[Alex Parker]

Na jej tłumaczenia uniósł brew. Jasne. A tu mi jedzie mały czołg.
- Imari, czy uważasz mnie za człowieka co najmniej upośledzonego ? Trochę się już znamy, widzę, że coś się dzieje.
Czuł powolną irytację. Dlaczego nie chciała dać sobie pomóc ? Jak miał jej ulżyć, kiedy ta mu nie dawała na to szans?
Pochylił się i ucałował wpierw jej blade czoło, potem jej zaczerwieniony od płaczu nos.
- Daj sobie pomóc. - szepnął, kładąc dłoń na jej policzku i pochyliwszy się, musnął jej usta. - Nie musisz robić wszystkiego sama. - wyszeptał, gładząc kciukiem jej policzek

[Imari Blanc]

Zamknęła oczy, gdy się nad nią pochylił, nie uciekajac od tych całusów. Spojrzała na niego spowrotem dpiero gdy dotknął jej policzek. Czuła się dobrze, mając go obok siebie. Ale wiedziała, znała siebie, nie chodziło o to, ze to był Alex, a o to, że to osoba, z którą jest blisko i którą może mieć przy sobie... Ktoś, kogo obchodzi co się z nią dzieje. Akurat relacja z Parkerem przekroczyła pewne fizyczne bariery i dlatego tak to wyglądało..
- Przepraszam, ale nie chcę o tym obecnie rozmawiać. Może.. za jakiś czas - zwróciła twarz w stronę jego dłoni, zamykając oczy pod dotykiem mężczyzny. Przyciągnęła do lekko do siebie, żeby jeszcze nie uciekał i przytulił się chociaż na chwilę.
- Ale dobrze, że otwierasz drzwi po nocy..

[Alex Parker]

Pokiwał głową i pozwolił jej przyciągnąć go do siebie. Leżeli wtuleni w siebie tak, jakby byli dwójką kochanków. Tyle, że wcale nie byli. Wyglądało to skomplikowanie i Alex starał się sobie tłumaczyć, że wcale się w to coraz bardziej nie angażuje emocjonalnie. Bo przecież byli tylko przyjaciółmi...którzy bardzo lubili się do siebie tulić. I całować.
- Zwykle tego nie robię...ale skończyły mi się zatyczki do uszu - mruknął, wtulając twarz w jej włosy.
Normalnie by mogła się dobijać a by go nie obudziła. Zatyczki skutecznie wygłuszały wszelkie bodźce.

[Imari Blanc]

- Postaram się dać znać Łowcom, zeby jakieś przynieśli, albo sama kupię jak będę jechać do herbaciarni - zaproponowała od razu. W końcu o wiele łatwiej bylo mu spać z zatyczkami, inaczej najmniejszy dźwięk może go budzić.. i w sumie tak było. W końcu trochę specjalnie pukała do drzwi tak, że mogłby nie usłyszeć, gdyby nie jego wyczulony słuch.
Znów leżeli poplątani w jakiś dziwny sposób, a Imari chłonęła bliskość meżczyzny, jakby ładując się nią na cały nadchodzący dzień jego ciepłem, oddechem, energią.
Potrzebowała tego.
Dla niej relacja była jasna, ale obecnie nie myślała, ze dla drugiej strony.. może nie być. I może to prowadzić do pewnych nieporozumień, A tego wolała uniknąć.. Z drugiej strony te rozmowy nigdy nie były łatwe.

[Alex Parker]

Znów ją uciszył cichym "ćśśśśśśś", bo znów chciała się brać za naprawianie świata, zapominając zupełnie o sobie.
Nawet jak Imari uprawiała swoisty wampiryzm energetyczny, to póki co mu to nie przeszkadzało. Zapewne gdy zrozumie, że jej nastawienie się nie zmieniło, wtedy może być między nimi problem.
Minuty mijały, a oni leżeli tak, chłonąć wzajemną bliskość i ciepło. Łóżko dawno nie wydawało się Parkerowi tak wygodne. W końcu dość niespodziewanie zasnął, zmęczony nocnym czuwaniem i próbami domyślenia się, co dolegało Imari.

