bractwa nie mogę unikać kontaktu z ludźmi prawda?
Prawda.
Tak więc postanowione. Nie siedzę w domu tylko wychodzę i to było najlepsze rozwiązanie.
- Jak chcesz. - powiedziałam od niechcenia trochę smutna, że nie chciała mi towarzyszyć. Co za jędza. Wyciągnęłam kostki czekoladowe na miseczki i podała z bitą śmietaną. No cooo. To że była wegetarianką nie musiało niszczyć tego że nie je słodkości. Czekoladki z jogurtu nie były aż tak słodkie, a owoce lekko kwaskowate tak więc te smaczki ze słodką bitą śmietaną były bardzo dobrym pomysłem.
Gdy usiadłam przy barku obok Esti złapałam z miseczki trochę bitej śmietany na palec i usmarowałam jej policzek. Złapałam szybko jedną kostkę czekolady i śmiejąc się uciekłam jej kawałek dalej.
- To za kare że nie chcesz iść ze mną. - powiedziałam patrząc na jej minę.

Siedząc na gałęzi widziałam wszystko z góry i miałam dobry widok na to co się działo. Nie byłam pewna tego co zauważyła, ale pojawiły się dwie osoby, podejrzewałam, że były to osoby które znały Esther i do nich też wysłała SOS. Przynajmniej miałam taką nadzieję.
Nie miałam czasu przyjrzeć się im dokładniej, ale poznała to co działo się z drzwiami od samochodu, to był Brad i jego umiejętność. Mój znajomy sprzed dobrych paru lat. Uśmiechnęłam się do siebie. byłam świadoma tego, że nieznajomi nas wyczuli, ale nie wiedziałam jakie moce posiadają, więc nie miałam pewności co uda mi się zdziałać.
Po chwili gdy Esther nie wychodziła nadal z samochodu, a dojrzałam jej leciutkie światło przez szyby zeskoczyłam z drzewa, na szczęście nie było za wysoko. i zrobiłam kilka kroków w stronę samochodu ruszając rękami tak by butelki się otworzyły, a woda z ziemi i plastiku, którą manipulowałam tworzyła taką jakby tarczę wokół mnie, przez co wszystkie ataki na mnie były trochę spowolnione. Uśmiechnęłam się i wskazałam na mężczyznę stojącego od strony pasażera. Część płynu za moim poleceniem poleciał w jego stronę z taką prędkością, że odrzuciło go parę metrów dalej.
Nie podobało mi się to, że samochód chciał ruszyć i musiałam szybko reagować i nie myśleć o tym co zrobią moi sprzymierzeńcy. Tak postanowiłam, a Esti była teraz najważniejsza.

Gdy dostałam wiadomość od mojej Esti niewiele myśląc kupiłam w pobliskim sklepie kilka małych butelek wody mineralnej. GPS pokazywał mi, że przebywała w lesie, a to nie wróżyło miłego joggingu tylko kłopoty. A co ja mówiłam o kłopotach? Że ma się nie wychylać. Czemu ona mnie nie słucha przez nią wszyscy umrzemy. Znaczy dobra nie oskarżam jej ani nic, ale ostatnio mało ćwiczyła swoją moc, albo ja o czymś nie wiem. Tak bardzo mnie wyzywała, że marnuję swój dar, ale dzięki temu bardzo dobrze wiedziałam co mogę zrobić i nie bałam się moich umiejętności.
Wsiadłam z powrotem do mojego samochodu, bo przecież jeździłam po mieście szukając jej, i ruszyłam w wskazanym kierunku z piskiem opon. Na zewnątrz było jeszcze odrobinę wilgoci, no bo przecież jest środek zimy, ale w lesie będę miała większą mobilność mocą. Starczyłoby znaleźć tylko dobre miejsce, gdyby byłaby taka potrzeba.
Nie zamartwiaj się. Anne będzie dobrze to nic takiego, ale kurde inaczej by nie pisała o pomoc. Jak ja nienawidzę tego, że ona mnie nie słucha. Dobra nie jestem jej matką żebym wydawała jej polecenia, ale miło by było, gdybym miała przynajmniej podstawowe informację i wiedziała na co teraz jadę. Będą tam ludzie którzy chcą nas schwytać czy inne mutanty? Ile ich jest? Mężczyźni czy kobiety? Jak bardzo niebezpieczni. Ile pojazdów? czy może pieszo? Kurde brak tych wszystkich informacji mnie dobijał, ale musiałam przecież jej pomóc prawda? Była moją przyjaciółką, najbliższą mi osobą. Nie mogłam jej również stracić.
Dotarłam na miejsce dość szybko i wysiadłam z auta zostawiając kluczyki przy podwoziu od strony pasażera jak to miałam w zwyczaju. W kieszeniach miałam butelki z wodą już odkręcone w taki sposób żeby się nie wylały, ale moją mocą mogłabym je otworzyć bez problemu. Podeszłam do pierwszych drzew i dotknęłam ich kory a później chrusty. Były wilgotne. Uśmiechnęłam się, że chociaż o tyle lepiej. Usłyszałam trzask drzwi samochodowych i po cichu ruszyłam w tamtą stronę, gdy byłam na tyle blisko by wszystko widzieć wdrapałam się na gałąź drzewa, tak żeby nie widzieli mnie na pierwszy rzut oka. Rozglądałam się za Esti, ale widocznie była jeszcze w samochodzie. Muszę poczekać aż z niego wysiądzie.

Beyonce

Chleb pełnoziarnisty czy pszenny?

HHhhmmmm myślę że Aaron xd hahahahahaha

Kto jako pierwszy weźmie ślub?

To fakt po tylu latach mieszkania razem czy nawet jeszcze wcześniej samemu trzeba było nauczyć się sprzątać, bo inaczej mogłoby być z tym gorzej. Zarosłyby brudem bardzo szybko. Anneliese nie żeby tego nie lubiła chodzi o sprzątanie oczywiście, ale jej się najzwyczajniej w świecie nie chce, ale gdy ma odpowiednią muzykę ogarnie wszystko w bardzo szybkim tempie.
- Jak tam chcesz ja idę. Jak widać jesteś zbyt leniwa i się boisz. - powiedziała kończąc mój obiad i wkładając talerz do zlewu. Nie chciało jej się teraz myć bo i tak będzie musiała posprzątać później. A co do basenu i jej skrzeli. O to bać się nie musi. Anne bardzo łatwo je maskuje, a jest to bardzo trwały sposób.
- Lubię prowokować tylko osoby które na to zasłużyły mała. - powiedziała puszczając oczko siostrze.
- A teraz pora na deser więc rusz tą dupcie i kończ obiad. - zaśmiała się i schyliła do zamrażarki z której wyciągnęła czekoladki z malinami i orzechami. a sama czekoladka była zrobiona z jogurtu naturalnego z odrobiną cukru.

wc xD

lektura

PS. Taka już jestem. Szklanka do połowy pusta - pesymistka, oraz nie wystarczy by ugasić pragnienie- realistka ;)