[Imari Blanc]

Usiadła cicho przy jego łóżku, na moment zamykając oczy i opierajac czolo o ramę łóżka. To zawsze było nieprzyjemne.. a rzadko się zdarzało. Przez moment oddychala tylko w ciszy, ogarniając zawroty głowy.
- Chciałam zablokować ją tak, że sączyła by sie spowrotem sama.. ale powoli, więc migrena mogła by ci przejsć - mówiła cicho, wiedząc jak wyczulony ma słuch, nie podnosząc głosu poza cichutki szept. Obserwowała go, widząc jak cierpi z bólu. Denerwowalo ją, że nie pozwolił na jej uzycie mocy. chciała mu pomóc, wiedział o tym.

[Alex Parker]

Parker oddychał płytko, starając się uspokoić zmysły, ale równie dobrze mógłby próbować teraz próbować trafić do tarczy, jadąc na rozszalałym koniu. Dodajmy fakt, że nigdy nie strzelał z łuku.
- Nie - -pokręcił głową i wyciągnął dłoń ku górze, by dotknąć jej policzka. - Każde użycie mocy cię osłabia, nie pozwolę na to. - spojrzał na nią, półprzytomnym z bólu spojrzeniem - Nie mogę patrzeć na to, jak znikasz w oczach. Nie chcę cię stracić - wydyszał.
Zakręciło mu się w głowie znów go zemdliło. Szczęśliwie już nie miał czym wymiotować.
- Chyba będę miał zjazd... - wymamrotał i wykrakał, bo chwilę później dłoń opadła, a on stracił przytomność. Chociaż tyle, że na moment przestał cierpieć.

[Imari Blanc]

Podniosła sie, gdy tylko wspomniał o zjeździe. Nie zdążyła jednak zareagować. Sprawdziła puls i podniosła mu nogi, zginając je w kolanach, chociaż to nie było najłatwiejsze zadanie. Nieprzytomni ludzie byli dziwnie ciężcy.
Kręciło jej się w głowie trochę i sama nie wiedziała czy to od zerwania połączenia czy od czegoś innego. Usiadła na skraju łóżka i obserwowała Parkera, z nadzieją ze zaraz odzyska przytomność.
...i przy okazji myślała o tym, co powiedział. Bo to brzmiało na spore.. przywiązanie. I nie chodzilo o to, że to złe.
Ale żeby nie podchodził do tego w nieodpowiedni sposób. Tak czy siak. Chyba jednak powinna z nim porozmawiać.. Na pewno jednak nie teraz, bo teraz nie był dobry czas na jakiekolwiek rozmowy. Musi dopytać kiedy wziął tabletkę i czy może wziąć następną i dać mu nowe zatyczki, które wiedziała już gdzie trzymał. I dać mu spokój, co chyba najważniejsze.

[Alex Parker]

Niebawem, dzięki zabiegom Imari, wrócił znów do żywych i znów miał ochotę wydrapać sobie mózg, albo gryźć ramę łóżka, byle sobie ulżyć.
Mógł wziąć tabletkę za jakąś godzinę. Musiał do tego czasu wytrzymać.
-Zostań tu ze mną, proszę - wymamrotał, ale też założył zatyczki, by kolejny raz jej tu nie zjechać. Zasłonił znów oczy dłonią, zapadając w ten trans i oczekiwanie na kolejną dawkę prochów.

[Imari Blanc]

Skinęla głową, woląc się nie odzywać niepotrzebnie i usiadła na łóżku, obok jego glowy. Jeśli chciał, mogł polożyc głowę na jej kolanach, a Imari mogła delkatnie masować mu skronie, jeśli to jakkolwiek pomagało. O ile nie zamierzał sobie wydrapac mózgu uszami. Miała nadzieję, ze nie, bo sama znała ten ból jak przesadzila z mocą. Siedziała w ciszy, wpatrzona w przestrzeń przed sobą. Miała sporo rzeczy do przemyślenia, nie nudzila się więc specjalnie. W takich warunkach najlepiej się myślało, a przecież i tak nie miała nic innego do roboty. Było ciemno jak w d.. ale nie zapali światła, nie chciała mu sprawiać więcej bólu przy tej migrenie.
Musi z nim pogadać, wyjaśnić mu co i jak, bo.. szkoda. A z drugiej strony bała się tego, bała się że się odsunie od niej ucieknie, a ona zostanie znów.. sama. Nie tak doslownie, ale jednak. Ciężko było jej się odzwyczaić od kontaktu fizycznego z kimś.. Bardzo ciężko i bardzo tego nie lubiła, a przed dołączeniem do bracwa tak musiała kilka lat żyć.

