[Imari Blanc]

Starała się być delikatna, ale niektórych reczy zwyczajnie nie da sie ominąć i tyle. Musiał więc przecierpieć, bo innej drogi nie było. Ściągnęła rękawiczki, gdy wszystko już bylo zaklejone i spojrzała na swoje dzieło. Mogło by być lepiej, gdyby była pielęgniarką a nie tylko ratownikiem, ale to nic. Przez moment chciała się nachylić i cmoknąć go w to miejsce, gdzie mial ranę - tylko po przeciwnej stronie brzucha, ale sobie darowała.
- A powineneś zacząć, Will cię jeszcze nie zaczął o to męczyć? - uniosła brew, zdziwiona, bo stawiała, że to będzie pierwsze co mu powie.
- Nie. Tylko, że jestem głupia i mogłabym czasem uważać na siebie, a nie na innych - westchnęła, i pochyliła się nad Alexem, podpierając się ręką obok jego ramienia, cmoknęła go w czolo i znów usiadła.
- Proszę. Lizaki i naklejki dzielny pacjent mi się skończyły, może być tylko całus w czoło. Poleż trochę, hm? - zaproponowała, nie chcąc by od razu się ruszał.

[Alex Parker]

-Coś wspominał - powiedział po chwili namysłu - mam brać udział w jakimś treningu, nauczyć się samoobrony - obserwował, jak Imari się zbliża, nie bardzo wiedząc co planuje.
Gdy ta pochyliła się nad nim i cmoknela go w czoło, uśmiechnął się delikatnie.
To było dziwne... Ale też bardzo miłe. Chyba pierwszy raz ktoś tak zrobił.
- Poleżę, pani doktor - westchnął, żałując, że to wszystko. Znaczy jeżeli chodzi o całuski, wyciągania szwów miał dość do końca życia

[Imari Blanc]

- I dobrze. Chyba każdy z nas powinien, tak samo broń palna.. lepiej umieć niż potem żałować - skrzywiła się nieznacznie i zaczęła składać cały sprzęt do plastikowego pudła
- O ile tu niby jesteśmy bezpieczniejsi.. to tylko tyle. Trochę bezpieczniejsi.. - odsunęła włosy z oczu, zakładając je za ucho i spojrzała na Alexa, gdy już wszystko poskładała. Przesuwała spojrzeniem po jego twarzy, jakby myśląc nad czymś i wgapiając się w niego trochę bezwiednie, chociaż nie natrętnie.
- Jak się tu czujesz? - zapytała, bo w sumie wcześniej nie miało to sensu, musiał się choć trochę zaaklimatyzować przecież, a na to potrzeba czasu. Minął jakiś tydzień, niby dopiero, ale też AŻ. Alex nigdy nie miał naokolo siebie tylu mutantów.

[Alex Parker]

Nigdy nie był fanem stosowania przemocy. Żyli jednak w czasach, w których ten, co nie umiał się® obronić, po prostu umierał. Doświadczył tego na własnej skórze.
Spojrzał na zamyśloną Imari, sam też zastanawiając się chwilę na odpowiedzią.
- Chyba w porządku. – zaczął powoli – Wiesz…całe życie unikasz mutantów, udajesz, że jesteś normalnym człowiekiem, w obawie przed zdemaskowaniem…a teraz każdy, pojedynczy człowiek obok mnie, to właśnie mutant. Dawno nie czułem się tak swobodnie, ale też nigdy nie żyłem w specjalnym tłumie. – miał nadzieję, że wiedział o co jej dokładnie chodzi – A tu każdy pyta, kim jestem, skąd pochodzę, jakie mam moce. To jest po prostu…dziwne – uśmiechnął się – Ale zapewne przywyknę.

[Imari Blanc]

- Wiem. Znaczy, domyślam się, bo tak naprawdę nie mam pojęcia - wzruszyła lekko ramionami. Jej całe życiek ręciło się naokoło mutantów. No, dobra, może nie całe ale całe od 15 roku życia tak właściwie. Nie było jej z tym źle, wręcz przeciwnie, to było jedyne miejsce gdzie jej moc mogła na coś się przydać.
- Ale to dobrze, że sobie radzisz. Każdy z nas chce tu przeżyć, a oprócz tego potencjalnie coś zmienić.. choć to wydaje się praktycznie niemożliwe - skrzywiła się wyraźnie. W końcu tutaj część tez była za zbrojnymi działaniami, ato jej nie odpowiadało ani trochę. Dialog! Nie bicie się jak się da w nadziei, że coś się polepszy..

