[Liam Ellsworth]

Kilka dni upłynęło odkąd Liam mógł normalnie funkcjonować po chorobie. Jednak nie na tyle dobrze, by móc już trenować. Ukradkiem starał się cokolwiek ze sobą zrobić, by Alex go nie opieprzał. Nie zawsze to się udawało, a opieprz dostawał, kiedy ten zastał go na zewnątrz dla przykładu.
Nie zmieniało to też faktu, że mimo powrotu apetytu na jedzenie, to Liam przez te kilka ostatnich dni, jadał mało. Jego żołądek najwyraźniej był tak skurczony i przystosowany do małych porcji, że był wstanie zjadać jedynie połowę. Coś widocznie sprawiało, że nie był wstanie zmusić w siebie więcej. A waga jego pozostawała bez zmian, po tym jak stracił sporo kilogramów. Część koszul, po prostu na nim wisiała.
Niezależnie od tego, czy jadał w stołówce, kuchni czy w swoim pokoju, połowa posiłku zawsze wracała do wyrzucenia. Dzisiaj było podobnie. Siedząc w stołówce nad talerzem spaghetti, nie był wstanie zjeść porcji do samego końca, a już tym bardziej dojść do jej połowy. Być może stresował się spotkaniem z bratem? Własnymi problemami ze wzrokiem? Czy może lekarstwo jakie otrzymał wyleczyło z choroby ale miało skutek uboczny w postaci blokowania apetytu? W taki sposób nie odzyska swojej wagi. A może powinien jeszcze poczekać? Taką myślą kierował się. Dać czas swojemu organizmowi na powolne przyswajanie większych porcji.
Ubrany w koszulę niebieską w kratę i jeansy siedział przy tym stole nad talerzem i jedynie kręcił widelcem. Udając, że niby nabiera porcję, ale i tak nie wziął kęsa do ust. Siedział tak w zamyśleniu.

[Marian Cook]

Marianowi szepnięto, zresztą ponownie, o kolejnej osobie z problemami z jedzeniem. Ciekawe ile jeszcze takich osób jest w Bractwie? Nie dziwił się temu, absolutnie- przeżycia, przeróżne terapie, traumy czy też zwyczajnie przyzwyczajenie do niespożywania zbytnio posiłków były tutaj normą, a one raczej nie pomagały apetytowi. Plus jeszcze ta choroba.... Ilość jego pracy zdecydowanie się powiększyła, ale nie narzekał, nawet więcej- wykonywał ją z większym uśmiechem, niż zwykle. Tylko przytyło mu się trochę, no ale to już mały skutek uboczny.
Poszedł w kierunku wskazanego mu prawdopodobnego pobytu jegomościa, Liama, aby mógł się upewnić jak się czuje, ale odpowiedź przyszła sama jak tylko tam dotarł, zastając go w zamyśleniu z porcją przygotowanego wcześniej dla niego jedzenia.
- Hej! Liam, jak mniemam? Jestem Marian, kucharzyna.- pomachał do niego i energicznym krokiem podszedł do niego, a na twarzy malował mu się szczery uśmiech.
- Nie smakuje? - nie powinienem mówić, że jest kucharzem, kurcze.- pomyślał, uważając ludzi z reguły za miłe, i kłamliwe, osoby. Chociaż nie mówił, zabolałoby go, gdyby ktoś obraził jego potrawę. Zdecydowanie.

[Liam Ellsworth]

Możliwe że Liam spodziewałby się kogokolwiek w tej stołówce, kto by dołączył do niego przy posiłku, ale nie brałby pod uwagę akurat Mariana. Tego kucharza, co przygotowuje wyśmienite dania i odpowiada za kuchnię w bractwie. A może Liam znając jego umiejętności, wolałby uniknąć z nim spotkania? Choć wielu osobom on pomógł wrócić do swojej wagi, tak Liam nie wiedział czy tego chce. Lecz jeżeli tego nie zmieni, w ogóle przestanie jeść bo żołądek mu się skurczył.
Oderwany od zamyśleń, pierw spojrzał trochę zmieszany przed siebie a dopiero potem na Mariana.
- Tak... Hej.
Potwierdził swoje imię oraz przywitał się. Zaś kiedy padło pytanie o posiłek, Lliam spojrzał na swój talerz i westchnął.
- Smakuje, jest bardzo dobre. Tylko że ja... ostatnio dość powoli jem.
Lekko skłamał. Niby to jadł powoli, ale nie dojadał całych porcji.

[Marian Cook]

Zrozumiał jego słowa i postanowił jednak trochę się powtrącać w jego sprawy.
- Może chcesz coś specjalnego, sir?
Powiedział z uśmiechem i pomimo dosyć formalnie sformułowanych słów tonem nieformalnym. Zastanawiał się, czy on serio myślał że wymówka "powoli jem" zadziała. Nie takie sztuczki próbowały na nim jego siostry, a trzeba dodać że były od Liama o wiele, wiele młodsze... No cóż, nie było to jego intencją, aby gnębić biednego towarzysza, więc powstrzymał się od komentowania jego półprawdy, w zamian oczekując jednak, że Liam nie obrazi się na niego za natarczywość.
- Nie martw się, uwielbiam gotować. Takie już mam hobby.- Powiedział wciąż się szeroko uśmiechając i chwytając rękoma za talię.
Chociaż "hobby" było jednak mało powiedziane. Praca, hobby, umiejętność- jedyna dyscyplina, w której był pewny swego. Nawet jeśli czasem wymagała lekkiego podkoloryzowania z użyciem jego innej, mniej pewnej zdolności... Cel uświęca środki, prawda?