[Alex Parker]

Masaż, który mu zafundowała Imari, powoli przynosił ulgę - nie całkowitą, ale było znacznie lepiej niż jak leżał w samotności. Niestety Blanc nie była to zbyt dobrze przespana noc, ale gdy wstało słońce, Parker czuł się o niebo lepiej. Udało mu się zablokować migrenę lekami a nad zmysłami zapanować. Nawet wmusił w siebie kromkę z masłem.
- Nie wiedziałem, że taki masaż może pomóc. - był blady na twarzy, ale zdecydowanie w lepszym humorze. - Znaczy kiedyś probowałem sam, ale nie bardzo mi to szło - uśmiechnął się nieznacznie

[Imari Blanc]

- Działa lepiej, jak robi go druga osoba. Cieszę się, że pomógł - uśmiechnęła się. Pewnie sama mu tę kromkę przyniosła i kombinowała co takiego może zrobić, zeby Alex czuł się lepiej po tej cieżkiej nocy. Ona nie wyglądała nawet tak źle, pewnie poczuje się zmęczona dopiero za kilka godzin, teraz mogła jeszcze skakać naokoło Alexa.
Popatrzyła na ężczyznę zastanawiając się nad czym, czy ciągnąć temat teraz..
- Masz siłę na.. rozmowę? - zaczęła, dość koślawoe.

[Alex Parker]

Powoli jadł kanapkę, starając się nie drażnić zmęczonego żołądka. Miał już w tym wprawę. Powoli, krok po kroczku, bez szaleństw. Teraz jedna kromka, za godzinę dwie, może coś więcej.
Zdziwiło go jej pytanie, więc zjadł ostatni kęs, przełknął i pokiwał głową. Nie brzmiało to co prawda jak "musimy porozmawiać", ale też nie miał pojęcia, o co mogło jej chodzić? Czyżby zrobił coś nie tak? Umówmy się, ta relacja....tak, myślał, że może to nazwać relacją...już dawno wykroczyła poza normy zwykłej przyjaźni.
- Jasne. O co chodzi ? - zapytał

[Imari Blanc]

- Chyba, głównie, to o mnie - stwierdziła i w sumie mogło to brzmieć jakby chciała porozmawiać w koncu o tym, co widziała. Ale nie, to nei to, tematu swojej terapii lękowej nie zamierzała poruszać ani trochę.
- Czy o nas. Nie wiem jak to ująć - wydawała się lekko zestresowana, uśmiechnęła się na moment kącikami ust, nie bardzo wiedząc jak podejść do tematu. Wydawało jej się, że Alex nie zrozumie, zrazi się, odbierze to zupełnie inaczej niż powinien i.. tyle będzie z ich relacji. Tak już się zdarzyło...

[Alex Parker]

Na początku myślał, że w końcu chce się z nim podzielić tym, co jej dolegało przez te tygodnie. Umówmy się - dla obojga były one ciężkie. W końcu jednak okazało się, że chce rozmawiać...o nich.
Nie do końca wiedział co czuć. Bo jeżeli chciała w końcu przyznać, że jest między nimi chemia i być może dobrze byłoby się zadeklarować, to dla niego huraa! Gorzej, jak to faktycznie jedna z rozmów pod tytułem "Zostańmy przyjaciółmi".
- Em...okej. - odchrząknął - Mów dalej ? - zachęcił ją

[Imari Blanc]

No dalej, pani prawie-psycholog. Wykaż się!
Usiadła na łóżku, ale tak, żeby widzieć Parkera i przez moment przesuwała wzrokiem po pokoju.
- Nasza relacja już dawno wyszła poza tę jedną noc u ciebie w mieszkaniu - i zapewne tutaj mógł się spodziewać, że usłyszy właśnie jakieś 'zostańmy przyjaciółmi'. Ale to byłoby zbyt proste - I nie przeszkadza mi to - tadam - Jak już pewnie zauważyłeś.. oprócz więzi psychicznej.. - starała się jakoś dobierać słowa, co było po niej widać, ze zastanawia się nad tym, co mówi. - Potrzebuję też kontaktu fizycznego. Ale.. - widać było też, ze się stresuje tą rozmową, a może reakcją Alexa, może jej wynikiem? - Niekoniecznie.. ograniczam swoje uczucia do jednej osoby - świetnie, zabrzmiałaś jak mała dziwka Imari, gratuluje.
Skubała jakieś nitki przy rękawie bluzy, którą miała na sobie.
- I nie chcę też, żebyś pomyślał, że.. jesteś w jakikolwiek sposób ograniczany.. przez relację ze mną.. jeśli miałbyś swoje szczęście znaleźć gdzieś indziej - jak zawsze od drugiej strony, tego co jest dla kogoś dobre, nie dla niej. A ona naprawdę nie chciałaby zmieniać tego, co mają..
- Bo zakładam, że jesteś raczej monogamistycznie nastawiony do relacji.. z drugą osobą. - to było trochę pytanie, ale tylko trochę, mogło nie brzmieć jak jedno. Zawiesiła swój monolog, obserwując Alexa, Co z tego wyciągnie? Jakie informacje do niego dojdą i jak sobie to ułoży?

