[Amber Jackson]

Jackson zaczęła przemywać skórę poszkodowanej tak jak pokazała jej dziewczyna.
- Trochę znam się na pierwszej pomocy i zgłosiłam sié tutaj na ochotniczkę. Kupiłam i przyniosłam wszystko co pomoże w oczyszczaniu ran, dezynfekcji i opatrunkach, też są specjalne nożyczki. Jeśli lepiej znasz się na opatrywaniu osób po poparzenieniach to nie krępuj się i zrób to. - stwierdziła.
Amber zastanowiła sié i wyjęła jeszcze z torby zapakowane w inną mniejszą torebkę coś co było też ważne.
Czekała jeszcze na odpowiedź kobiety zanim znów się odezwała.
- Może ja po prostu rozdam jedzeniem osobą co są mniej poszkodowane albo już opatrzone dobrze? Rozejrzę się jeszcze za kocami. Jeśli coś będziesz ode mnie chciała to będę się tutaj kręcić - przyznała.
Chyba to było najlepsze rozwiązanie.

[Phil Neumann]

Niesamowite. Przepełniony byłem tym uczuciem, tym cudownym uczuciem zwanym miłością. Wypełniony lekkością, puchowymi piórkami, lżejszy od powietrza, delikatniejszy od oddechu spełnionego człowieka… To ja, Agent Lucasa, Lucasa, w którym jestem bezbrzeżnie zakochany.
Zrobiłem również krok w kierunku Lucasa, więc ostatecznie dzieliło nas jeszcze mniej. Tak mało, a zarazem wciąż za dużo. Pragnąłem go dotknąć, pogłaskać, przytulić, wchłonąć. Miast tego, tonąłem właśnie w zieleni (?) jego oczu. Tak bardzo, tak głęboko, że niechybnie zaczynała cieknąć mi ślinka na widok tych bezkresnych zielonych łąk falujących łagodnie na wiosennym wietrze.
I huk! Coś z impetem spadło na podłogę. Pełno, znaczy dużo różnych narzędzi chirurgicznych. Z pewnością to było to. Zamrugałem kilka razy oczami, zdecydowanie zdezorientowany, póki nie uświadomiłem sobie, że to znowu ON. Wzdrygnąłem się i bardziej chyba nafukałem.
- Jeśli nie przestaniesz, niechybnie załatwię dla ciebie niejedną igłę! – odparłem urażony. Tak się nie godziło! Kompletnie! Szczególnie że ja i Imarka… Że ja i Imarka… Że my to w sumie MY. Awww. Czyż to nie cudowne? Chyba w końcu coś znowu między nami było, coś, co nie było jedynie wspomnieniem z zamierzchłych czasów.
- A odpowiedzi na takie prozaiczne pytania możesz zadawać swobodnie. Odpowiem. Nie wiem, czemu miałbym coś takiego przed tobą taić… Moment, może z powodów urazu osobistego do twoich poczynań! – odparłem sarkastycznie, ironicznie, a ostatnie również z fochem. Tupnąłem nawet odruchowo nogą. To ostatnie było ewidentnie winą ostatnio obejrzanych musicali dla młodocianych człowieczków.
- Nie podrywaj mnie, Hope! A może ci wybaczę i upiekę nawet ciasteczka! Inaczej będziesz przez najbliższe dni wcinał na przemian soczewicę i owsiankę – zagroziłem, tym razem dźgając Lucasa w klatę paluchem. Przy okazji, dzięki temu, stwierdziłem, że niechybnie potrzebował czegoś więcej niż owsianki by znowu być w formie i oczywiście potrzebował również siłowni. Zła kondycja była niestety zła… Ale przy odrobinie pracy… Albo i większej pracy mogła przemienić się w dobrą kondycję. Westchnąłem, po czym rozchmurzyłem się.
- Ale widzę, że jesteś cudownym chłopcem na całego, Lu! Robili lekarstwo z twojej krwi, bo jesteś odporniejszy od innych mutantów. Ja też byłem pozostawałem odporny, kiedy inni chorowali – obwieściłem mu dumny z nas obu, po czym zmrużyłem oczy. – I pamiętaj o owsiance i soczewicy! Przestań to robić! – rzuciłem, odsuwając się od niego o krok. Zero przytulania, póki nie uznam, że na serio przestał mnie czarować swoją mocą.