[Liam Ellsworth]

Coś specjalnego? Tymi słowami Marian zaskoczył Liama. Nie ukrywał tego, patrząc teraz na niego. Nie bardzo wiedział co ma odpowiedzieć, ale postanowił zaprotestować.
- Nie... Nie trzeba...
Urazić też nie chciał. Nawet nie kwestionował kuchni Mariana jako tej złej, bo gotować to on potrafił. Wiele osób przecież go chwaliło i wielu też pomógł. Słyszał o tym jak i Bradleya postawił na nogi, pomagając z przywróceniem apetytu.
Marian jednak nie przestawał być uprzejmym, uśmiechniętym i pomocnym człowiekiem, zapewniając że to nie problem by mu coś specjalnego przygotował. Liam westchnął, z powrotem spojrzawszy na swój talerz. Jeżeli się zgodzi i Marian coś przygotuje, nie zje tego. Wiedział to. Jego żołądek przez chorobę skurczył się chyba za bardzo, albo coś innego powodowało u niego słaby apetyt.
- Po prostu... Nie mam apetytu...
Powiedział to w końcu. Jakby pewnie chciał otrzymać zrozumienie ze strony kolegi i żeby odpuścił. Na siłę Liam nic nie zje. A z drugiej strony, chyba nie chciał poznawać metody Marianowej na wyzwolenie apetytu. Nie mając szczerze pojęcia, jak to się skończy.
- Choroba mnie tak wykończyła, że ledwo mogę cokolwiek w siebie wcisnąć. Lżejsze posiłki dam radę zjeść. Ale cokolwiek konkretnego, już jest trudniej.
Dodał dla usprawiedliwienia. Przypominając sobie słowa Alexa, kto był na misji ze zdobyciem dla nich leku. A Marian podobno brał w tym udział, o ile pamięć do imion go nie myliła. Mówiąc te słowa, patrzył na swój talerz, a nie na rozmówcę.

[Marian Cook]

Wiedział, że ta choroba to nie przelewki. Sam przecież pomagał swojemu uskrzydlonemu przyjacielowi, który wciąż wisi mu kebaba, jak ten z bólu nawet nie mógł oddychać, widział innych zarażonych. Jednak reszta zazwyczaj wyrażała większą chęć powrotu do zdrowia, a tutaj Marian wyczuwał problem.
- Z apetytem, wiesz, tutaj mogę ci pomóc- moją mocą. Nie ma skutków ubocznych-...dla ciebie przynajmniej. dodał w myślach.
Popatrzył, posłuchał, zastanowił się. Czy robienie czegoś konkretnego było koniecznością? Niekoniecznie. Nawet więcej, byłoby chyba lepiej, aby po chorobie nie przemęczał żołądka zbyt bardzo. Ale aby zrobić lekkie i przyjemne danie, dodatkowo z dużymi wartościami odżywczymi i chociaż trochę smaczne- było już większym wyzwaniem. Ale Marian ma tajną broń- przepisy babuni! Tak! Angielskie babcie wiedzą co i jak, szczególnie jak roztuczyć swoje wnuczki.
- Hej, co powiesz na Crème brûlée? No, przynajmniej bardziej piankową odmianę, lżejszą. Chłodnik mógłby być dobry, również lekki, a pożywny. W Wietnami bodajże mieli takie fajne danie dla chorych... A może to był Tajwan? No nieważne. Tradycyjny rosół, lekko odtłuszczony? Pomidorowa? Hm....
Marian był nachalny, bardzo nachalny. Wiedział to, ale głosem istnego telemarketera próbował namówić biednego Liama na wzięcie od niego pomocy.

[Liam Ellsworth]

Czy pomaganie swoją mocą było konieczne? Dla Liama tylko w wyjątkowych sytuacjach. W tym przypadku nie chciał, być zmuszany do jedzenia przez czyjąś moc. Nie miał pojęcia jak później jego żołądek się zachowa.
- Nie, dzięki. Miło że możesz pomóc swoją mocą, ale spasuję.
Odmówił grzecznie, bo też nie chciał by Marian się dla niego przemęczał. Nie znał jego skutków ubocznych mocy czy wad.
Liam przyglądał się mu przez jakaś chwilę, zauważając iż ten coś myślał. Analizował sytuację? Wreszcie przedstawił propozycję zrobienia jakiegoś crème brûlée. Później coś wietnamskiego czy tajskiego i tak dalej nawijał.
- Dobra, zrób cokolwiek. Bo widzę, że nie odpuścisz.
Posłał mu lekki uśmiech, dając Marianowi za wygraną. Lepsze jak zrobi coś do zjedzenia niż miałby go i siebie męczyć mocą. Niech kolega czuje się doceniony, że jego pomoc została przyjęta.