[Imari Blanc]

Nie przeszkadzały jej te czułości, wręcz przeciwnie. Doczekała jego powrotu i pewnie sama też się napiła, a potem przysunęła do meżczyzny, by być jak najbliżej, nawet jesli mialoby być jej gorąco jak cholera. Lubiła być blisko, a teraz miała taka okazję.
- Dobranoc czy.. cokolwiek się tam powinno mówić - mruknęła, ziewajac po raz kolejny. Zasnęła dośc szybko i nawet nie budziła się aż tak często, co dalo jej sie troche wyspać. Lepsze to, niż nic.

[Alex Parker]

Obudził się gdzieś popołudniu. Imari nadal spała, wciąż w niego wtulona. Uśmiechnął się do siebie zadowolony, przymykając znów powieki. Dawno tak dobrze nie spał.
Mógłby w sumie zrobić śniadanie.... Albo obiad, bo to chyba na niego pora.... Ale tak dobrze mu się leżało, z Blanc u swoim boku. Zamruczał cicho pod nosem, chowając nos w jej włosach.
Nie dość, że spędził z nią upojną noc, to musiał obiecać, że nie będzie naciskał na nic więcej. How cool is that?!
Ruszyłby się, by zrobić coś do jedzenia, albo odgrzać chińczyka, ale Imari tak słodko spała, że aż żal było.

[Imari Blanc]

Być może ruszył się jakoś bardziej, może to, że zamruczał, może jeszcze coś innego ale obudziłą się niedługo potem, jednak zamiast się odsunąc, usiąść, wstać, cokolwiek, to wgrzebała się na niego jak żaba i schowała twarz w jego szyi.
- Możemy tak zostać jeszcze dwa dni? Dla pewności, że się wyśpimy - odezwała sie w końcu, a raczej wymamrotała niewtyraźnie w niego.

[Alex Parker]

Gdy Imari postanowiła ewoluować w żabę, zaśmiał się cicho pod nosem i postanowił jej w tym nie przeszkadzać. Wyglądała całkiem uroczo taka rozczochrana a myśl, że to przez niego była w takim nieładzie, przynosiła mu niemałą satysfakcję. Co prawda średnio było mu wygodnie ( mężczyźni zrozumieją sytuację z poranną dolegliwością), ale nie była to najbardziej niekomfortowa sytuacja w jego życiu.
-Możemy...ale wtedy umrzesz mi z głodu - wymruczał, zanurzając dłoń w jej włosach i delikatnie muskając skórę jej głowy.
Wtedy, nie wiedzieć czemu, przez jego głowę przemknęło niezbyt przyjemne wspomnienie Cateriny. Serio mózgu? Teraz? Masz w łóżku kobietę marzeń, a ci się przypomina ta zboczona wariatka-gwałcicielka?
- Mogę ci upiec naleśniki. - wymamrotał - Albo odgrzać chińczyka.

[Imari Blanc]

- Mmm.. Naleśniki.. - wymamrotała, najwyraźniej jeszcze nieźle zaspana - ale będę na tobie wisieć jak koala.. jesteś ciepły - nie miała pojęcia, że biedny mózg Parkera nawiedzają takie sceny i flashbacki, które, co ciekawe, nie dały o sobie znać wczoraj.
Nadstawiła mu się do tego grzebania we wlosach, poprawiając się lekkko. Czy to dla Parkera było niekomfortowe? Chyba nie, może trochę krępujące! Ale Imari zdawała się nic sobie z tego nie robić. Pewnie dlatego, że było jej zwyczajnie zbyt wygodnie i ciepło, a była jeszcze dość zaspana i ledwo się na niego wgramoliła właściwie. Niemniej jednak leżąca na nim okrakiem kobieta zapewne na poranne przypadłości nie pomagała.

[Alex Parker]

Stęknął cicho, gdy ta się podsunęła. Niezbyt komfortowe, ale z drugiej strony jakie przyjemne ! Uśmiechnął się znowu, próbując wypchnąć z umysłu wspomnienia sprzed miesiąca, myśląc o tym, co było dnia poprzedniego (co wcale nie poprawiło dolegliwości porannej)
- Obawiam się, że opcja z koalą odpada - zamruczał i metodą na strażaka, to ona się znalazła na plecach, a on na niej.
Imari, rozczochrana, zaspana, w jego podkoszulku, pod którym nie miała nic. Jeden z lepszych widoków ever.
Zamruczał znowu, całując jej szyję, potem obojczyk, drażniąc go zarostem. na tym jednak zakończył i wrócił nad nią.
- To zrobię te naleśniki. A ty jeszcze dośpij.- cmoknął ją w nos.