[Lucas Hope]

Nie mogąc się powstrzymać, uśmiechnąłem się widząc tak żywą reakcje na moje działania. Zdecydowanie mi tego brakowało, brak możliwości użycia mocy był tak niesamowicie przygnębiający. To tak jakbym nagle stracił kończynę i uczył się żyć na nowo. Teraz kiedy to odzyskałem w końcu czułem się pełny.
-Dobrze już przestaje, chciałem tylko się upewnić że moja moc działa bez zarzutów- Wyjaśniłem prychając cicho pod koniec wypowiedzi i cofając się gwałtownie do tyłu kiedy ten dźgnął mnie w bok palcem. Kiedy jednak dowiedziałem się po co była im potrzebna moja krew odrobinę mnie zemdliło, możliwe że trochę zbladłem jednak zaraz odzyskałem rezon. To dlatego spuszczali ze mnie tyle krwi, koszmarne nie powiem. W końcu przez to w jakiś sposób im pomagałem. Ta obrzydliwa myśl zaczęła krążyć mi po głowie do czasu gdy Phil nie wspomniał o jedzeniu. Mój brzuch głośno odpowiedział na jego słowa a ja spaliłem się ze wstydu obejmując go mocno rękoma.
-Cokolwiek do zjedzenia będzie dobre- Stwierdziłem dosyć gorzko patrząc na niego z lekką wrogością choć łatwiej można było tam dostrzec zazdrość o to że mógł w miarę spokojnie żyć kiedy ja byłem zamknięty w tamtym więzieniu dla mutantów.

[Ricky Roseberry]

Wiedziałam że jest ze mną źle, ale widząc moją siostrę jak dyryguje swoimi "kolegami" z fachu po prostu poczułam się bezpiecznie. Bardzo bezpiecznie. Zamknęłam oczy i siedziałam w milczeniu czekając okropnego bólu który miał mnie dopaść gdy będzie coś robione z tym. Nie chciałam pokazywać, że boli mnie strasznie głowa, ani tego że mam przy sobie jakieś leki. Westchnęłam łapiąc głęboki wdech i powoli wypuściłam powietrze. Byłam wykończona a hałas jaki tu panował wcale mi nie pomagał. Złapałam się zdrową ręką za głowę i przetarłam oczy. Trochę pomogło ale tylko na chwilę. Schowałam dłoń do kieszeni i poczułam że mam tylko trzy tabletki. Ostatnie jakie posiadam.
Spojrzałam na siostrę. Akurat nie patrzyła w moją stronę więc szybkim ruchem wzięłam jedną tabletkę i ją połknęłam.
- Macie coś na ból głowy? - zapytałam niby od niechcenia i oparłam głowę tak by mniej mi ciążyła. Miałam faktycznie tego dosyć. Wszystko mnie bolało, ale byłam wdzięczna, że mnie uratował. Ten mężczyzna. No właśnie jeszcze go tu nie widziałam. Mam nadzieję że nic mu nie jest i do mnie przyjdzie. Muszę z nim porozmawiać i podziękować.

[Rocky Roseberry]

