[The Gifted]

[Liam Ellsworth]

/ 23 marca 2019

Wieczór. Zgodnie z umówieniem, Liam czekał na Imari przed wejściem do Bractwa. Jako pojazd, przygotowałby motor, uznając za lepszy środek transportu, ale nie wiedział czy Imari by się taka jazda podobała, więc pozostał przy tradycyjnym samochodzie. Miał swój, więc nie musiał pożyczać. Na całe szczęście udało mu się załatwić dla siebie i Imari zastępstwo, by móc coś pozałatwiać poza siedzibą. Alexowi powiedział prawdę, że zabiera Imari na miasto, by oderwała się od tutejszego zamknięcia. Mieć nadzieje, że Alex nie był zazdrosny, lecz w sumie nie miał o co.
Liam ubrał na siebie czarną kurtkę skórzaną, czarne spodnie o obuwie, dodatkowo mając przygotowaną czapkę na głowę z daszkiem. Niezależnie od tego, jaką mieli porę roku. Szyję obwiązał szalikiem, z tego względu że wieczory i noce były nadal chłodne, lub zimne. Szczęście pogodowe dopisywało na tyle, że mimo chmur, dało się ujrzeć słońce i nie zapowiadało się na deszcze.
Kiedy Imari się pojawiła, Liam uśmiechnął się do niej i otworzył nawet drzwi przednie do samochodu. Gdy zajęła miejsce pasażera, on zajął kierowcy. Jeśli nie miała zabezpieczającej łeb czapki z daszkiem, wręczył jej jedną ze swoich. Wziął z pokoju dwie, nie mając pewności czy przyjaciółka takową posiada. Wtedy otrzymała od niego zwykłą, ciepłą, by zakryć zgoloną głowę. Dał jej to na własność, sobie kupując nową. Niech ma od niego jakąś pamiątkę.
Wyruszyli z bractwa bezpiecznymi drogami. Nie zabrał jej do Seattle ale do Olimpii. Zaparkował pojazd niedaleko portu. Mimo wieczora, paru ludzi przewijało się w tym rejonie, ale bardzo mało. Miał nadzieję, że Imari ubrała się wystarczająco ciepło. Nie można zapomnieć też o tym, że Liam na dłoniach miał rękawiczki. Imari mogła czuć się jeszcze bardziej bezpieczna, ze względu na jego moc. Choć miał wszystko pod kontrolą. W razie dodatkowego bezpieczeństwa, Liam wziął ze sobą broń i zapasowe naboje w razie czego.
Wysiedli a on po zablokowaniu pojazdu, stanął obok niej i użyczył ramienia, chowając ręce do kieszeni kurtki.
- Obejmij. Jak będziemy stwarzać pozory, że jesteśmy parą, to nikt się Ciebie nie doczepi.
Zaproponował. To było tylko na ten wieczór. Panował w tym miejscu spokój. Jeżeli Imari nie miała oporów by iść dalej i zrobić to co prosił i proponował, mogli ruszyć w stronę jednego z wolnych pomostów, aby podziwiać widoki w oddali. W tym zmieniające barwy niebo i pojawiające się gwiazdy.

[Imari Blanc]

Ubrała się cieplej, to znaczy tka, że nie powinno jej być specjalnie zimno, chociaż jak wiadomo nad wodą i tak jest chłodniej. Wpakowała ręce w kieszenie, czapka zakrywała przykrótkie kosmyki włosów, odstajace na wszystkie strony. Ruszyła obok Liama na pomost, ale nie przyjęła jego ramienia. Ubrana była luźno i wygodnie, w nie rzucające isę w oczy ciuchy.
Zmruzyla oczy czując powiew chłodnego wiatru, pachnącego wodą. Dawno tego nie czuła.

[Liam Ellsworth]

Zatem nie przyjęła jego ramienia. Z drugiej strony, była w większości milcząca. Nic się nie odezwała. Ale mógł stwierdzić, że wyjście na zewnątrz ją ucieszyło. Że mogła pooddychać świeżym powietrzem. Nie ważne, że zimnym. Lepsze to, niż siedzenie całe życie w czterech ścianach.
Przeszli się na pomost, gdzie przystanęli przy barierce podziwiając widok. Liam co prawda, uwagę zwracał też na otoczenie. Zachowywał czujność, jako że wziął na siebie odpowiedzialność za Imari. A ta przecież bała się gdziekolwiek wychodzić bo ją złapią. Mogłaby zmienić swoje mantry.
Upewniwszy się, że zostali sami a inne pary sobie poszły, mógł podjąć na nowo z nią rozmowę.
- Chyba Ci jeszcze nie mówiłem, ale odnalazłem brata.
Spojrzał na nią, jakby chyba chciał też sprawdzić jej reakcję na tę wieść. Przynajmniej jakiś temat pociągną zamiast stać w milczeniu.

