[Esther Goth]

Początkowo nie wiedziała jak wróć do przerwanego tematu i pewność Nicka co do zmiany jej nazwiska. Dlatego też zdecydowała się pierwsi się zapytać czy może zadać mu pytanie. Nie dawało jej to spokoju i wolała to od razu wyjaśnić. Uważała, że lepiej wyjaśniać wszystko sobie od razu by później nie było jakiś domówień.
- Gdy ci powiedziałam, że zmieniłam nazwisko to stwierdziłeś, że wiedziałeś o tym. Skąd miałeś to pewność? - powiedziała prosto z mostu, bo nigdy nie obwiała w bawełnę. Skoro pozwolił zdać sobie pytanie to czemu miała by się teraz miotać. Wyszło to by jeszcze bardziej kalicznie niż tego by chciała.
Skoro byli już w drodze powrotnej, zadanie wykonane to mogli wróć do rozmowy. Jedynym teraz zagrożeniem było, że Nick się rozproszy i spowoduje wypadek. Dziewczyna wierzyła w jego umiejętność kierowania, bo przecież cały czas skupiał się na drodze nawet na nią nie patrzył.

[Nicholas Grenville]

Więc jednak wróciła do tego tematu. Spodziewał się tego po dziewczynie, która wychwyciła moment zainteresowania jego osobą. Było to na plus, skoro było w tym coś, do czego może ją doprowadzić - do prawdy.
Mimo skupienia na drodze, nie odczuwał żadnego momentu rozproszenia, bo top przecież on jest bardziej tajemniczą osobą i może zaskoczyć swoimi słowami czy tez czynami pasażerkę. Poza tym, jako kierowca odpowiadał za nią i gdyby spowodował wypadek, miałby sporo na sumieniu.
- Logicznym jest, że każdy chcąc się ukryć przed innymi, zmienia swoje dane personalne. Jedni w połowie, skupiając tylko na nazwisku, inni w całości.
Odpowiedział spokojnie, na krótko zerknąwszy w tym momencie na nią, po czym znów przenosząc spojrzenie na drogę.
- Miałaś zaufaną koleżankę, z którą chodziłaś pewnie do szkoły. Nazywała się Goth?
Skąd to wiedział? Widział ją z jakimiś dziewczynami w szkole. Kiedy była nastolatką i kiedy też późnym wieczorem był przypadkowym świadkiem aktywacji mocy Chrisa. Los widocznie specjalnie wybrał mu dzień, w którym miał zobaczyć swoje rodzeństwo. Śledził, obserwował o ile było mu to możliwe. Innym słowy, nawet na odległość starał się chronić siostrę, mimo iż to nie to samo co być przy niej jak teraz. Czy słowa jakie wypowiedział, rozjaśnią jej trochę umysł? Domyśli się? Czy będzie musiał dawać kolejne wskazówki?

[Esther Goth]

Kiedy Esther była jeszcze dzieckiem była bardzo ciekawską osobom. Lubiła wiedzieć wszystko, a już zwłaszcza gdy coś dotyczyło jej. Dlatego bardzo trudno było zrobić jej jakąkolwiek niespodziankę. Ponieważ Esther potrafiła wyłapać, kiedy ktoś przed nią coś ukrywa. Nie potrafiła jasno stwierdzić co to jest ale mowa niewerbalna podpowiadała jej, kiedy ktoś mia się z prawdą. Podobnie było teraz po prostu czuła, że Nicholas nie mówi jej wszystkiego. Jego słowa... Jasne mógł założyć, że są mutanty, które zmieniają dane osobowe czy tylko nazwisko. Jednak on jasno wyraził się wcześniej, że wiedział iż zmieniła nazwisko. Czemu nie miał tej pewność co do imienia? Zbyt dużo pytań, a zbyt mało odpowiedzi.
- Hmm... Skąd ta pewność? Nie sądzisz jakbym chciała się ukrywać nie brałabym imienia jak to stwierdziłeś koleżanki - nie odpuszczała czuła, że czegoś jej nie mówi. Dlatego nie chciała potwierdzać ani zaprzeczać. Jednak był bardzo blisko prawdy. Pomylił się tylko z jednym An nie chodziła z nią do szkoły tylko na basen. Już w tedy się ona ukrywała. - Czemu nie powiesz prawdy? Skąd miałeś pewność? Spotkaliśmy się już kiedyś? - zapytała prosto z mostu, bo nie lubiła żadnych gierek chciała poznać prawdę. A jak miała ją poznać nie pytając w prost. Jak na razie to Nicholas nie odpowiadał tylko pytał... Jakby chciał sam potwierdzić swoje przepuszczenia. Jednak jeśli się spotkali kiedyś czy mógł ją rozpoznać. Przecież znowu zmieniła kolor włosów na blond, a jeszcze nie dawno miała swoje naturalne rude fale. Po za tym tyle razy farbowała, że miała chyba już wszystkie kolory.

