Znalezionych wyników: 33

twitter

Przez chwilę odpowiadała mu ciszą.
Gdy tylko powiedziała na głos o swoich zamiarach zaczęła tego żałować. Nagle z jej jakiś planów czy ambicji stały się faktem. Szuka pracy, teraz nie ma już z tego powrotu. Całe życie zadziwiało ją jaką moc mają słowa. Nie tylko jej, które miały moc moc, ale również zwyczajne, ludzkie deklaracje. Niewypowiedziane na głos myśli ginęły w morzu następnych, tak jakby nigdy ich nie było. Jednak jeśli zostały przepuszczone przez usta, wtedy miały świadectwo swojego istnienia, zostały przez coś zarejestrowane i przetworzone. Oficjalnie wpuszczone do świata żywych.
— Przeanalizowałam dokładnie swoje wady i zalety — Sięgnęła po kubek herbaty, namiętnie oplatając go zmarzniętymi dłońmi. Podkuliła nogi na kanapie i ze spokojem zmieszanym z niepewnością kontynuowała swój wywód. — I doszłam do wniosku, że chyba najbardziej się sprawdzę w handlu. Tylko jako mój moralny kompas musisz mi powiedzieć czy używanie moich specjalnych talentów w pracy jest złe czy raczej... sprytne?
Podobało jej się jak coś moralnie niewłaściwego można było wytłumaczyć "sprytem" czy "instynktem samozachowawczym". A przynajmniej w jej małych wszechświecie taka wymówka była dozwolona. Nie miała pojęcia jak wyglądało to w głowach innych. Trochę ją to niepokoiło. Potrafiła kontrolować umysły, ale nie umiała ich odczytać, a przynajmniej nie ze stu procentową pewnością. Zawsze pozostawała ta granica błędu — drobna niepewność, której nie dało się obejść. Czasami żałowała, że nie da się komuś otworzyć czaszki i zwyczajnie zajrzeć do środka.
Przykładowo Murdock. Jego twarz była bardzo ekspresywna, w dodatku nerwowe ruchy również wiele mówiły, ale zawsze pozostawała na ściana, za którą nie mogła zajrzeć. Nie zawsze też czuła taką potrzebę. Teraz jednak wpatrywała się tak intensywnie w jego czoło jakby oczekiwała, że zaraz pojawi się na niej odpowiedź na dręczące wszechświat pytania.
— Wiesz, na przykład lekka sugestia, że kupienie trzeciej pary butów w tym tygodniu wcale nie jest złym pomysłem...
Upiła łyka herbaty, szybko jednak tego pożałowała, bo poparzyła się w język. Wystawiła go szybko na zewnątrz, jakby dyszenie miało jakoś ukoić ból.
— Gohronca — powiedziała z językiem na wierzchu.
Spojrzała na niego jakby to była jego wina, że herbatę robi się z wrzątku.

zapraszam na świątecznego grzańca :alko:

Zmrużyła brwi, żeby zasugerować zło-wrogość, jednak efekt był zwyczajnie komiczny.
Spojrzała na łyżkę i doszła do wniosku, że pewnie powinno ją to obrzydzić. Jednak mieszkali już ze sobą na tyle długo, że niewiele mogło ich zgorszyć. Wystarczyło spojrzeć na ich mieszkanie, żeby dojść do wniosku, że tematy tabu nie istniały.
— Ja też poproszę — krzyknęła wychylając się zza kanapy, żeby dokładnie doglądać jego poczynań w kuchni.
Murdock był przyjemny dla oka. Lubiła obserwować jego drobne zmiany w wyrazie twarzy, gorączkową gestykulację czy chaotyczne ruchy, które wykonywał. Zanim w ogóle zdążyła zauważyć, stał się w jej życiu stałym elementem. Czymś, czego od dawna nie czuła. Przyjacielem.
Zrobiła nawet dla niego świąteczną składankę, nie była jednak gotowa na taką deklarację uczuć, więc ostatecznie podarowała mu skarpety. Bardzo ładne i ciepłe, jednak bez większego wyrazu. Składanka dalej jednak czekała na półce, schowana przed światem i samą Quill.
Odłożyła nutellę na bok, co miało być niemą wiadomością dla chłopaka, że może ją dokończyć.
— Myślałam nad poszukaniem jakiejś pracy — przyznała szczerze. Bycie pasożytem było super, ale ostatnio spędzało jej sen z powiek.