[Imari Blanc]

Tez rozglądała się, tak jak i Liam, bo nie potrafiła dać sobie z tym spokoju. Miała tylko nadzieję, e nie wygląda podejrzanie. Oparła się lokciami o barierkę, gdy przy niej staneli, zmruzyla oczy, obserwując wodę. Fakt, dawno nigdzie nie była.
- Kiedy? - obróciła twarz w jego stronę, chyba zaskoczona wiadomością.

[Liam Ellsworth]

Właściwie to Imari miała się rozluźnić a nie przejmować tym jak wygląda. Wystarczy że to Liam brał na siebie jej bezpieczeństwo i obserwował okolicę. Nikogo podejrzanego jednak nie widział. Więc nie było czym się przejmować.
Informacja jaką jej przekazał, wywołała u niej zainteresowanie i zaskoczenie. Gdyby nie siedziała jak mysz w norze w swoim pokoju, byłaby z wieloma informacjami na bieżąco.
- Prawdę mówiąc, Alex go odnalazł. Nie wiem dokładniej jak długo się znali, ale dowiedziałem o tym, kiedy umierałem sobie na tego wirusa. Spotkaliśmy się dopiero po nowym roku, jak doszedłem do siebie.
Odpowiedział i oparł się plecami i tyłkiem o barierkę, by mieć teraz lepszy wgląd na tereny przy portowe i przemieszczających się tam garstki ludzi.
- Minęło dwadzieścia lat, jak znów jesteśmy razem. Na nowo musieliśmy się poznać i sobie zaufać...
Tutaj mówił już poważniej, przypominając sobie pierwsze spotkanie i tę podejrzliwość Thomasa względem swojej osoby. Jakby i on obawiał się jego mocy i chciał trzymać na uboczu. Całe szczęście, że mają to za sobą. Nie zapomni jednak tego, co miało miejsce na początku miesiąca.

[Imari Blanc]

Ominęło ją.. całkiem sporo jak widać. i to ważnych dla Liama rzeczy. Nie miała o tym pojęcia.
Odwróciła wzrok, obserwując wodę.
- I jak przebiegło to spotkanie? - dwumiesieczne opoznienie. bylo jej głupio.. .

[Liam Ellsworth]

- Z początku w napięciu. Choć odnosiłem wrażenie, że brat bardziej się mnie nie obawiał, niż ja jego. Nie dziwiło mnie to. Za dużo o mnie się dowiedział informacji.
Westchnął i spojrzał w niebo.
- W końcu kto by w rodzinie chciał mieć mordercę...
Te słowa wypowiedział ze słyszalnym szeptem, jako że z Imari stali dość blisko siebie. By lepiej mogli ze sobą rozmawiać i mógł jej pilnować.
Liam wzrokiem powrócił na otoczenie i spojrzał zaraz na Imari.
- Koniec końców, skończyło się dobrze i ostatnio spędzamy więcej czasu. Dlatego czasami nie ma nie w "domu".
Wyjaśnił jej, jeżeli natknęła się na jego nieobecność. Obaw nie było, o ile o wszystkim wiedział Alex. Przynajmniej jedna osoba z bractwa, miała pojęcie gdzie późnymi wieczorami znika Liam. Bądź w ciągu dnia. Raz ostatnio zdarzyło mu się nawet na noc nie wrócić i to dość długo. Czy zauważyła jego nieobecność? Tego nie wiedział.
Wspomnianym "domem" miał oczywiście na myśli siedzibę bractwa. Zamienił słowo, nie chcąc czasem w powietrze wyjawiać ich miejsca zamieszkania obecnego.

[Imari Blanc]

- Nawet nie próbuj. Większość z nas jest. W ten czy inny sposób - zmarszczyła brwi w niezadowoleniu, patrząc na rozbijające się o pomost fale.
- Też jest taki jak my? - zainteresowała się jeszcze. W koncu często szło to w rodzinie, jak widzieli.
Ona, Will, siostra. Vincent i jego siostra..