Szczerze powiedziawszy była zła na swoją siostrę i też nie rozumiała jej. Zamiast zająć się swoją ,,dziewczyną", która jej teraz potrzebowała. To w jej głowie jakieś ataki na DOM. Po co? Co tam było takiego interesującego, żeby tak się narażać. Najważnisze pytanie jak w ogóle doszło do tego poparzenia. Cóż było mało ofiar z takim poparzeniem. Więc co to było... Jednak chociaż w środku gotowała się to na zewnątrz panowała oaza spokoju. Musiała być spokojna zwłaszcza przy czyszczeniu ran. Później założy opatrunek chłodzony, bo nic więcej nie zrobi. Będzie miała ręce jak mumia, a później skóra będzie paskudna pomarszczona. I po co jej to było?
- Amber mówiłaś, że znasz się na pierwszej pomocy. Tak? Potrafisz rozróżnić złamanie od innych rzeczy i w razie udzielić przy nich pierwsze pomocy? Jeśli tak widzisz tego mężczyzne pod ścianą możesz spróbować jemu pomóc. Jak nie dasz rady to chociaż sprowadź do niego lekarza - powiedziała do rudowłosej dziewczyny wskazując jej CHRISA. Cóż zgłosiła się jako do pomocy medycznej. Skoro poparzenie były zbyt dużym wyzwaniem do niej to może taki uraz będzie lepszym. Gdzie będzie mogła się pokazać i pomóc innej osobie.
Dopiero kiedy została sama na sam ze swoją siostrą. Mogła spokojnie zająć się jej poparzeniem. Również nie uszło jej uwadze, że dziewczyna wykorzystała moment by zażyć leki przeciw bólowe.
- Jeszcze mało wzięłaś? Poza tym nie mamy leków na rozdawanie o tak. Jeśli tobie dam to może zabraknąć dla kogoś, kto będzie bardziej tego potrzebować. Ta dawka co ją wzięłaś powinna spokojnie wystarczyć. Chyba że chcesz bym zawiadomiła twoją dziewczynę? - powiedziała do siostry, bo przecież mały szantaż to nic złego, czyż nie. Musiała jakoś do niej dotrzeć.
- Uważaj teraz może boleć - powiedziała do niej, bo przyjdzie jej do czyszczenia tych bardziej poparzonych miejsc.

[Amber Jackson]

Amber wysłuchał owej dziewczyny. Chyba ją znała. Na końcu języka miała jak ma na imię. Jednak u Jackson zbyt ostatnio dużo się działo w życiu prywatnym i niekontrolowaną przemiana z której ciężko jej było się uwolnić. Zbyt wisielcy czy jak to się mówi butelkowy nastrój nie był dobrym sprzymierzeńcem. Trochę już się ogarnę. Poza tym dlatego tu przyszła. Przebywanie z innymi jest lepsze niż z samą sobą w domu. Cóż, a raczej wynajętego mieszkanka.
Uśmiechnęła się do Rocky.
- Tak znam. Postaram się nim zająć. Mam nadzieję, że da się opatrzeć - odrzekła.
Rudzinka ruszyła, więc do poszkodowanego CHRISA.
- Witaj jestem Amber. Czy pozwolisz mi Cię opatrzeć? - zapytała grzecznie.
Czekała na jego odpowiedź.

[Phil Neumann]

Eee… A raczej aww… Bo kiedy tak dostrzegłem uśmiech na wargach Lucasa, taki kochany i szczery, nie mogłem jednak go nie przytulić. Przylgnąłem do niego na moment i westchnąłem lekko. Kiedy nie używał mocy i był swojskim chłopakiem, to sytuacja czy też aura, klimat stawała się znacznie milsza.
Profesjonalnie powstrzymałem śmiech, kiedy to brzuch Lucasa postanowił odpowiedzieć za niego samego odnośnie jedzenia. Ale co się dziwić, kiedy ktoś karmiony przeze mnie, przechodzi nagle na dietę D.O.G.S.? A propos, musiałem z Lu pogadać na temat podpisywania jakichkolwiek umów za moimi plecami…
Ale to potem. Teraz jedzenie albo…
- Kocie, powiedz mi jeszcze… Szczerze, bo to ważne dla Twojego i mojego bezpieczeństwa, i właściwie również wszystkich wokół! Byłeś na wyjmowaniu czipa? Lepiej, byśmy ogarnęli to czym prędzej. Mamy tu specjalistkę od tego. Nie wiem aby, na jak długo – stwierdziłem, lustrując wzrokiem Lucasa. W ramach szczęścia, tak trwałem w ramach szczęścia… Niech nam lepiej dopisuje aniżeli nie.

[Christian Wilson]

Cierpliwość podobno jest cnotą... Jednak ja uważałem, że byli tutaj ludzie bardziej potrzebujący pomocy. Dlatego też postanowiłem usiąść gdzieś pod ścianą i poczekać. Nie musiałem długo czekać, bo po jakiś czasie podeszła do mnie jakaś dziewczyna. Spojrzałem na dziewczynę i uśmiechnąłem się do niej.
- Jasne, że możesz - powiedziałem do niej, bo cóż trochę wydało mi się dziwne, że się pyta o zgodę. Jednak skoro już zapytała się to jej odpowiedziałam się. - Trochę mnie boli prawie ramię i podejrzewam, że jest złamane - dodałem po chwili do dziewczyny. By wiedziała co mi jest....

