[Joe Ross]

Wzdrygnęłam się, słysząc krzyk ze strony blondynki, co jeszcze nasiliło ból odbijający się w moich żebrach. - Dobrze, proszę Pani.. - Mruknęłam, choć z wyczuwalną niechęcią w głosie, z trudnością łapiąc kolejny oddech. To była chyba ta chwila, w której nałożono mi maseczkę na twarz, która miała wspomóc mój organizm w pozyskiwaniu tlenu, bez konieczności tak silnej pracy ze strony moich własnych mięśni. Spojrzałam jeszcze na kobietę, trzymającą pilota jak i na leżącego na ziemi chłopaka. Wydawał się teraz tak dziwnie spokojny, mimo wydarzeń sprzed paru chwil. Czy możliwym było, że jednak... Jednak przesadzili? Skupiłam swój wzrok, dostrzegając mały odblask na jego twarzy, świadczący o płaczu. Czyli jeszcze oddychał, jeszcze żył. Czemu to tutaj zawsze tak wyglądało? Czemu każdy dzień musiał tu pisać scenariusze, w których musiało być "jeszcze"?
Jeszcze żywy, jeszcze sprawny, jeszcze przydatny... W tej krótkiej chwili, ta myśl mnie przeraziła, gdy odwracałam swój wzrok do sufitu, jak medycy wynosili mnie stąd na noszach. Czekały mnie paskudne najbliższe tygodnie. Niby zdążyłam się z tą myślą pogodzić, ale teraz... Teraz coś wewnątrz mnie po prostu pękło.
Co jeśli, przyjdzie dzień, gdy ja "już" nie będę potrzebna? Co się wtedy ze mną stanie? Wolałam o tym nie myśleć, gdy moje powieki powoli się zamykały. Przynajmniej... Przynajmniej najbliższe dni spędzę w łóżku z dala od sali eksperymentalnej, a to zawsze coś dobrego, prawda?
Prawda?

[z/t]