[Brian Kersey]

Temat: Cierpliwość jest gorzka, ale jej owoce są słodkie.
Opis tematu: Brian Kersey, Imogen Ruiz
Pierwszy post: Miejsce i czas akcji, okoliczności wydarzenia: Nowy York, jesień 2014r. Spotkanie członków Genetically Clean w mieście.

----------

Jesień 2014 roku. Nowy York. Pogoda niezbyt przychylna. Pochmurno, z przelotnymi deszczami. Nawet nie było dość ciepło, by zostawić płaszcze w domu. Brian, mając za zadanie wybadanie pewnego miejsca, przy okazji miał dowiedzieć się, jak idzie praca ich towarzyszki z organizacji.
Umówieni byli w małej kawiarence, gdzie można byłoby sobie wypić kawę i najwyżej przekąsić jakieś ciasteczko. Miejsce idealne dla osób chcących zrobić sobie przerwę w pracy czy też spotkać z kimkolwiek. To tutaj miał czekać na Imogen Ruiz.
Wszedł do środka i od razu zamówił kawę, zajmując jeden z dwuosobowych stolików przy ścianie. Zdjęty płaszcz, powiesił na oparciu krzesła.. Ubranie miał typowo cywilne.. Koszula, spodnie, marynarka. Ekwipunek swój miał dobrze ukryty w płaszczu, jak i pod marynarką. Jako że nie lubił nosić krawata, koszulę pod szyją miał rozpiętą.
Kiedy kawa została mu podana, podziękował i przeniósł wzrok w stronę witryny, jakby oczekiwał przybycia towarzyszki.

[Imogen Ruiz]

Ustalone miejsce, ustalony czas. Prośba, by czlonek GC był ubrany nieoficjalnie, to rozumiało się samo przez się. Nikt nie mógł wiedzieć kim tak naprawdę jest Autumn, a raczej Imogen. Spotkali się w części miasta odległej dla Bractwa, by ryzyko spotkania kogokolwiek bylo jak najmniejsze.
Kobieta, niewysoka, szczupła blondynka pojawiła sie na miejscu ubrana zupełnie zwyczajnie, w ciuchy z sieciówek, nie wyróżniała się niczym.
Wiedziała kogo szuka, on zapewne też dostał wcześniej jej zdjecie i dane, ale na ile był wtajemniczony - Imogen nie miała pojęcia. Takie kontrole zdarzały się ekstremalnie rzadko, bo były niebezpieczne - dla niej i dla całej operacji.
Wchodząc wyszukała wzrokiem Briana i uśmiechnęła się lekko do niego, ale poszła najpierw do lady zamówić sobie dużą latte. Dopiero potem podeszła do stolika, przy którym siedział członek GC i usiadła naprzeciwko.
Cała jej prezencja zmieniła się lekko, może niezauważalnie nawet. Wydawała się bardziej pewna siebie i może trochę chłodniejsza w odbiorze niż gdy uśmiechnęła się do niego wchodząc.
- Jak w domu? - cóż, wyraźnie chodziło jej o Seattle i samą siedzibę GC, ale to pytanie było zadane wystarczająco wprost, by zrozumiał. Oby. Bo jeśli przyprowadzili jej kogoś, kogo bedzie musiała jak za rączkę prowadzic meandrami nie nazywania rzeczy po imieniu, to zacznie walić glową w blat. Jeszcze tylko nei była pewna czy swoją czy jego, ale patrząc na posturę mężczyzny to drugie mogłoby być nieco utrudnione i w rezultacie i tak mogła by walić swoją w blat... Lepiej tego nie testować.