[Alex Parker]

Uśmiechnął się nieco ponuro. Czy był dla nich ratunek? Dla tych Obdarowanych ? Jedynym rozwiązaniem była…walka. Zostali podstawieni praktycznie pod samym numer i teraz mogli jedynie przeć do przodu.
- Nie wiem czy uda się coś zmienić bez walki, Imari – westchnął cicho – Nie jestem jej zwolennikiem, ale jak tak dalej pójdzie, będziemy do niej zmuszeni. – na chwilę położył dłoń na jej dłoni. – Ucisk rodzi bunt, bunt rodzi rewolucję. Wystarczy jedna kropla, by przelać czarę, a wtedy może zrobić się bardzo niebezpiecznie.

[Imari Blanc]

- Tak, tylko oni mają po swojej stronie rząd, Alex. A my co? Zbieraninę tych, których uda nam się znaleźć albo wyrwać z rąk DOGS - pokręicła głowa, spojrzała na ich dłonie i zagryzła wargę. Obróciła dłoń wnętrzem do góry.
- Zdaję sobie z tego sprawę, ale też.. nie sądzę, ze to dobre wyjście. Trzeba by to z acząć zmieniać.. od opinii publicznej. Współrpacy.. z Europą może? - pokręciła glową - Z Kanadą.. Nie wiem. Trzeba by to przemyśleć, sprawdzić, może coś by się udało zdziałać w inny sposób, żeby ktoś się za nami wstawił.

[Alex Parker]

Alex nie był do końca przekonany, co do jej metod działania. Znaczy wolałby taką opcję, ale wiedział, że to małe realne.
- Obawiam się, że już jest za późno na dyplomacje. Mutanci za dużo wycierpi z rąk ludzi. To w końcu musi pęknąć i wybuchnąć, a wtedy dojdzie do masakry. – powiedział cicho – Wolałbym, byś to ty miała rację, naprawdę…ale historia pokazuje, że dyplomatyczne rozwiązania rzadko kiedy się sprawdzają….a prędzej czy później ludzie walczą między sobą. – pogładził jej dłoń delikatnie.

[Imari Blanc]

- Tak, też się tego obawiam. Nie jestm naiwna.. Ale nadal mam nadzieję, po prostu - nie patrzyła na niego, skupiała się na ich dłoniach, obserwując je. Sama też pogładziła go opuszkami. Wydawała się robić to kompletnie naturalnie i bez większego zastanowienia, jakby to była najnormalniejsza rzecz na świecie, a nie cos, czego raczej robić nie powinni - skoro wyjaśnili sobie, że tamta noc to był jednorazowy wyskok i nie zamierzają tego powtarzać. Ale może zwyczajnie Imari taka była? Lubiła kontakt fizyczny, po prostu.
- Chyba nie uczymy się na błędach, co? Jako.. społeczeństwo. Panicznie boję się tego, co będzie.. jeśli ma się skończyć wojną. Może dlatego wolę mieć taką głupią nadzieję - wzruszyła ramionami, jakby to nie było nic takiego, unosząc na niego wzrok.

[Alex Parker]

Kiwnął głową, obserwując wciąż ich dłonie. W jego umyśle powoli zalęgała się ta natrętna myśl, która mu podpowiadała, że być może on i Imari…
Nie. Dała mu wyraźnie do zrozumienia, że to jednorazowy wybryk. Angażowanie się w to, mija się zupełnie z celem.
- Wiem. Możemy jedynie mieć nadzieję. – powiedział spokojnie i delikatnie zabrał dłoń. – Dzięki za te szwy. Boję się myśleć, co by było, gdybym je potrzymał dłużej.
Już by wolał zarobić drugą kulkę, niż znów je ściągać, serio !

[Imari Blanc]

- Bolało by jeszcze bardziej. Dam Ci wody, co? Nie wstawaj jeszcze, zresztą.. I tak jak rozruszasz to będzie krwawić. Będzie trochę zabawy ze zmianą opatrunków.. Ale poradzimy sobie - uśmiechnęła się do niego wstając, żeby nalać mężczyźnie wody i podać mu szklankę do ręki.
- możesz dostać też coś przeciwbólowego - zaproponowała - ale nie wiem na ile będzie działać.
Zagryzla wargę zastanawiajac się czy Alex nie powinien dostać też leków przeciwzapalnych.. ale tego chyba nawet nie mieli.