[Lucas Hope]

Kiedy Phill spytał o czip zamyśliłem się na moment. Nie pamiętałem momentu w którym mieliby mi go wyjmować więc pokręciłem głową, Jeśli przez to innym mutantom mogło grozić niebezpieczeństwo powinniśmy szybko się tego ze mnie pozbyć. Nie miałem zamiaru przyczynić się do złapania ich wszystkich a także samemu dać się ponownie schwytać.
-Zajmijmy się tym jak najszybciej- Odezwałem się stanowczo ale teraz tak jak wcześniej powiedziałem, bez używania mocy z której powrotu nie mogłem się nie cieszyć. Wydawała się mało przydatna w walce jednak jeśli chodzi o rozmowy, próby przesłuchań czy jakieś zdobywanie rzeczy. Było to całkiem dobre i mogło stanowić potencjalne niebezpieczeństwo dla moich wrogów. Wystarczyło by mieli na tyle słabą wolę żeby się mi poddać i podać informacje lub załatwić rzeczy których bym potrzebował. Dodatkowo, efekt sztucznego zakochania i pociągu do mojej osoby mógł być całkiem zabawny i może czasem nawet przyjemny. No ale niestety trzeba skupić się na tym co jest tutaj i teraz, przyjemne myśli pozostawię na kiedy indziej.

[Phil Neumann]

- Jestem pewien, że pójdzie szybko – odparłem na pocieszenie, nieco zdziwiony, że Lucas tak bezproblemowo pchał się na stół operacyjny pod skalpel naszego gościa specjalnego – Caroline McCoy. Ale dobrze! Mniej problemów, więcej drobnych zwycięstw… Aaa! Moje szczęście! I wszystko jasne! Od czasu kaskady nieprzyjemnych doświadczeń związanych z moją cioteczką, jakoś zdarzało mi się zapominać o szczęściu… Ale wrócimy do dawnego życia, Phil. Wrócimy.
- Są chyba w sali zabiegowej. Ciekawe, czy już skończyli z resztą… Cóż, ewentualnie grzecznie poczekamy – stwierdziłem, uśmiechając się pokrzepiająco. W końcu, Lucas będzie miał okazję mi opowiedzieć, co tam ciekawego porabiał w D.O.G.S., jak wielką karierę rozkręcił bez swojego starego, dobrego agenta… Nadal miałem na niego focha za to wyłączanie mnie z biznesu poprzez podpisanie jakichś chorych umów z D.O.G.S.ami. Ale dobra! Było minęło. Chłopak dostał za swoje… Jakoś to wszystko ogarniemy i będzie git.
Poklepałem pokrzepiająco Lucasa po policzku, choć przypominało to bardziej pogładzenie jego policzka, po czym zamarłem. Dotarł do mnie bowiem bardzo niepokojący krzyk… POPRAWKA. CHOLERNIE NIEPOKOJĄCY WRZASK.
Myślałem w tamtej chwili, że serce wyskoczy mi z piersi. Nie padłem jednak na zawał. Mój mózg jakby przyspieszył. Obróciłem się w zawrotnej prędkości i pobiegłem w kierunku krzyku Imari. W planach miałem porozrywanie każdego, kto śmiał podnieść na nią rękę.

| z/t do sali zabiegowej

[Amber Jackson]

Z tego co wiedziała Jackson są różni mutanci. Niektórzy mogą się rzucać albo mieć taką moc, że mogą tej drugiej osobie, która chce udzielić pomocy zrobić krzywdę.
- Dobrze - odrzekła.
Amber zaczęła grzebać w swojej torbie. Najpierw unieruchomiła mężczyźnie przedramię by nie mógł go zginąć i by żadne kości się nie poruszyły. Wszystko starannie przewiązała bandażem. Włożyła tam wcześniej długie listewki deski by kości się nie poruszały i były właściwie zabezpieczone.
- Myślę, że to powinno pomóc. Jeszcze Cię coś boli? - zapytała.