[Nicholas Grenville]

Włosy nie zawsze są charakterystycznym elementem rozpoznania drugiej osoby. To wyraz twarzy, rysy, kształt, oczy, nos, usta. To jest bardzo rozpoznawalne co nie bardzo się zmienia. Chyba, że dokona operacji plastycznych. Lub jest się zmiennokształtnym. Dla niego Easter się nie zmieniała. Ale bardziej dojrzewała. Widocznie miała dość jego pytań i ogólnikowych odpowiedzi. Zrozumiał, że mogła go nie pamiętać. Przecież go nie widziała.
Westchnął zerknąwszy na nią. Po czym znów na drogę.
- Easter... Byłaś zbyt mała, żeby mnie zapamiętać.
Odparł. Choć i tutaj nie był pewny, czy w jakimś stopniu zrozumie o czym on mówi. O kim. Jak dużo pamiętała o swoim najstarszym bracie? Żeby jej ułatwić, dodał jeszcze parę słów.
- Ty może nie masz powodu do ukrywania się, ale ja owszem. Dlatego nie mówię prawdy. Wybacz mi też to, że skłamałem z imieniem swojej córki, ale potrafię być ostrożny nawet do przesady.
Może ta druga część nie miała z tym nic wspólnego, ale wolał ją uświadomić już na zaś, gdyby czasem zdarzyło się, że jego siostra pozna jego córkę szybciej niż on by to zaplanował i jeszcze zwróciłaby się do małej innym imieniem.

[Esther Goth]

Oczywiście, że włosy nie zaliczają się do cech charakterystycznych i łatwo jest je zmienić. Jednak to właśnie na nie ludzie zwracają najbardziej uwagę, zapamiętują na dłużej kolor włosów oraz styl ubierania, poruszania się czy też głos. Mało kto zwraca uwagi na twarzy, oczy czy inne cech nie zmienne. Zazwyczaj uważają je za mało istotne i nie ważne.
Przez te wszystkie lata może nie uległ zmianie jej wygląd. Oczywiście nie licząc włosów i innych szczegółów jak styl ubierania się. Jednak bez wątpienie zmienił się jej charakter. Nie było już to samą dziewczyną co szkole średniej.
Esther słuchała uważnie słów Nicka i trochę irytowało ją to, że mężczyzna nie powiedział jej w prost. Tylko bawił się naprowadzanie na odpowiedź, jakby wiedział, że znała odpowiedź.
Początkowo nie wiedziała o co mu może chodzić z tym ,,byłaś zbyt mała, żeby mnie zapamiętać". Zbyt mała co to w ogóle oznaczało. Czy pochodził mieszkał w rodzinnych stronach? Czy znał jej braci? Nie kojarzyła jego imienia ani też nazwiska. Długo nic nie mówiła patrząc przez okno pasażera. Czuła się, że ma układanki puzzle, ale brakuje elementów kluczowych. Chociaż ich wcześniejsza rozmowa i jego słowa. Naprowadzały ją na odpowiedź, że Nick to Andy. To nie chciała do siebie dopuść tego. Czyżby to było naprawdę możliwe? Nie wiedziała jak najstarszy z jej braci wyglądał, jaki był i dlaczego zniknął. Jedynie tyle co Chris jej opowiedział o nim, że był najlepszym bratem na świecie. Mówił, że bardzo z Andim się cieszyli, że będą mieli siostrę i oboje mocno mnie kochali. Pomimo tej miłość zniknęli bez słowa wyjaśnienia, zapominając o swojej młodszej siostrze. Przynajmniej tak sądziła Esther, bo niby czemu nie napisali listu ani nie wysłali kartki.
- Zatrzymaj się - powiedziała w końcu po dłuższej chwili milczenia. Czuła, że zaczynać jej robić się duszno i potrzebowała wyjść. By to zrobić Nick musiał się zatrzymać.
Jeśli posłuchał jej prośby czy też polecenia by się zatrzymał to zaraz po tym wyszła samochodu. Musiała zażyć świeżego powietrza oraz wyjść zamkniętej przestrzeń. Głowie miała tylko jedną myśl, że to nie możliwe by Nick był Andim, jej starszym bratem. Przecież... nie to nie możliwe.