[Imari Blanc]

Pisnęła by, gdyby nie zrobił tego rak szybko, a tak to nawet nie zdążyła. Złapała się go trochę bardziej kurczowo, ale rozluźniła po chwili. Przyciągnęła go jeszcze do siebie i pocałowala w zarośnięty policzek, wypuszczając go w końcu z objęć i naciagając sobie na głowę kołdrę gdy wstał.
- Mhm... to ja poczekam - wymamrotwlą niewyraźnie spod kołddry i najwyraźniej naprawdę nie zamierzała się ruszyć ani mu pomóc, zaplątana w pościel i na wygrzanym miejscu.

[Alex Parker]

Imari sobie drzemała spokojnie, a Parker w końcu się zwlókł z łóżka. Założywszy bokserki, udał się do kuchni, gdzie poczynił przygotowania do śniadania. Miał w lodówce nutellę, znalazły się banany, masło orzechowe i dżem pomarańczowy. Do wyboru do koloru. Puścił sobie cicho muzykę. i wziął się do roboty.
Po jakimś czasie, po mieszkaniu zaczął się rozchodzić przyjemny zapach świeżych naleśników. Alex nucąc cicho pod nosem i poruszając się w rytm muzyki, smażył, szykował herbatę i ogarniał w międzyczasie wczorajszy bajzel. Wszystko, byle nie myśleć za dużo głupotach.
Muzyka zawsze była dla niego lekarstwem na zły humor czy nadmiar zmartwień. Pomagała się rozluźnić, wyciszyć, czegokolwiek w tej chwili potrzebował. Wyczulony słuch, pozwalał mu się bardziej wczuwać, niż przeciętnemu człowiekowi.
Gdy wszystko było gotowe, wrócił na antresolę. Imari nadal spała, niewiarygodne !
- Hej, leniwcu - pochylił się i kąsnął ją w szyję. - Wstaniesz, czy przynieść ci to tutaj?

[Imari Blanc]

Nie obudziła jej muzyka, podśpiewywanie Alexa, zapach jedzenia, dźwięki dochodzące z części kuchennej małego mieszkanka osoby, u której spędziła noc. Po raz drugi.. I to zupełnie inaczej niż miała.
- Mhmm... - odepchnęła go niezbornie od siebie, bo gryzienie ot nie cos, czego oczekiwlaa na dziendobry.
- Zejde.. bo jeszcze ci potłuszcze koldre.. - mruknęła i usiadła, przecierając oczy. Wlosy miała w nieładzie i nie miała nawet szczotki ze sobą.. Przeczesała je palcami i związała w nieogarnięty kok na głowie, z którego w różne strony sterczały włosy. Wczorajszą maskarę miala cudownie rozmazaną, co trochę poprawiła przecierając oczy.
Nie siliła się nawet na wyglądanie na super sexy i super ogarniętą. Wyjaśnili sobie wszystko wczoraj. To nie miało się powtórzyć. Nie mieli być parą, nie musiała udawać, że jest lepsza niż jest. Już i tak się ze sobą przespali.
Zakryła dłonią usta, ziewając.
- To ja pójde do lazienki i zaraz do ciebie dojdę - zebrała się z łóżka i tak na boso podreptała do lazieki, zaspana i całkiem nieogarnięta, by wrócić po kilku minutach, juz wygladajac lepiej. Usiadla na kanapie czy gdzie tam uszykował miejsce do jedzenia.