[Alex Parker]

Słuchał tego wyjaśnienia, coraz bardziej zdziwiony. I ze słowa na słowo, był jeszcze bardziej zdziwiony. Imari była ostatnią osobą, którą by podejrzewał o takie...rzeczy.
- Czyli w wielkim skrócie...jesteś poligamistką, tak? - on raczej wolał wszystko upraszczać i też stawiać sprawę jasno.
Szlag. Szlag by to. Takiego wyznania się nie spodziewał. Miał szansę być z nią w prawdziwym związku, ale musiał się też liczyć z ewentualnym....towarzystwem. Niekoniecznie drugiej kobiety, a wręcz mało to było prawdopodobne.
- Uau. Nie wiem co powiedzieć - mruknął, chyba nieco przytłoczony tą ilością informacji. - Uau,
Cóż...to było jak grom z jasnego nieba.
- Czyli,,chciałabyś być ze mną w związku...ale też mieć otwartą furtkę na...kilka związków? - upewnił się, że rozumie, co ona do niego mówiła

[Imari Blanc]

- Poliamoria, to trafniejsze określenie - sprostowała, gotowa dodawać do tego większe opisy, jeśli Alex będzie tego oczekiwał i potrzebował. Skoro chciał wprost, mógł mieć wprost, nie robiło jej to różnicy, ale wiedziała, że ludzie reagują bardzo różnie i często drastycznie, dlatego starała się obchodzić temat trochę.
W pierwszej chwili pokręciła głową, ale zaraz przestała. Zagryzła wargę.
- Nie chciałabym.. tracić naszej realcji. Ani jej zmieniać. Nie muszę tworzyć bliskich relacji z większą ilością osób, to nie tak, że inaczej mnie to nie bawi - doała od razu, żeby nie wyrobił sobie jakiś błędnych poglądów - Ale wiem, że większość osób oczekuje czegoś innego od związków. I, po prostu, nie chcę cię blokować. Nie muszę mieć cię na wyłączność - czyli raczej wyglądało to tak, że jej nie przeszkadza, jeśli Alex szukał by relacji jeszcze gdzieś indziej też, gdyby chciał.
- Zwyczajnie chciałam, żebyś wiedział. Nie każdemu odpowiada coś takiego, nawet jeśli jestem tylko z tobą. Sama świadomość po prostu.. - wzruszyła ramionami.

[Alex Parker]

Poliamoria. Brzmiało równie głupio jak to, że każdy rozwydrzony gówniarz, musi mieć ADHD. Nie potrafił sobie wyobrazić by kochał dwie kobiety na raz i z dwoma był w związku. To było.... Dziwne.
- Tak, ale to też działa w drugą stronę, prawda? Ja mam otwartą furtkę, ale ty też. - westchnął - Imari. Nie jesteś ślepa, widzisz, że zaczynam się angażować. Gdybyś teraz....czy później, powiedziała mi, że jesteś w takiej relacji z kimś jeszcze.... - nie dokończył.
Cóż. Nie lubił się dzielić.
- Nie wiem, co ci powiedzieć. To cholernie dziwne. Nie wiem, czy chcę każdego dnia się zastanawiać, czy nie przestanę ci wystarczać.

[Imari Blanc]

- To tak nie działa, Alex. Jeśli chcesz się w to zaangażować nie zrobię nic za twoimi plecami. Nie przyjde kiedyś poinformować cię, że znalazłam sobie kogoś innego i masz się nie martwić. I to też nie chodzi o nie wystarczanie.. ale rozumiem - uśmiechnęła się lekko, wiedziała, że większość osób jednak patrzy na to kompletnie inaczej niż Imari.
- Masz.. jakieś pytania? - woląła być z nim szczera w kwestii swoich uczuć, nie traktowała ich relacji jako związku, nie w tradycyjnym sensie.