[Nicholas Grenville]

Dawał zagadki. Jakby też sprawdzał ile Christian jej o nim opowiadał. Musiał to robić, skoro podczas ich rozmów w bractwie, opowiadał o niej dużo. Jaka jest, jak dorastała, jak im jego brakowało. Z jednej strony ciężko było to słuchać, ale z drugiej, musiał ten moment przeczekać i nie ujawniać się. Zrobił dobrze, jako że później owe bractwo zostało zaatakowane. Chris miałby ciężej, gdyby przez niego dowiedzieli się o Andym Spiveyu. Dziecku, które lata temu zabiło nauczyciela w szkole i zniknęło. Poszukiwane było przez spory czas aż sprawę policja musiała zamknąć.
Easter zamilkła. Widocznie potrzebowała czasu na przetrawienie jego słów. Mogło być jej ciężko sobie to wszystko poukładać. Być może za mało dał jej wskazówek. Mógłby coś jeszcze dodać, ale ciężko zapodać coś, co on wie a Easter wręcz przeciwnie.
Ta cisza została przerwana jej prośbą o zatrzymanie. Od razu na nią spojrzał, jakby chciał sprawdzić dlaczego. Chyba nie wyglądała za dobrze.
Zgodnie z jej prośbą, zjechał na bok. Akurat wyjechali z dzielnicy w stronę zarośli. Zgasił światła i wyłączył na razie silnik. Easter zaś wysiadła. On pozostał. Mógł się domyślać, że chyba coś zaczęła kojarzyć. Zabrał kluczyki z pojazdu i także wysiadł. Schował ręce do kieszeni kurtki wraz z kluczykami. Obszedł pojazd i podszedł do niej.
- W porządku?
Zapytał, choć pewnie tak nie było. Czy się mylił?

[Esther Goth]