[Brian Kersey]

Zbyt oficjalny strój mógł zwracać szczególną uwagę. Tak samo mundury. W nielicznych i bardziej ważnych operacjach, Brian nosił się jak typowy członek Czarnych Helis. Pracując w większości samemu, wystarczył mu cywilny strój. Mniejszą uwagę na siebie przyciągał. Tak i tutaj, mógł uchodzić za zwyczajnego obywatela kraju, lecz innego miasta. Przyjeżdżając jedynie z wizytą czy załatwieniem pewnych formalności papierowych.
Długo nie przyszło mu czekać na szanowną Imogen Ruiz. Dostał jej dane jak i zdjęcie, by móc rozpoznać człowieka z ich organizacji. Nie było to też trudne, jako że za nią czy przed nią nie wchodziła żadna inna kobieta. Gdy ją ujrzał, skinął jedynie głową, coś w stylu powitania i zaznaczenia, że on jest tym z kim przyjdzie jej teraz rozmawiać.
- W porządku. Wszyscy zdrowi lecz zapracowani.
Odpowiedział na jej pytanie, kiedy się dosiadła. Normalnie jakby chodziło o babcię, mamusię czy tatusia. Choć doskonale wiedział, do czego nawiązywała. Swojego innego domu nie miał, jak tylko miejsca pracy, dla których się poświęcał. Rodziny nie zakładał, więc o jedyny dom w jego przypadku, można pytać o organizację, jeżeli się wie iż do niej należy. W Genetically Clean było sporo roboty z mutantami. Z czego Imogen powinna dobrze wiedzieć. A organizacja wszędzie musiała zachowywać ostrożność i poszerzać swoje horyzonty by wiedzieć jak najwięcej.
- A jak u Ciebie?
Zapytał w podobnym kierunku, jakby miało brzmieć "jak sobie radzisz ze swoim zleceniem, misją i tego podobnymi sprawami". Rozmowa szyframi i domysłami wiele pomaga. A dzięki temu otoczenie nie zrozumie wszystkiego. Bowiem o to chodziło też w ich pracy. Zatem, jak żyje się Imogen w Nowym Yorku tyle czasu i jak daleko jest realizacji swojego celu?

[Imogen Ruiz]

Zapracowani jak zawsze.. bo mutantów zamiast coraz mniej, robiło się coraz wiecej. W tym ona, o czym nikt nie wiedział, na jej jszczęście. To znaczy teraz, oficjalnie, była mutantem, Autumn Seymour, ktorej odgrywanie ostatnio przychodziło jej wyjątkowo łatwo, zbyt łatwo czasem miala wrażenie. Moze i dobrze, że musiala spotkać się z kimś z GC, wyjśc z roli na jakiś, chociaż krótki, czas. Poczuć się znów sobą, a nie kimś, kim nie była. Bo nie była... prawda? Były takie momenty, ze sama się zastanawiała, a to bylo niebezpieczne.
- Powoli i stale do przodu, z małymi problemami, jak zawsze - uśmiechnęła się i wygrzebała z torebki dysk USB, zalaminowany w torebce foliowej, by było wiadomo kiedy zostanie otwarty.
Podała go Brianowi.
- Filmy i muzyka, które obiecalam - uśmiechnęła się do kelnerki, która właśnie podeszła z kawą i praliną, którą Imogen zjadła jeszcze zanim napiła się swojej latte.
A na dysku USB? Informacje, które zebrała od ostatniego ich przekazania.
- Wiadomo jak szybko rodzina będzie mogła wpaść na kolację? Nie wiem na kiedy się przygotowywać - kolację z trupami i wybuchami, takie kolacje Helisy lubily najbardziej.

[Brian Kersey]

Niezależnie od tego, ilu mutantów by udało się złapać, końca nie było widać. Sytuacja Imogen była co prawda inna w tej chwili, jako że musiała odegrać swoją rolę mutantki. Skoro do tej pory nie szło nic źle i nie została zdemaskowana, można było się cieszyć, że posiada talent aktorski.
Wzmianka o małych problemach trochę była niepokojąca. Ale to się zawsze zdarza na misjach. Zawsze pojawi się jakiś mały problem, będący przeszkodą w wykonaniu zadania.
- Rozumiem...
Stwierdził w odpowiedzi, choć spojrzeniem informował, że ten mały problem chciałby poznać.
Chwilę po tym, odebrał od dziewczyny zafoliowany dysk USB, zawierający bardziej ważne dane w postaci filmów i muzyki.
- Dzięki.
Podziękował i oczywiście schował do wewnętrznej kieszeni marynarki, by się nie zgubiło. To była bardzo ważna rzecz. Tutaj nie sprawi co to za dane i zrobi to dopiero w wynajmowanym pokoju hostelowym.
- Poinformuję Cię o tym jak będę wiedział. Sami jeszcze nie wiedzą.
Odpowiedział na pytanie, po czym upił łyka swojej zamówionej kawy i odstawił filiżankę na talerzyk. Póki co, nie musiała wiedzieć, kiedy planują wpaść z kolacją. Brian musi jeszcze przejrzeć to co mu przed chwilą wręczyła i przesłać dalej. Wtedy będzie wiedział, kiedy mogą wkroczyć.

