[Alex Parker]

30,12,2018

Rok 2018 dobiegał końca. Biorąc pod uwagę, ile się w nim wydarzyło, czuł ulgę, że się już kończy. Żył sobie spokojnie do kwietnia, gdy nagle, poznał Imari i jego poukładany świat przewrócił się do góry nogami. Prawie go zabili, dołączył do Bractwa, brał udział w wydarzeniach, w których normalnie udziału by nie brał, ostatnie parę miesięcy robił za opiekunkę, przyjaciel się w nim kochał i ścigał go pod jemiołą, a coś-ala-dziewczyna wyraźnie unikało.
Dzięki Bogu, że ten rok się kończył.
A propos. Musiał chyba pomówić z Imari, Obecna sytuacja robiła się powoli nie do zniesienia i naprawdę chciał wiedzieć na czym stoi. Zapukał do drzwi jej pokoju i gdy ta otworzyła, lub pozwoliła mu wejść, uśmiechnął się blado.
- Hej. Możemy porozmawiać? - zapytał cicho

[Imari Blanc]

Akurat stała przy oknie, mogła wiec podejsć i owtorzyć mu drzwi. Wpuscila Alexa do środka od razu.
- Jasne - skinęła głową, nie do końca pewna o czym ten chce rozmawiać.. bo w sumie tematow mogla byc cala masa. Nie czuła się znów dziś tak najgorzej i bylo to po niej widać. Mimo wszystko jednak poszla usiasc, tak bylo wygodniej, przede wszystkim. W pokoju nie miala tez kaptura na głowie, więc widział dokładnie jej twarz, bliznę na policzku i krótkie wlosy.

[Alex Parker]

Usiadł obok niej. Doskonale wiedziała, że nie był za dobry w podchody, więc pozostawało mu chyba jedynie... cóż, postawić sprawę jasno.
- Imari, muszę wiedzieć, co się dzieje - powiedział wprost- Oddaliłaś się ode mnie, praktycznie nie spędzamy ze sobą czasu, nie rozmawiamy. - kontynuował - Kwestie intymne ominę, bo to temat w zasadzie martwy od długiego czasu.
Parker nie był zbyt subtelny, ale już dość miał tej niepewności. Chciał normalnego związku, nie wymagał chyba aż tak wiele?
- Muszę wiedzieć...czy to stan przejściowy i w taki sposób dochodzisz do siebie po porwaniu... Czy po prostu jest ktoś inny. - patrzył na nią intensywnie.
Chciał prawdy, ale też jej się bał. No, ale trudno. Wóz albo przewóz.

[Imari Blanc]

oK, tego pytania się nie spodziewała. Fakt, ich relacja akurat pod względem seksu nie była zbyt kwitnąca, ale.. jakoś tak idiotycznie wychodzilo. Coś się stało, albo Imari przesadzila z uzywaniem mocy, potem porwanie, potem cośtam i.. potem Phil? Cóż, to była dziwna kwestia. Usiadla po turecku glębiej na łóżku i obserwowała go.
Dłuzszy czas nie odpowiadała, przeniosła spojrzenie na ścianę na drugim końcu jasnego pokoju, jedynego z oknem w końcu.
- Powiedzialam ci kiedyś, że nie zrobię niczego, będąc z tobą. Więc.. nie masz się o co martwić.. - wróciła na niego wzrokiem na moment, zanim nie spojrzala na swoje dłonie.
- Ale.. to nie ma sensu.. skrzywdzę cię, niechcący.. a tego nie chcę.. - mruknęła, niechętnie, ale jednak.

[Alex Parker]

Ta odpowiedź, w ogóle go nie satysfakcjonowała. Imari znów coś kręciła. Tu, że nie ma czym się martwić, nagle, że to nie ma sensu, bo go NIECHCĄCY skrzywdzi.
Zmarszczył czoło. Trudno było mu uwierzyć, że tak niedawno przytulała go i zapewniała, że jest dla niej ważny...a teraz gotowa była to rzucić w cholerę,
- Czyli co? Po prostu powiedz mi wprost. Czy jest ktoś, do kogo cię ciągnie, ale powstrzymuje cię nasza relacja, która praktycznie już nie istnieje? - westchnął odwróciwszy głowę i patrząc w ścianę. Czuł się dziwnie pusty.
Niepotrzebnie do tego dopuścił. Mógł zostać na etapie okazjonalnego seksu, zamiast się angażować. Źle odczytał jej intencje i teraz miał za swoje.