[Christian Wilson]

Przez te trzy lata nauczyłem się wiele. Miedzy innymi rozpoznawanie co mi dolega oraz udzielania pomocy. Więc nie trudno powiedzieć było dziewczynie, że podejrzewam iż mam złamany. To co sam przypuszczałem to podzieliłem się z nią. Nie byłem sam stanie udzielić sobie pierwszej pomocy. Musiałem skorzystać z czyjeś pomocy. Dlatego nic nie mówiłem jak dziewczyna opatrywała mi ramie, bo robiła to dobrze.
- Nie dzięki... Masz może jakieś tabletki przeciwbólowe, bo będzie mi dolegało jeszcze przez jaki czas?- zapytałem się dziewczyny. Wiedziałem, że będę jeszcze odczuwał przez kilka tygodni. Na razie ten opatrunek wystarczy. Później być może ogarnie się coś innego. Jednak wolałem nie skrzywiać się za każdym razem jak się ruszę. Stąd też pytanie o tabletki.
- Nie bój się nie gryzę. Jestem Christian, ale mówią do mnie Chris. Raz jeszcze dzięki - dodałem, bo widziałam jak nie pewnie podchodziła oraz jak trzęsły się jej ręce kiedy opatrywała ramie.

[Amber Jackson]

Trzęsienie rąk i jakby strach wynikał z tego, że nie wiedziała czego tutaj może się spodziewać. Nie byli tutaj tylko osoby z Bractwa.
Słysząc o tabletkach przeciwbólowych uśmiechnęła się. Zaczęła znów szukać w torbie. Zaraz podała mu plastykowy "słoiczek" lekami.
- Proszę - powiedziała.
Amber musiała trochę wyjaśnić sprawę.
- Dobrze. Po prostu nie jestem lekarzem i nieczęsto kogoś opatruje - stwierdziła.
Wszystko robiła by jej kocie atrybuty nie wyskoczyły. Nie miała jeszcze zbytnio okazji by dotykać mężczyzny do połowy gołego. Oczywiście od góry. Znaczy z tym facetem to chodziło, że długi czas minął od bliższego spotkania z płcią przeciwną.
- Pewnie goić się będzie Twoje złamanie przez 2 do 3 tygodni. Może przynieść Ci jeszcze koc i dać coś do jedzenia? - zapytała.

[Christian Wilson]

Strach jest dobrą rzeczą często ratuje nam życie. Jednak zdarza się tak i powstrzymuje nas przed nim. Przez niego zostawiłem swoją rodzinę. Co sprawiło, że nie było mnie przy śmierci rodziców. Nie mogłem pomóc i wesprzeć własnej siostry. Jednak życie jest jak ruletka daje nam szanse naprawić nasze błędy. Bo teraz znowu jestem z rodzeństwem. Jednak nie o tym teraz... Nie dziwiłem się jej, że się obawia. Różnie ludzie reagują na ból, a nie mówiąc już o mutantach. Dlatego też powiedziałem prosto z mostu, że nie gryzę...
- Dzięki - rzuciłem tylko na otrzymane pudełeczko z lekiem. Naprawdę dziewczyna miała wszystko w tej swojej torbie... Musiała być ona ciężka... Bo o co bym nie zapytał to BACH i już miała.
- Cóż najważniejsze, że dobrze ci poszło sam bym tego lepiej nie zrobił - powiedziałem do niej. Taka była prawa... sobie bym nie założył tak dobrze z jedną ręką i nie mogąc dokładnie zabezpieczyć z tyłu. - Tak wiem... Nie trzeba nie jestem głodny i też nie jest mi zimno. Jednak jak chcesz możesz dotrzymać towarzystwa. O ile nie masz innych poszkodowanych - odpowiedziałem Amber.

[Amber Jackson]

Amber stara się jak mogła by mieć większość przydatnych rzeczy, która potrzebna jest przy opatrywaniu ran i nie tylko. Prowiant i koce też były potrzebne jakby nie patrzeć.
Wysłuchała co mówił Chris. Posłała u wdzięczny uśmiech za te pochwałę.
- Na razie nie jestem do nikogo wzywana, więc mogę dotrzymać Ci towarzystwa - przyznała.
Amber ostrożnie usiadła na łóżku.
- Właściwie co się stało, że jesteś tutaj? Dostałam tylko cynk, że mogę pomóc, ale nikt mi nie wyjaśnił dlaczego jest tyle poszkodowanych - odrzekła.
Miała nadzieję, że Chris coś nie co jej opowie.