[Imogen Ruiz]

Wieczna walka, jak don Kichote z wiatrakami, można by czasem myśleć. Ale Imogen była zdania, ze trzeba tę plagę jakoś opanować, coś z tym zrobić. Dlatego pracowała dla GC.
A kłamstwo, manipulacja i talent aktorski miała od małego, od czasu kiedy właśni rodzice ją dręczyli, a ona musiała udawać, udawać, że wszystko jest w porządku, chociaż większości z tego już nawet nie pamiętała, może i dobrze dla niej samej.
- Nic, co by przeszkadzało w życiu - wzruszyła ramionami, odpowiadając swobodnie. W końcu jeśli dany problem nie wpływał na przebieg misji czy przepływ informacji to nie miał żadnego znaczenia.
- Ah. Jasne.. wszystko na ostatnią chwilę, ale za to dopięte na ostatni guzik - a to, że nie dostanie informacji, bo chyba bali sę, że jednak wszystko wygada.. cóż, tego jeszcze nie wiedziała.
Połsłowka i niedopowiedzenia, kody i ogólnikowe określenia, to był jej świat, odnajdywała się w nim wrecz odruchowo.
- Mam nadzieję, że nie bedzie zbyt zimno jak się zwalą mi na głowę - westchnęła - To niewygodne. I bedę musiałą zaktualizować wtedy informator turystyczny dla nich - tak, chodziło o USB.
- Coś jeszcze ciekawego? Mów, mój, brakuje mi tych domowych plotek..

[Brian Kersey]

Skoro problematyczne sprawy, o których wspomniała, nie miały złego wpływu na przebieg misji, to była dobra wiadomość. Przyjął ją ze skinieniem głowy na spokojnie. Gorzej, gdyby faktycznie pojawiły się problemy czy komplikacje. Wtedy nie byłoby dość wesoło.
Uśmiechnął się przy jej kolejnej odpowiedzi, w sprawie "wizyty rodzinnej na kolacji". Nie mogą cały czas na poważnie podchodzić do tematu, trochę uśmiechu nie zaszkodzi.
- Znasz ich. Są bardzo dokładni. Może i na ostatnią chwilę wszystko załatwiają, to jednak potrafią być słowni. Cierpliwości.
Organizacja jest bardzo dokładna w przeglądaniu danych i zbieraniu jednostki. Brian wiedział, kiedy to nastąpi, lecz otrzymał rozkazy, by jej nie mówić na razie o tym i większych szczegółach misji. Trochę szkoda dziewczyny, ale jeżeli miało się wszystko udać, będzie musiała wybaczyć, brak pewnych informacji.
- Najwyraźniej.
Potwierdził jej słowa, odnośnie informacji. Głębiej nie wnikając. Jako że jeszcze nie miał możliwości sprawdzić ile teraz udało jej się uzbierać danych. Jeżeli te okażą się bardzo pomocne, przejdą do działania zgodnie z obecnie ustalonym planem. Jeżeli nie, akcja się przesunie.
- Z tego co mi niedawno powiedziano, Odnalazła się zaginiona kuzynka. Nie chce jednak nikomu nic powiedzieć co się z nią działo.
Grał dalej mówiąc przekaz informacji, pokazując po sobie powagę sytuacji, mówiąc w ten sposób o pojmanym żeńskim mutancie, odmawiającym współpracy. Jakaś niewiasta wpadła w pułapkę w innym Stanie Ameryki.

