[Dale Fowler]

Połączenie przychodzące : D.

[William Hopper]

połączenie z WH

Znał ten numer. Może już od kilku miesięcy nie uczył się tak szybko, jak kiedyś, ale ciągle potrafił zapamiętać dziewięć cyfr i rozpoznać je, kiedy pojawiały się na ekranie. Te akurat oznaczały, że to było coś poważnego. Nie było tutaj na co czekać.
- Tak? - spytał. Nie musiał się przedstawiać, nie było potrzeby. Obydwoje wiedzieli kto jest po drugiej stronie, a to mogło przynieść tylko i wyłącznie kłopoty. Zamiast tego po prostu czekał na wszystkie potrzebne informacje.

[Dale Fowler]

połączenie z D.

Na całe szczęście Will dość szybko odebrał telefon. Nie ma co się oszukiwać, gonił go czas, potrzebował jak najszybciej rozwiązać ten problem, by zając się kolejnym - również nie cierpiącym zwłoki. Odetchnął mimowolnie z ulgą, gdy usłyszał jego głos. Zupełnie jakby już był pewien, że jest uratowany. Przecież... Kurwa, to Hopper. Na pewno coś wymyśli, nie?
- Dobrze Cię słyszeć. Jakiś czas temu zgubiłem coś bardzo ważnego dla mnie. Najważniejszego. Teraz... Odnalazłem to, tylko, że jest zepsute, a ja nie mam pojęcia jak to naprawić. Wiem, że znasz się na elektronice. - może nie było to jakoś super genialne, ale wystarczyło, by tamten zrozumiał o co chodzi i aby nikt inny nie wiedział o czym rozmawiają.

[William Hopper]

połączenie z WH

Przez pierwszą sekundę nie mógł uwierzyć. To wszystko miało miejsce niemal rok temu. Żadnej wiadomości, żadnego śladu, nic nie znalazł przez ten czas. Rozpłynęła się w powietrzu, jak wszyscy, którzy zniknęli tamtego dnia. Hopper przyzwyczaił się już do myśli, że najprawdopodobniej zginęli podczas eksperymentów. Może jej nie zaakceptował, ale przyzwyczaił się do niej. Tymczasem, Fowler twierdził że...
- Mówisz o tym elektromagnesie, tak? - Hopper dopytał się, chociaż to nie było właściwie w jego stylu. Wiedział coś albo tego nie wiedział, nie było sensu marnować czasu na szukanie potwierdzeń, ale tym razem... To po prostu było cholernie niewiarygodne. - W czym problem? Przyczepił ci się do czegoś na zewnątrz i nie możesz go ściągnąć? Ktoś założył na niego blokadę? GPS?
Może to było dużo pytań, ale Hopper chciał wiedzieć na czym stoją. W końcu to była pieprzona Colleen Marie, DOGS jej tak po prostu nie odpuszczą. Cholera, przecież ona była wtedy w ciąży...

[Dale Fowler]

połączenie z D.

Nie było się czemu dziwić. Minął przecież kawał czasu - Dale również już stracił nadzieję. Myślał, że została tam zamordowana, że nigdy więcej jej nie ujrzy, tymczasem... Los przygotował mu niespodziankę. Sam nie potrafił stawić temu wszystkiemu czoła, zwyczajnie było tego już zbyt wiele. Jasne... Potrafił zaplanować wiele rzeczy, był całkiem niezłym strategiem, ale nie pisał się na to. Nie miał pojęcia jak z niej to ściągnąć i jego jedyną nadzieją był Will, który... Cholera jasna, chyba pierwszy raz był zdziwiony? Przynajmniej Dale pierwszy raz słyszał go takiego.
- Dokładnie tak. - przytaknął tylko na pierwszą część jego wypowiedzi. Swoją drogą bardzo ładnie powiedziane, sam pewnie by nie wpadł na to określenie. Westchnął cicho słysząc lawinę pytań, którą go zasypał. Czy powinni o tym wszystkim rozmawiać przez telefon? Fowler dbał o to, by nikt go nie podsłuchiwał, robił co mógł, ale nigdy nie mógł być pewien.
- Właściwie... Chyba zepsuło się wszystko. Jakby to już nie był mój elektromagnes, możliwe, że ktoś w nim grzebał. GPS, blokady... Wszystko na raz. - nawet przez telefon można było usłyszeć smutek w jego głowie. To, że go nie pamiętała... Cholera. Nie spodziewał się takiego scenariusza i naprawdę nie miał pojęcia co dalej robić.
- Musimy się spotkać. Jestem tam, gdzie rozmawialiśmy pierwszy raz. Dokładnie w tym samym miejscu.