[Imari Blanc]

Wyczuła zmiane jego oddechu, gdy zasnął. Sama też przysypiała, ale znów tylko na chwilę, kilkanaście minut, i budzila się dalej. Delikatnie wyswobodziła się jego objeć i usiadła w rogu łóżka, pod ścianą, opierajac się o nią plecami. Podciągnęła kolana pod brodę i objela nogi rękami. Nie chciała go budzić tym, że ona co chwila ma kolejne koszmary.. ale też nie chciała iść. Wpatrywała się w śpiącego mężczyznę, uspokojona jego obecnością. Na razie nie chciało jej się myśleć nad czymś więcej, udało jej sie ocyścić głowę, sprawić, ze nie myślała o czymkolwiek, po prostu... była.

[Alex Parker]

Mineła ponad godziny, gdy przebudził się tak gwałtownie, jakby ktoś ryknął mu w ucho. Znów ten sam koszmar. Cały był zlany potem, a jak jeszcze zrozumiał, że Imari przy nim nie ma, wpadł w delikatną panikę. Usiadł na łóżku, rozejrzał się gorączkowo po pokoju i dopiero po chwili zauważył, że Blanc siedzi...pod ścianą.
Boże. Co z tą kobietą...
- I co ? Wygodnie ci ? - zapytał unosząc brew ku górze i obracając się w jej stronę.

[Imari Blanc]

- Mhm - mruknęła cicho i rozprostowała nogi powoli, wsuwajac zimne stopy pod kołdrę i przysuwajac mu je do boku.
- Chciałam też się poczuć jak Edward, więc obserwowałam cię jak spałeś - nawiązała do ich rozmowy z czasu, gdy ogarniała mu ranę, która już wymagała po prostu uwagi i nie drapania.
- Nadrobiłeś chociaż trochę? - wydawała się na pewno spokojniejsza niż gdy pokazała mu sie w drzwiach w nocy, ale nie mniej smutna. Mimo wszystko, nie wygladała już jakby zaraz miała płakać w głos bez opamiętania.

[Alex Parker]

Czując lodowate stopy na boku, aż się wzdrygnął i odsunął. Brrrrrrrr....
- Gdzie mi z tymi kochami lodu ? - wymamrotał ze zgrozą w głosie - Właź pod kołdrę, bo mnie zamrozisz. - podniósł kołdrę , by tam wlazła i się zagrzała.
Emmm...no dobra, zignorujmy pewne poranne, męskie dolegliwości. Może nie zauważyła ? Khem.
- Trochę. Potem się odeśpi - przeciągnął się.

[Imari Blanc]

- Nie. Dość mam wygrzewania się pod kołdrą - pokręciła głową, nie ruszając się z miejsca.
- Wrócę do siebie, hm? Dziękuję za noc, jakkolwiek to nie brzmi - uśmiechnęła się lekko, choć smutno. Przesunęła sie tak, że mogła się pochylić i cmoknąć go w czoło, a potem zgramoliła się z łóżka. Gorzej, że mogła o tej godzinie trafić na kogoś na korytarzu, ale nic na to nie poradzi. Nie chciała mu więcej przeszkadzać, a wiedziała ze w dzien... jakoś lepiej się czuje. Wieczorem bedzie gorzej, ale to nic, przeżyje jakoś. Po prostu.. to taka większa chwla słabości, nic więcej, dalej poradzi sobie sama, nie chcąc robić innym problemów. Musiała dojść do siebie, a na to potrzebowała czasu, te kilka dni to było ciut za mało.