[Imogen Ruiz]

- Tak, dobrze, że nic się w tym zakresie nie zmienia - uśmiechnęla się. Gdyby zaczęi się robić sloppy to mieliby duzy problem. Na szczęscie wszystko dzialalo jak dobrze naoliwiony mechanizm, a przynajmniej tak to wyglądalo od zawsze dla Imogn.
- Kuzynka? No proszę - uśmiechnęła się kobieta, zadowolona z tej informacji - Dobrze, że wróciła do domu. I jestem pewna, że otworzy się.. z czasem - znaczy, z torturami zapewne. I oby wydała jak największą ilośc mutantów, choc po pobycie w Bractwie przez taki cas czasem Ruiz zaczynała się zastanawiać.. Nie wszcyscy byli źli, nie każdy miał moc zdolną zabijać, niszczyć, szkodzić.. Nie każdy. Ale jednak umiejętności większości były zwyczajnie przerażające.
- Coś jeszcze, jakieś rodzinne instrukcje na temat życia i kariery? - uśmiechnęła się, tak, zawsze lubili we wszystko wkladać palce. Dopila powoli kawę, ktora stygła.

[Brian Kersey]

Nie mogło się w tym zakresie nic zmienić. Lecz kto wie, co stanie później, kiedy już postanowią wkroczyć na teren wroga i to w najmniej spodziewanym momencie dla Imogen.
- Miejmy nadzieję. Inaczej będzie trzeba wysłać ją do specjalisty.
O ile nie nazwać ich w liczbie mnogiej. Specjalistów od zadawania tortur czy pod eksperymenty, skoro normalnie nie podejmuje współpracy. To już jednak nie zmartwienie Imogen. I nie ważne, czy pojmana dziewczyna zrobiła coś złego czy dobrego.
- Przede wszystkim bądź ostrożna i czujna. Ale chyba nie trzeba Ci tego mówić. Potrafisz sobie dobrze radzić. Jak widać. Mam nadzieję, że nie przywiązałaś się do kogoś?
Zapytał tak, jakby miało brzmieć zazdrością z jego strony. W końcu siedzieli sami i mogły paść podejrzenia głębszego związku - bardziej zawodowego. Brianowi jedynie zależało na zdobywaniu informacji, czy czasem Imogen nie przestawiła się i przez ten długi czas, nie przywiązała do jakiegoś mutanta. Bo wtedy nie byłoby zbyt pięknie dla niej.
Obserwując dziewczynę, upił kolejnego łyka swojej kawy.

[Imogen Ruiz]

Pokiwała glową, tak, specjaliści moga pomóc. Zwykle pomagają, prędzej czy później, zależnie od człowieka. Niewiele osób było na to odpornych tak naprawdę.
Uśmiechnęła się, wyraźnie rozbawiona tym pytaniem.
- Nie, umiem rozdzielać pracę od przyjemności - skomentowała jedynie i podniosła się z krzesła, bo kawę miała już za sobą, a przeciąganie takich spotkań bylo niebezpieczne. Czekała czy Brian wstanie, by pożegnać się z nią czy to podaniem ręki czy którkim objęciem kobiety, żeby nie wygladalo to dziwnie.

[Brian Kersey]

Wyglądało na to, że długo sobie nie porozmawiają, albo Brian trafił w dość czuły temat dla kobiety. Dość krótko ale stanowczo odpowiedziała i pewnie, nie chcąc pewnie wzbudzać podejrzeń. Wszystko się i tak okaże podczas zaplanowanego ataku. O którym, nie musiała wiedzieć, jak i kiedy nastąpi.
Skoro wstała, dała mu sygnał temu żeby zakończyć rozmowę. Nie będzie na siłę jej trzymał. Dostał już to co potrzebował. Tak więc również wstał i w sumie podszedł do niej.
- Będziesz już wracać?
Zapytał, jakby dla pewności, by wyglądali na znajomych. A tak właściwie, wiedział że chciała się już oddalić. Toteż, nie ma sensu przeciągać bez powodu spotkanie i to w miejscu publicznym. Jeżeli tak było i ona na to pozwoliła, objął ją na pożegnanie.