[William Hopper]

połączenie z WH

Nic dziwnego, że Marie była w kiepskim stanie. Trafiła do DOGS, a oni nie mieli w zwyczaju zapewniać mutantom standardów pięciogwiazdkowego hotelu. To, że w ogóle ktokolwiek ją stamtąd wyciągnął, to był cud sam w sobie - nawet jeśli, wnioskując po głosie Fowlera, Colleen była w naprawdę kiepskim stanie. Powinien brać Wallace? Nie chciał jej ze sobą ciągnąć, poza tym jej moc miała cholernie mocne efekty uboczne... a przecież Dale nie prosił o pomoc żadnego sanitariusza ani nikogo takiego, nie dzwonił też do niej. Pytał o elektronikę, a nie wyskakiwałby z czymś takim, gdyby nie chodziło o sprzęt. Czyli nadajnik, może obroża czy inne kajdany.
- Zdajesz sobie sprawę, że to nie jest najlepsze miejsce do trzymania elektromagnesów, prawda? - rzucił. Hopper nie był pewien jak mocno monitorowany był ten teren, w końcu minął niemal rok od ataku, a DOGS miało większe problemy na głowie... ale pozostawała jeszcze jedna kwestia. - Pamiętasz co się stało, kiedy ostatnio tam był. - Spalone budynki dla kogoś, kto patrzył jak ludzie w nich umierają... To nie mogło przywoływać przyjemnych wspomnień.

[Dale Fowler]

połączenie z D.

Och tak, to akurat doskonale rozumiał. Wiedział dobrze czym smakuje karcer, jak mocno potrafią ranić te skurwysyny z rządu. Colleen była zniszczona psychicznie, dziury w pamięci nie pomagały jej dojść do siebie. Dale również nie znosił tego najlepiej - najważniejsza dla niego osoba go nie poznawała, nie miała pojęcia kim jest. To wszystko było... Trudne. I dlatego potrzebował Hoppera na miejscu - jak najszybciej. Zadzwonił do niego dlatego, że nikt inny nie był w stanie mu pomóc tak, jak mógł to zrobić Will. Potrzebował jego mózgu. Po prostu.
- Słuchaj, to miejsce jest w porządku. Gdyby tak nie było nie byłoby mnie tu. - Dale ukrywał się naprawdę od wielu lat i potrafił to robić całkiem nieźle. Nie potrzebował wskazówek, jeśli chodzi o to. Najlepiej jest chować się na widoku - to zawsze się sprawdzało. Ten domek stał się jego kryjówką, czasami zdarzało mu się tam przespać parę nocy, dlatego też skrupulatnie sprawdzał, czy nie jest obserwowany.
- Pamiętam. Tak, czy inaczej... To nie może czekać. Potrzebuję instrukcji teraz, chodzi o to coś, co blokuje możliwości magnesu. Jak to zdjąć tak, żeby go nie uszkodzić?

[William Hopper]