Esther nie pamiętała za wiele z lat, kiedy jej rodzinna była w komplecie. Miała zaledwie cztery lata nie wiedziała co się dzieje wokół. Jedynie co pamięta to, że odczuwała brak, jakby coś jej zabrano. Chris opowiadał o ich bracia, zaś rodzice wymazali go całkowicie z ich życia. Wymazali go z domu usuwając zdjęcia, rzeczy jakby Andiego w ogóle nie było. Nie chcieli o nim rozmawiać... Jedynie Christian zawsze chętnie opowiadał jej na dobranoc o ich bracie. Nie potrafił odpowiedzieć na jedno pytanie. Dlaczego Andii zniknął czemu tamtego dnia zamiast niego pojawiła się policja? Być może nie potrafił, bo sam nie znał odpowiedź. Za to znał wiele innych, których chętnie słuchała przed snem. Marząc o tym by ich brat ponownie stanął drzwiach i wrócił... Wiedziała, że wybaczyła by mu wszystkie te lata. Niestety tak się nie stało, zamiast tego znalazła martwe ciała rodziców tracąc kolejnych członków rodzinny i to uczucie samotność... Pogłębiające się...
Stojąc oparta o samochód czuła się znowu jak ta mała dziewczynka, która jest za małą by cokolwiek zrozumieć. Tym razem miała inne nurtujące pytanie: Czy to możliwe, że Nicholas to Andrew? Czy to naprawę może być on? Trzy lata... trzy przeklęte lata marzyła o tym by odnaleźć braci. By odzyskać namiastkę rodzinny, którą jej odebrano. Teraz, kiedy czuła, że rzeczywiście jest szansa na to, że część z niej odzyska. Nie mogła w to uwierzyć. Uważała to za zbyt piękne... Po za tym nie wiedziała jak zareagować. Zawsze jak wyobrażała sobie to scenę to widziała ją tak, że wpadała ramiona, szczęśliwa oraz bezpieczna, że odzyskała dom. Jednak teraz bardziej była zagubiona, nie pewna i lekko oszołomiona niż szczęśliwa. Oczywiście gdzieś tam w środku było ziarenko radość i nadziei, że odnalazła chociaż Andrewa, a o Christianie wiedziała przynajmniej, że żyję.
- Sama nie wiem - powiedziała zgodnie z prawdą nie patrząc na niego. Przecież słyszała jak otwierał i zamykał swoje drzwi, czuła jak staje koło niej, a wcześniej kroki. Jednak nie wiedziała jak się czuła jak już wcześniej było pisane za dużo tego było by powiedzieć, że jest okej, że to zaraz przejdzie.
- Nie jesteś sportowcem, ani prawnikiem - powiedziała cicho, bo było przecież ryzyko, że uzna ją za jakąś wariatkę. Jednak pamiętała, że Chris opowiadał jej, że ojciec chciał z Andiego zrobić prawnika, lecz on sam wolał by sportowcem. Przecież podobnie było u niej, jednak ona zgodziła się bo nie chciała sprawiać zawodu ojcu, który stracił już dwójkę dzieci. Niestety nie było tak źle, bo troszkę lubiła chemię, ale nie widziała w niej swojej przeszłość. Mówiąc to liczyła na jakiśkolwiek znak, bo jeśli uzna ją za wariatkę. Czy to nie będzie znaczyło, że się pomyliła.

[Nicholas Grenville]

Nie pomyślał o tym, że przecież ich rodzice chcieli z góry narzucić im szkoły i zawody, co było charakterystyczne dla nich by się rozpoznali. Za bardzo się zmienił, tracąc swoją osobowość Andrewa, zostając Nicholasem. Przypomniała mu dawne czasy. Az uśmiechnął się lekko na to wspomnienie. Jego kłótni z ojcem i szlabany za pyskowanie. Nie zdziwiłby się, gdyby dowiedział że rodzice chcieli go usunąć z pamięci po zniknięciu.
Oparł się o maskę samochodu, mając ręce schowane w kieszeni. Patrzył przez moment na Easter. A kiedy zarzuciła kim on nie jest, nie zamierzał tego teraz ukrywać. Przeniósł spojrzenie przed siebie, w głąb zarośli.
- Chciałem być sportowcem. Miałem zostać prawnikiem. Chris Ci powiedział?
Wtedy ponownie spojrzał na nią. Czy złapała z kim tak na prawdę rozmawia? Wspominając już o Chrisie, ich bracie, nie powinna mieć większych problemów ze skojarzeniem i połączeniem obu osób w jedną.

[Esther Goth]

Nie mogła w to uwierzyć, że to naprawdę on. Jaki jeszcze dowodów potrzebowała? Sam przed chwilą potwierdził jej słowa oraz użył imienia ich brata. Jednak to wszystko wydawało się jej takie nie prawdziwe. Nie mogła tego wszystkiego zrozumieć. Jasne docierało do niej, że właśnie rozmawia ze swoim bratem? Którego pamięta jedynie z opowieści Chrisa. Lecz to wszystko było jakby marzeniem. Zaczęła przecież wierzyć, że nigdy nie odnajdzie braci. A tutaj proszę... znalazła brata, a o drugim miała wieść. Cieszyła się, że zarówno Chris i Andi żyją, ale jednocześnie odczuwała złość, której nie mogła się wyzbyć...
- Zamiast bajek miałam opowieść o starszym bracie, który zniknął bez wieść. Chris ciągle o tobie opowiadał - powiedziała lekkim uśmiechem wracając wspomnieniami do wieczorów kiedy siedzieli jej pokoju i Chris opowiadał o Andim. Pamiętała jak lubiła słuchać go i marząc o by było jej poznać tego bohatera i najwspanialszego brata. Chociaż w jej oczach Chris miał to miano, bo był przy niej i zawsze mogła na niego liczyć. Nie znała Andrewa nawet nie wiedziała jak wyglądał, bo nie było w domu jego zdjęć. Jedynie były opowieść Chrisa i gdyby jedna z dziewczyn sąsiedztwa nie potwierdziła tego, że miała brata. To pewnie uznała by, że Christian go wymyślił.
- Czemu uciekłeś bez słowa? Brakowało jemu ciebie - zapytała po chwili, bo na to jedno pytanie Chris nigdy nie umiał odpowiedzieć. Zawsze ją zastanawiało co się w tedy wydarzyło. Czemu zniknął i nie wrócił?