[Imari Blanc]

Był ważny i wlasnie dlatego, że był, nie chciała go krzywdzć w ten sposob. I dlatego uważała, że najlepiej będzie, jak go od siebie odetnie. Choć.. to bolesne. Alex był przy niej, caly czas, gdy tylko cokolwiek sie dzialo.. I przecież nie mówila, że nic do niego nie czuje, bo czuła. Ale co z tego?
- Jesteś dla mnie kosmicznie ważny, Alex - co do tego nie miała wątpliwości - Po prostu.. Uważam, że nie czujesz się pewnie w tej relacji. I to się nie zmieni.. I tak będzie lepiej.

[Alex Parker]

Przymknął powieki, czując jak powoli traci cierpliwość. Te tłumaczenia miały coraz mniej sensu.
- Kosmicznie ważny? - powtórzył za nią, otwierając oczy. - Tak ważny, że mnie kompletnie od siebie odsunęłaś i gdybym tu nie przyszedł, pewnie byśmy nie rozmawiali jeszcze z miesiąc? Tak traktujesz ważne dla siebie osoby? - powiedział z ironią w głosie.
Zamilkł na dłuższą chwilę. Nie. To nie miał sensu. Męczył się, szalał z zazdrości i to wszystko jakoś w ogóle poszło źle.
Wbił wzrok w swoje kolana. Już raz podjął próbę zakończenia tego i tym razem ale nie wycofa
- Może tak będzie lepiej - powiedział cicho - Dla nas obojga
Cóż, egoistyczne to było może, ale brakowało mu przez ten czas jej bliskości i wsparcia. Był dla niej kosmicznie ważny, ale jednak w ogóle tego nie czuł. Pustkę w jego życiu zapełniał jedynie Liam, wspierając go w tych trudnych chwilach i spędzając z nim czas.
- Cóż...- próbował przywołać na twarz uśmiech, ale miał wrażenie, że dostał szczękościsku. - To chyba na tyle.
Wstał, czując pustkę wyzierajaca że środka.
- Wpadnij do mnie czasem, wiesz gdzie mnie szukać, gdybyś chciała pogadać - pochylił się i musnął jej policzek delikatnie. Ten ostatni raz - Trzymaj się, Imari.

[Imari Blanc]

Nie odpowiedziala. Co miala mu powiedzieć? Że właśnie po to go odcina? Wiedziała, jak Alex reaguje, wiedziala, że jest okropnie zazdrosny i często wyciąga własnie ten argument - pewnie kogoś masz. Pomijając to, że po wykończeniu się przez pomoc chorym potrzebowała czasu i ciszy i bycia samą, co akruat zbiegło się z całą resztą i.. i tak wyszło właśnie. Gdyby mogla, pewnie powiedziala by mu, ze go kocha, ale to byłoby najbardziej idiotyczne wyjście. Widziała, ze jest zły, znała go na tyle. Nie odzywała się, wbijajac wzrok w swoje dłonie wciaż. Łóżko ruszyło się gdy Alex wstał, Imari spojrzała przelotnie na niego, gdzieś do wysokości brzucha meżczyzny. Przymknęła oczy, gdy musnął jej policzek i powstrzymała się od przytrzymania go chwilę dłużej.
- Jasne - odezwała się cicho. Odchrząknęła - I dziękuję - nie podniosła jednak na niego wzroku, dajac Parkerowi czas na wyjscie.

[Alex Parker]

Musisz wyjść. Musisz. Tu nie ma co ratować. Ona nie zmieni zdania co do tej poliamorii. Nigdy nie będziesz czuł się w 100% komfortowo, bo będziesz wiedział, że robi to tylko dla Ciebie, rezygnując z tego, czego tak naprawdę pragnie. A ty...nie dasz rady żyć w emocjonalnym trójkącie, nigdy.
W milczeniu jakie po tym nastało, na moment przesunął swoje usta na jej, jeżeli rzecz jasna na to pozwoliła. Musnął je delikatnie, starając się zapamiętać ten smak ( a pamiętajmy, że zmysły miał mocno wyczulone) po czym odsunął się i uśmiechnął się bardzo smutno.
- Ja też. Do zobaczenia... kiedyś.
Wątpił by Imari go odwiedzała. Może miał cichą nadzieję, ale też był realistą.
Wyszedł cicho, kierując kroki do swojego pokoju. Zdecydowanie... Dziś nie będzie trzeźwy

/Zr