połączenie z WH

Jak to cudownie, że telefony nie rejestrują mimiki rozmówcy. Hopper momentalnie uniósł brew, słysząc słowa Fowlera. Spalone drewniane chaty w środku lasu, które mogły być obserwowane przez DOGS i GC nie mieściły się w hopperowej definicji w porządku... ale całkiem możliwe, że w tej sekundzie nie było tam żadnych kłopotów. Will nie uważał, że trzymanie Colleen w miejscu, gdzie mogły się budzić jej jedne z najgorszych wspomnień i gdzie śmierć wszystkich ludzi, z którymi była związana, była tak mocno realna... ale to była decyzja Fowlera. A ostatnie, czego potrzebowali w tym momencie, to jakieś słowne przepychanki. Najwyżej ją gdzieś przewiozą, kiedy Hopper już dotrze na miejsce.
- Okay - odpowiedział tylko. To nie powinno im wybuchnąć w twarz aż tak szybko, a przynajmniej tak się łudził Will. - Jeśli chodzi o blokadę, spróbujcie pociągnąć z dwóch różnych stron na raz, używając sporo z waszej siły, ma duże się rozlecieć... ale najlepiej, poczekajcie na mnie, żebym mógł rzucić na to okiem. Plus, wszystkie próby użycia elektromagnesu przy włączonej blokadzie nie będą zbyt przyjemne...

[Dale Fowler]

połączenie z D.

Tak, całe szczęście, że nie rejestrują, ponieważ pewnie ta uniesiona brew doprowadziłaby Fowlera do szału. Nie był w nastroju na takie rzeczy, serio, a Hopper znał go na tyle by wiedzieć, że zdarza mu się wybuchnąć. Pewnie, że nie było to najlepsze miejsce, ale było najbliżej, było bezpieczne, a zależało im na czasie. Musiał to z niej jak najszybciej ściągnąć, sprawdzić, czy nie ma tego cholernego chipa, a potem mogli się wynosić. Potrzebował zorganizować pomoc i to miejsce świetnie się nadawało, by to wszystko załatwić - przynajmniej w mniemaniu Dale'a.
Jeśli chodzi o wspomnienia... Cholera, zgliszcza pozostałe po dawnej siedzibie bractwa może nie obudzą tych najprzyjemniejszych, ale może przywrócą jakiekolwiek. Chwilo Dale nie miał specjalnie czasu na spacerki po przeszłości. Powinien ją zabrać na łódkę na której spędzili walentynki, czy nad jezioro, gdzie spędzili swoją pierwszą noc? Cholera jasna. Miejsce było bezpieczne i nie zamierzał z nim na ten temat dyskutować.
- Dobra, zrozumiałem. Cóż... Nikt nie mówił, że będzie łatwo. Czekam na Ciebie. Pośpiesz się... Proszę. - poczekał na jego odpowiedź, po czym się rozłączył. Miał nadzieję, że weźmie sprawę na poważnie i zbierze swój tyłek w tej chwili. Oby tak było.

[William Hopper]

połączenie z WH

Dlaczego Hopper miał co do tego aż tak złe przeczucia? Na pewno coś się tutaj musiało spieprzyć, choć nie wiedział jeszcze co. Kwestia nadajnika albo obroży? Cholera, jeśli faktycznie miała nadajnik, czemu jej jeszcze nie znaleźli? To była Colleen Marie, niebezpieczna, a poza tym szalenie istotna politycznie. Jeśli ktoś ją zgubił, musiał jak najszybciej ją odnaleźć... chyba że taki właśnie był plan. Ile osób z Bractwa pobiegłoby do niej na ślepo, jak szybko można było ich wszystkich wywabić z kryjówek spuszczając ze smyczy jedną, odpowiednią mutantkę... To się nie musiało wydarzyć, ale mogło. Nie powinien pozwalać, żeby inni się dowiedzieli, przynajmniej nie na razie. I stanowczo nie powinien brać tam Wallace, nie ważne kto jak mocno ranny by nie był.
Poza tym, dawny teren Bractwa... Nie podobało mu się to. Coś w tym wszystkim nie grało, nawet jeśli to nie był plan DOGS, któryś z tych słabych punktów musiał puścić. Oprócz glocka powinien wziąć też rewolwer, dodatkowe magazynki... tak tylko na wszelki wypadek. Lepiej dmuchać na zimne, prawda? To nie było przecież świadome pakowanie się w pułapkę. Miał zbyt dużo do stracenia, żeby się na to decydować.
- Będę tam najszybciej, jak się da - odpowiedział. Musiał jeszcze złapać Wallace, dać jej znać, że może nie wrócić na noc... Cholera, będzie się martwić.

połączenie zakończone