[Nicholas Grenville]

Nicholas uniósł brew, kiedy Easter mu powiedziała o tym co opowiadał jej Chris o nim. Aż takim bohaterem był dla niego, żeby tworzyć opowieści i bracie, który uciekł z domu? A raczej zniknął i nie wrócił.
- Nie wiem czy chcę wiedzieć, co Ci o mnie nagadał.
Czy to były dobre czy złe słowa? Nicholas więcej sprawiał problemów ojcu niżeli bratu. Byli dla siebie bliscy. On i Chris. Najlepiej się dogadywali. Bardzo się wspierali i jeszcze po narodzinach Easter - przysięgę złożyli. Dotrzymują ją, na zmianę.
Spodziewał się zaraz tego pytania. Dlaczego zniknął. Tutaj raczej nie było nic do śmiechu. Spojrzał przed siebie i zamilkł na moment.
- Po tym co zrobiłem, nie mogłem wrócić. Moje zdolności zatruwają życie innym, nie panowałem nad tym w pełni.
Odepchnął się od maski samochodu i podszedł bliżej do Easter. Stanął na przeciwko.
- Jedna prośba. Skoro znasz prawdę, nie mów nikomu o tym kim naprawdę jestem. Nie jestem już tym, którego znał Chris.
Nawet nie był wstanie wypowiedzieć swojego prawdziwego imienia. Jakby w sumie zapomniał, że kiedyś wołano do niego Andy.

[Esther Goth]

Hmm... O to trzeba było zapytać raczej Chrisa. Czy Andi był dla niego takim bohaterem? Esther może tylko domyślać się na postawie jego opowieść. Gdyby ich starszy brat nie był dla niego taki ważny to chyba by nie opowiadał o nim. Nie robił wszystkiego by tylko ich młodsza nie zapomniała jak rodzice. Esther lubiła słuchać tych opowieść, bo była ciekawa tego jaki był Andi...
- Heh... Możesz uwierzyć, że nic złego nie mówił - powiedziała z zgodnie z prawdą, ponieważ Chirs nic złego o Andrewie nie powiedział. Jedynie same dobre słowa. Na przykład, że byli najlepszymi przyjaciółmi i zawsze mógł polegać na nim. Widać było, że bardzo mu brakuje ich brata, że tęskni za nim. Dziewczyna nie wiedziała o ich obietnicy, bo Chris nawet słowem się nie zająk, że coś takiego mieli.
- Istnieje coś takiego jak listy, dla chcącego nic trudnego - taka była prawda to, że nie chciał wracać przez swoją moc, bo nie panował, bał się jej. Było zrozumiałe, bo Esther początkowo też obawiała się swojej. Gdyby nie An nie wie co by się z nią w tedy stało. To właśnie ta niebiesko włosa dziewczyna potrząsła nią by się ogarnęła, pomogła z opanowaniem mocy. Ze wszystkich rzeczy jakich żałuje to tego, że nie podziękowała jej przed śmiercią.
- Wybacz ale nie zamierzam tego ukrywać przed Conorem, przed innymi mogę zachowywać się jakbyś nie był Andim tylko Nicholas - nie rozumiała tego, ale uszanuje jego wolę. Może być tylko wyłącznie Nicholasem, a nie jej bratem Andim przed calym światem. Jednak nie zamierzała oszukiwać Conoro, bo obiecali sobie koniec z tajemnicami. Jednymi rzeczami jakich sobie nie zdradzili i nie żądali tego względem siebie były położenie siedzib ich organizacji. Ona wiedziała, że Conor należy do Bractwa, a on iż Esther dołączyła do Rebeli. Tyle im wystarczyło... Esther nie zamierzała ukrywać przed nim, że nie spotkała własnego brata. - Uwierz mi, że nadal nim jesteś chociaż się zmieniłeś to gdzieś tam jest Andy, a Nick to tylko skorupa - dodała, bo ludzie naprawdę nie zmieniali się tak całkowicie. Nawet Andy to znaczy Nick, bo przecież zależy mu na rodzeństwie.
- Wracajmy już odstawić towar - fajnie się gadało i w ogóle ale mieli pełny bagażnik kradzionych rzeczy.