[Liam Ellsworth]

Czyżby go skarciła? Aż lekko uśmiechnął się na jej słowa, widząc w niej zainteresowanie tematem. Ale dzięki temu zaczęła rozmawiać. Może i tego potrzebowała? Może jako przyjaciele powinni więcej czasu ze sobą spędzać? Będzie musiał podzielić swój czas by pozawracać jej głowę swoją osobą, jak zajdzie taka potrzeba. Nie można jej zostawić samej i pozwolić, by wpadła w sidła samotności.
- Hmm...
Przy jej pytaniu się zamyślił.
- Zdaje się, że nie... Ale przebywając z nim, czasami odnosiłem wrażenie, że jest inaczej. Czułem się tak, jak wtedy, kiedy mnie blokowałaś.
Idąc skrótami, miał na myśli blokadę mocy. Możliwe że nie przykładał do tego uwagi, kiedy przebywał z bratem. Ale były momenty, że czuł się właśnie tak inaczej, jakby wolny od swojej mocy. Zapewne przy dobrej okazji poruszy z nim ten temat.

[Imari Blanc]

- Może sam nie być ich świadom.. niektóre delikatne moce tak mają. Jak.. szczęście - tak, Philowe szczęście. Można je było przegapić.
- Zapytaj może.. - nie zaproponowała, że sama może to bezboleśnie sprawdzić tak, że pewnie brat Liama nie będzie tego nawet świadom.

[Liam Ellsworth]

- Taki mam zamiar... Spróbuję przy następnej dobrej okazji.
Okazji miał dużo, a nigdy go nie zapytał o mutację. Całym czas będąc w przekonaniu, że jego brat nie jest mutantem. Bo przecież tam w sierocińcu, to tylko Liama uważano za dziwaka, nie Thomasa. To Liam był wytykany i bano się go jak diabła. Tylko Thomas był jego wsparciem i podporą. To znów wróciło, kiedy przebywają razem. Ale czy na pewno? Czy nie było lub nie przyjdzie moment, że ich role się zamienią? Patrząc po tym, ile Thomas potrafił swobodnie wypić.
- Jakie jest Twoje marzenie?
Zapytał od tak, zmieniając temat. Patrzył na Imari z wyczekującą ciekawością. Bo kto wie, będzie chciał je spełnić? To są przecież przyjemniejsze tematy niż problemy ludzie.

[Imari Blanc]

- I daj znać, jestem ciekawa czy twoja intuicja się sprawdzi - uśmiechnęła się do niego. To było wazne dla Liama, odnowienie relacji z bratem po tylu latach było czymś, zapewne, niesamowitym. Tak, jak dla niej. Choć czasem myślała o tym zupełnie inaczej, a potem wytykała sobie, że jest niewdzięczna.
- Hmm..? - spojrzała na niego zupełnei nie rozumiejąc o co mu chodzi na początku. Pokręciła głową.
- Nie wiem. Nie myślę o tym. A twoje?

[Liam Ellsworth]

Swobodna rozmowa widocznie dobrze jej robiła, jako że dostrzegł na jej twarzy uśmiech, który odwzajemnił.
- Dam znać. Może i nawet umówimy się kiedyś i go poznasz.
O ile sam stwierdzi, że to dobry moment i pomysł, wiedząc iż Imari nadal wolałaby pewnie unikać kontaktu z obcymi. Lecz tak jak teraz, nic by jej nie groziło. A nawet brata przygotowałby na to spotkanie, by niczego nie odwalił.
Zmieniając temat, sądził że Imari podzieli się z nim swoimi marzeniami. Ale ta widać nie myślała o tym. Nie musiały być przecież realne, mogły być nawet kosmiczne.
- Jedno się spełniło. Odnalazłem brata. Teraz jednak chciałbym mieć własny dom albo mieszkanie, psa i kogoś obok siebie, z kim spędziłbym resztę życia. Nie będzie to możliwe, póki mamy taki rząd...
To było zapewne marzenie większości mutantów. By żyć w spokoju i na swoim, a nie w bunkrach i się ukrywać. Zamartwiać o bliskich i rodzinę. A mieć ich blisko siebie. Kogoś już zapewne miał. Brakowało tylko pozostałych elementów układanki.
- Powinnaś mieć jakieś marzenie albo cel, do którego będziesz dążyć.
Dodał, patrząc na Imari.

[Imari Blanc]

To przeciez nie tak, że chodziła wiecznie smutna i płacząca. To tak nie działało, ale jednak była przybita jak na siebie.
- Jaki on jest? Twój brat? - zapytała, chcąc krótkimi pytaniami sprowokować go do większych opowieści tka, by ona nie musiała się specjalnie odzywać. Miał jej zapewne sporo do opowiedzenia.
A marzenie.. jak chyba wiekszość prześladowanych. Uciec, wynieśc się gdzieś gdzie będzie dobrze, gdzie można żyć normalnie. Albo stworzyć ten normalny dom tutaj.
- Chciałabym.. przeżyć. Po prostu - wzruszyła ramionami - Ładnie tutaj - dodała zaraz, wpatrując się w wode i przechylając przez barierkę.