[Alex Parker]

Pozwoli jej wrócić do siebie. Cały dzień był zmęczony, ale też zmartwiony, co takiego dolegało Imari. Kiedy więc wybiła 23, a on przewracał się z boku na bok, to on udał się do pokoju Blanc. Zapukał cicho i czekał aż kobieta otworzy.
Otworzyła. I wpuściła go.
I tak było prawie cały miesiąc. Albo ona przychodziła do niego, albo on do niej. I cały ten czas, nie przekroczyli niebezpiecznej granicy


-Miesiąc później -

Tej nocy Alex nie przyszedł. Po prostu nie był w stanie. Ból rozsadzał mu czaszkę, leki przeciwbólowe nie chciały zadziałać a mdłości spowodowały, że zrzucił już całą zawartość żołądka. i nie był w stanie nawet wziąć łyka wody. Zatyczki pomagały tylko nieznacznie, bo co z tego, że odciął się do bodźców zewnętrznych, skoro nieokiełznana mutacja pozwalała mu słyszeć szum krwi w żyłach i bicie własnego serca?
Wziął głęboki oddech, zakrywając oczy dłonią

[Imari Blanc]

Imari pojawiła się później, niż zwykle. Zapukała delikatnie i niezależnie od tego cy uzyskała odpowiedź czy nie, otwarła cicho drzwi i weszła do środka. Właściwie, kogo innego mógłby się spodziewać? No właśnie.
- Alex? Migrena? - zapytała cicho, nie unosząc głosu i podchodząc do lóżka powoli. W końcu nie chciała mu robić na złość ruszając się jak krowa,a też nie wiedziała co mu jest i jak mogłaby pomóc. Chociaż nie, to akurat wiedziala doskonale.
Może powinna dac mu dzisiaj spokój? Nie wiedziała czego potrzebował.

[Alex Parker]

Głos Imari do niego nie dotarł, przez zatyczki, które go odcinały od zewnętrznych bodźców. Jednakże wyraźnie cierpiał a wiedział, że kolejny lek przeciwbólowy będzie mógł wziąć dopiero za jakąś godzinę. O ile podziałał, bo obecny nawet odrobinę nie zmniejszył jego cierpień.
Oddychając nieco nierówno, zacisnął dłoń mocniej na materiale pościeli, modląc się, by ta godzina minęła szybciej.

[Imari Blanc]

Ah, zatyczki. Obserwowała go przez moment, ale nie zajęło jej to dlugo. SKoro mogła pomóc.. to jak zwykle zamierzałą to zrobić. Kiedyś isę wykończy, ale najważniejsze, że nie teraz. Bardzo niewiele używała swojej mocy przez ten czas, odcinając się od ludzi naokolo, oprócz Alexa zapewne. Jeśli nikt nie chciał jej pomocy to ciężko było natknąć sie na nią w ogóle w częsciach wspólnych bractwa.
Miałą tylko głupi nawyk sprawdzania Willa i Valerie.
Podeszła do Alexa i pochyliła się nad łóżkiem, dotykając lekko jego dloni z nadzieją, że to nie zrobi mu krzywdy. Jeśli na nią spojrzał i dał jej dostatecznie długą chwilę - mógł zobaczyc po raz kolejny jak jej oczy najpierw zmieniają kolor, potem białka zostają pochłonięte przez galaktyki otoczone czernią, a w końcu ich obu pochłania wszechświat.

[Alex Parker]

Poczuł ciepło kobiecej dłoni i gdy otworzył oczy, wpatrywał się w czerń galaktyki...Wiedział, co to znaczy. I bardzo tego nie chciał
- NIE. - zacisnął powieki i odwrócił głowę , blokując użycie mocy przez Blanc.
Wyciągnął zatyczki z uszu, by móc ją słyszeć. Dźwięki dookoła były wręcz nieznośne. Słyszał szum wiatru za oknem, szum wody w rurach kanalizacyjnych, oddech mutanta śpiącego w pokoju obok...
- Nie mogę ci na to pozwolić. Nie gdy jesteś w takim stanie - wymamrotał i wziął głęboki oddech - To tylko migrena, wytrzymam.