[Alex Parker]

Wykonał ruch, jakby chciał wstać, ale za radą Imari tego nie uczynił. Faktycznie, nawet lekki ruch był w tym momencie nieprzyjemny.
- Naprawdę nie wiedziałem, ile trzyma się takie szwy, zaufałem Evie - uśmiechnął się nieznacznie - Wcześniej miałem, ale nie pamiętam ile mi je trzymali - to było wtedy, gdy był ten znamienny w skutkach wypadek, podczas którego obudził w sobie moc.
-Nie wiem czy przeciwbólowy poradzi sobie z takiego rodzaju bólem - zauważył - Poradzę sobie bez. - powiedział.
Odetchnął cicho i upił łyk wody, który mu podała.

[Imari Blanc]

- Jasne, nie twoja wina, ale teraz ponosisz tego konsekwencje. Ale na przyszłość, siedem do czternastu dni, zwykle ściąga się jakoś po dziesieciu. Przy czternastym potrafią wrastać, chociaż wszystko oczywiscie zależy od naturalnych zdolności regeneracyjnych organizmu - wyjaśniła tonem prawie naukowym. Wiedziala conieco na ten temat i sklonna była się swoją wiedzą dzielić, może kiedyś komuś to pomoże? Nie rozumiała powodów, dla których potencjalnie ważne informacje miałaby trzymać samolubnie tylko dla siebie.
- Nie, myślę, że może sobie nie poradzić, ale wolałam zaproponować - odpowiedziała, obserwując go. Kolory wrócily mu na twarzt i nie wyglądał już jak trup.
Zapewne porozmawiali jeszcze niezobowiązująco kilka minut, Imari siedziała na łóżku obok niego, o ile Alexowi to nie przeszkadzało, co pewnie wyczuła by szybko. Jeśli przeszkadzało, to postawila sobie krzesło w komfortowej odległości od niego.
- Myślę, że możesz się ruszyć, bo zaraz mi tu zaśniesz. I co ja bym wtedy miała zrobić? - usmiechnela sie do mężczyzny i wstała - Pomogę ci - zaproponowała, o ile wcześniej siedziała na łóżku. Jeśli nie, to zapytała czy mu pomóc.

[Alex Parker]

Siedem, czternaście dni, optymalnie dziesięć. Oby ta wiedza nigdy mu się nie przydała. Rozmawiali jeszcze tak kilka chwil, a bliskość Imari mu nie przeszkadzała - wręcz przeciwnie. W końcu spędzili ze sobą bardziej upojne chwile niż te obecnie.
- Mogłabyś mnie zrzucić z łóżka. - podsunął - Choć to podchodziłoby pod znęcanie się, biorąc pod uwagę, co mi zrobiłaś parę minut temu - uśmiechnął się kącikiem ust i skorzystał z jej pomocy by wstać. - Mogłabyś też dołączyć - dodał , gdy już stał na równych nogach - Całkiem wygodnie się mi z Tobą spało. Grzejesz jak kaloryferek.
Tak, to był jeszcze ten czas, w którym robił sobie jakieś nadzieje.

[Imari Blanc]

- Zrzucić z łożka,żeby narobić sobie dodatkowej pracy? - uniosła brew. W końcu jakby spadł to jeszcze by mu sie bardziej rozwlaiło to, co mu właśnie zaklepala gazą i opatrunkiem! A to byłaby tragedia.
Problem z Imari byl też taki, że mogła robić Alexowi fałszywe nadzieje, sama nie stroniła od kontaktu fizycznego, wręcz przeciwnie - często sama go szukała, jeśli widziala, że drugiej osobie to nie przeszkadza. Jakby się nim doładowywała energetycznie.
- A co jakbym szturchnęła cię prosto w ranę? Widzisz? głupi pomysł - niemal odruchowo poprawiła mu podciągnietą lekko koszulkę i odsunęła sie, gdy już stał pewnie.
- Będzie bolało, ale to już wiesz. Jakby przesiąkło to przyjdź od razu. Jutro zmiana - poradziła.