[Alex Parker]

Odepchnięty zaśmiał się i zszedł na dół, nucąc cicho pod nosem. Zdecydowanie był w dobrym humorze. Gdy wróciła, siedział na kanapie, naleśniki pachniał zachęcająco, a on pił kawę, wpatrzony w ekran laptopa. Zanotowawszy obecność Imari, uśmiechnął się pod nosem.
- Częstuj się. Czym chata bogata - powiedział, zamykając laptopa i kładąc go pod szklanym blatem.
I wiecie co było dziwne? On wcale nie czuł się ani dziwnie ani niezręcznie, jak to zwykle bywało o poranku, po nocy spędzonej z nieznaną mu kobietą. Dzięki temu, że sytuacja była między nimi jasna, nie czuł z tyłu głowy presji.
- Nie żebym sobie słodził, ale wyglądasz nieco żywiej niż wczoraj. - cienie pod oczyma miała mniejsze i może gdzieś tam widział rumieniec ?

[Imari Blanc]

Zgarnęła sobie jednego z naleśników na talerzyk i zapewne posmarowałą go czym tam ją naszło, żeby go posmarować. Też nie czuła się źle, to znaczy niezręcznie, w tej sytuacji w jakiej się obecnie znaleźli.
Przede wszystkim była głodna, co nie zdarzało jej się ostatnio często.
Złożyła naleśnika w trójkącik i zaczęła jeść.
Parsknęła i obejrzała się na niego.
- Czuję sie trochę żywiej, rzadko udaje mi się porządnie wyspać - przyznała jedząc dalej i milknąc na kilka chwil.
- Powinieneś już się chyba wstępnie popakować. Nie wiem ile to zajmie. Ale jak wszystko będzie ok to raczej krótko.. = rozejrzała się po mieszkaniu ,zmieniając temat.

[Alex Parker]

Również wziął sobie naleśnika, smarując go pomarańczowym dżemem.
- Polecam się na przyszłość. Chociaż tutaj, to raczej ostatni raz. - wskazał na mieszkanie, w którym spędził ostatnie lata.
Poczuł delikatną nostalgie.... Ale z drugiej strony, zaczynał lepszy etap w swoim życiu.
- Jak widzisz nie ma tego za wiele. Przynajmniej z rzeczy, które będę mógł zabrać - westchnął, bo w istocie, niewiele rzeczy nadawało się do zabrania. Nie weźmie przecież całej kolekcji figurek czy komiksów.

[Imari Blanc]

Pokręciła głową, ale nie odezwała się chwilowo, bo właśnie wzięła gryza.
- Raczej stawiam, że to w ogóle ostatni raz, ale doceniam propozycję - zaczęła smarować nutellą drugiego naleśnika i dodawać do niego banana. Przy okazji napila się kawy, ktorą zrobił.
- To w sumie dobrze. Im mniej rzeczy tym lepiej - przytaknęła - Nie wiem jak z elektroniką, można ją łatwo namierzyć - spojrzała na laptopa - Ale to będziesz już rozmawiał z kimś innym niż ja - dodała zaraz, bo ona o tym wiedziała niewiele. Bezpieczeństwem zajmowali się inni członkowie Bractw.a

[Alex Parker]

Ha! To się jeszcze okaże. Nie żeby miał zamiar specjalnie o to zabiegać, ale jednak spędzili razem upojną noc, choć ta go friendzonowała od samego początku. Skoro sytuacja była między nimi czysta, to kto wie, czy znów ich kiedyś nie najdzie? No bo w sumie to Imari to zainicjowała.
- Nie martw się. Umiem zacierać za sobą ślady - powiedział w przerwie między jednym a drugim kęsem naleśnika. - Wezmę ze sobą absolutne minimum.

[Imari Blanc]

Wytarła tłuste palce w papiierowy ręcznik leżący na stole i zabrała się do picia kawy.
- Pewnie bedziesz musiał porozmawiać o tym w bractwie - stwierdziła jedynie.
Nie wykluczała, że kiedyś jeszcze ich nie najdzie, ale nie planowała nicego takiego, a na pewno nie chciała sprawić, zeby między nimi zrobiło się dziwnie czy niezręcznie z powodu tego, co się stało. Spojrzała na zegarek w telefonie.
- Jest kosmicznie późno, powinno mnie tu nie byc już wczoraj.. - podniosła się z kanapy - I tak zmarnowałam dość twojego czasu, miałam wpaśc na chwilę. Daj mi piętnaście minut i mnie nie ma - uśmiechnęła się do Parkera i poszła zgarnać swoje rzeczy i zamknąć sie w łazience.