[Nicholas Grenville]

Może i Nicholas jako Andy był jakimś tam bohaterem dla swojego brata, ale nie spodziewał się że aż tak, by stać się częścią jego opowieści. To szczerze miłe z jego strony, że postarał się o to by ich siostra coś wiedziała o nim. Pamiętał jeszcze te dni kiedy Chris mu o Easter opowiadał. Lecz nie miał pojęcia, że rozmawia ze starszym bratem.
- Tyle dobrego, że zadbał o to byś o mnie co nieco wiedziała.
To się chwali. Że brat zadbał o wiedzę rodzinną ich najmłodszej siostry.
- Listy odpadały. Nawet przez nie by mnie szukali. A nie miałbym gwarancji, że dostaną się bezpośrednio w ręce Chrisa.
Bowiem o rodzicach i tak nie myślał by im pisać. Prędzej brata by informował o swojej sytuacji. Tutaj niestety musiał zrezygnować i stać się zupełnie kimś innym. Co jak widać, osiągnął co zamierzał.
Wzmianka o Conorze, któremu chciała jednak zdradzić tę tajemnicę, sprawiła że Nicholas zrobił się na prawdę poważny. Przestał być w tej chwili znanym jej Andym.
- Jeżeli proszę, byś nikomu nie mówiła o mojej prawdziwej, wymarłej tożsamości, uszanuj to, rozumiemy się?
Specjalnie zaakcentował słowo "nikomu". Nie chciał by nawet jakiś Conor o tym wiedział. Nie po to odkrył się przed siostrą, by zaraz komuś rozpowiadała że jej brat żyje. Gdyby wiedział, że tak zamierza robić, nie zdradziłby jej swojej prawdziwej tożsamości. On sam zdecyduje, kiedy i komu może się wyjawić jako Andy. W jego przypadku to raczej mogło być - nigdy.
Cofnął się, by zaraz obejść samochód, lecz zatrzymał kiedy dodała kolejne słowa. Spojrzał na Easter, po czym znów w przestrzeń. Nie skomentował jej słów, choć nie zgadzał się z nimi w pełni.
Ze godnością stwierdził, że czas ruszać dalej. Obszedł pojazd i wsiadł za kierownicę. Zapiął pasy, włożył kluczyk i odpalił. Kiedy siostra siedziała już obok, ruszył pojazd wjeżdżając na drogę, kierował się okrężną trasą do siedziby.

[Esther Goth]

Esther nie wiedziała by nawet, że miała najstarszego brata gdyby nie Chris. Dlatego była wdzięczna jemu, że zechciał jej opowiadać o Andim. Po za tym zawsze sam pobudzał jej ciekawość i chętnie opowiadał na jej pytania. Czy Andi to, tamto? Na słowa Nicholasa Esther skinęła głową, bo nie było co na to mówić. Po prostu musieli podziękować za to Christianowi.
Powoli miała dość ciągle słuchać różnych tłumaczeń i wymówek. Jak sama powiedziała za chcącego nic trudnego. Wystarczyło napisać list i rzucić do skrzynki. Nawet pisząc byle jakie nazwisko. Poczty tego nie sprawdzały ani tym bardziej nie czytały. Czy też wysłać głupią kartę urodzinową bez podpisu. Jednak nie... Lepiej tłumaczyć się bezpieczeństwem... Nie skomentowała słów, bo nie chciała się kłócić z nim o to czego nie zrobił i z jakich powodów.
- Hmm.. - wymordowała jedynie i tyle powinno mu wystarczyć, bo Esther nie zamierzała mu potwierdzać albo mówić, że rozumie. Kiedy nie rozumiała ani jego wybuchu ani tego absurdalnego zakazu. Zwłaszcza, że gdy ludzie próbują na niej coś wymusić zazwyczaj robi odwrotność. Nie zawsze bo chce lecz po to by pokazać, że nie zamierza słuchać nikogo. Nawet starszego brata... Jeśli będzie chciała powiedzieć Conorowi, że odnalazła brata to mu powie. Nie musi zaraz wszystkiego mówić chłopakowi. Jak się obecnie jej brat nazywa, gdzie mieszka i takie tam. Jedynie wspomnieć, że odnalazła Andiego i swoim czasie ich poznać.
Odczekała aż Nick wejdzie do auta żałując, że już teraz nie mogą się rozstać oraz to, że pojechali jej autem. Ponieważ spodziewała się, że teraz zapanuje grobowa atmosfera, którą będzie można ciąć nożem. Jednak żadne z nich nie spróbuje tego zmienić.

[Nicholas Grenville]

Nicholas był po prostu ostrożny. Czego pewnie nie mogła zrozumieć Easter. Nie znała jego przeszłości i tego co robił. Nie wiedział też, czy wiedziała iż jest poszukiwany. Bardziej nazwiskiem rodzinnym. Niby policja sprawę umorzyła, to organizacja rządowa nie pozostawiała tego, pragnąć odnaleźć chłopaka, którego podejrzewali o posiadanie mutacji.
Rozmowa między nimi się zakończyła, o czym uświadomiła go Eastem swoim pomrukiem. Tak i on przyjął to do wiadomości. Wsiedli do pojazdu i ruszył dalej. Czy to się jej podobało czy nie, musiała jeszcze znieść jego obecność. Nastała grobowa cisza, lecz nie na długo.
- Musimy porozmawiać o czymś jeszcze.
Rozpoczął, nie spojrzawszy nawet na siostrę, skupionym będąc na drodze, jako że było ciemno.
- Chodzi o rodziców.
Mówił tak, jakby wiedział co się stało. Wiedział, że nie żyją. Ale nie miał tej pewności, czy Easter o tym wiedziała. Dlatego zerknął na moment na nią, chcąc na ten moment porzucić temat z jego osobą. Kiedyś do tego tematu wrócą.

[Esther Goth]

Oczywiście, że go nie rozumiała ani nie wiedziała czemu tak przesadnie chroni swoją prywatność. Nie wiedziała czemu Nicholas ma paranoje na punkcie bezpieczeństwa. Najpierw te kłamstwo na temat imienia swojej córki, a później zakazywanie jej mówienie o nim Conorze. Nie odzywała się dlatego, że nie rozumiała go, bo obiecała sobie, że kiedyś dowie się czemu Nick boi się, że jego tożsamość prawdziwa może wyjść na jaw. Była wkurzona dlatego, że rozkazywał jej. Tak samo jak robił to ich ojciec. Mówił jej co może robić, a czego nie. Chcąc jej ułożyć całe życie. Esther poczuła się jak mała dziewczynka, która nic nie rozumiała.Wolała nic nie mówić, by nie powiedzieć za dużo. Czego później miała by żałować...
Gdy Nicholas się odezwał, że musza pogadać Esther spojrzała na niego wyraźnym zapytaniem. Ponieważ nie wiedziała o czym chciał jeszcze gadać. Czy wydawać jeszcze jakieś polecenie? Jednak nie o to chodziło mu... raczej o rodziców. Esther nie wiedziała co powiedzieć. Czy prawdę? Czy też kłamstwo jakim obdarzyła przyjaciółkę Chrisa. Jednak wszyscy myśleli, że rodzice zginęli pożarze. Po to go w tedy wywołała przecież.
- Cóż... Nie jest tajemnicą, że nie żyją. Zostali zamordowani, a ja z przyjaciółką to zatuszowałam podpalając dom - powiedziała zgodnie z prawdą nie zamierzała kłamać nie jego. Miał prawo znać prawdę tak samo jak Chris, ale nie zamierzała jej mówić tamtej kobiecie. Lepiej było, żeby ludzie myśleli, że to był zwykły pożar.