chciałbyś :v

murdock, chodź tutaj, to ci nutellę oddam

Mówiąc całkowicie szczerze, to nie mam żadnego pomysłu. </3

Zabrała mu również łyżeczkę, bo pójście po własną było zbyt dużym wysiłkiem. Nie wystarczyło jej, że zabrała mu godność i nutellę. Musiała sięgnąć również po łyżeczkę.
Zajadając się czekoladowym bóstwem z niekrytą satysfakcją patrzyła mu prosto w oczy, bo doskonale wiedziała, że nic nie może z tym zrobić. Znaczy się może, oczywiście, że może, ale po prostu nie zrobi. Moment, w którym Murdock odsłonił swoje miękkie serduszko był jego największym błędem. Powinien wyrzucić ją na ulicę, gdy tylko miał ku temu okazję. Chociaż do kogo wtedy wracałby codziennie do domu?
— Naprawdę dobra nutella — powiedziała z pełną buzią. — Wiesz, mówi się, że kradzione zawsze lepiej smakuje.
Gdyby matka ją teraz zobaczyła, to najpewniej dostałaby zawału. Zawsze była kobietą lubiącą porządek, ciszę i spokój. Pewnie dlatego najbardziej lubiła Quill, gdy ta była warzywem. Nie musiała się nią martwić, a jej nadpobudliwość zwyczajnie nie istniała. Cóż, w przyrodzie panuje równowaga, więc trzeba wyrównywać skale.
— Chcesz trochę? — spytała oferując mu łyżeczkę i uśmiechając się w sposób, który sugerował, że jej zamiary nie były do końca szczere.

Okay, to ja czekam z niecierpliwością :dance:

Dla niego to coś złego. Od śmierci żony i córki czuje wyrzuty sumienia za każdym razem, gdy spędza dobrze czas lub zaczyna się do kogoś przywiązywać. No i się najzwyczajniej w świecie tego boi, dlatego stara się odcinać od ludzi, co mu nie bardzo wychodzi, bo z natury jest stworzeniem społecznym.

Fajnie byłoby mieć z kimś relacje na odwróconej dynamice. Ze względu na swoją moc Quill zazwyczaj sprawuje kontrolę, jednak Will ma tutaj możliwości, aby jej mocy uniknąć (wysoki intelekt oraz komunikacja nie twarzą-w-twarz). Może dowiedział się trochę o jej niechlubnych sekretach z przeszłości i teraz szantażuje, żeby wykonywała dla niego jakieś drobne "przysługi"?
Tylko ta propozycja jest bardziej do rozegrania, w sensie żeby dopiero to zacząć na fabule.

Zamarła, uświadamiając sobie grozę jego słów. Oznaczało to, że nie będzie mogła go zmusić do zrobienia jej jajecznicy. Ani naleśników. Ani omletów. Nawet jakby nagle zamarzyła o cieście, to może jedynie pomarzyć.
— To, że nie masz jajek to dla mnie żadna nowość — mruknęła pod nosem, ale na tyle głośno, że spokojnie mógł to usłyszeć w każdym kącie ich maleńkiego mieszkania.
Przyglądała się uważnie jak wyrzuca wszystko niedbale z torby, aż wreszcie dokopał się do upragnionego celu. Nutella. Momentalnie zapomniała o zaginionych jajkach i już miała krzyczeć, żeby jej trochę dał, ale zanim zdążyła chociażby mrugnąć, on znalazł się na kanapie. Poczuła tylko jak powietrze łaskocze ją po twarzy i lekko zdezorientowana zaczęła się rozglądać po pokoju. Nienawidziła, gdy tak robił.
Zrobiła trzy duże kroki, żeby ominąć kupki ubrań porozrzucane po podłodze i usiadła obok niego na kanapie. Przez dłuższą chwilę zawiesiła wzrok na trzymanym przez niego smakołyku bogów, aż wreszcie złapała go za rękę i z szerokim uśmiechem powiedziała:
— Daj nutellę.
Gdzieś jeszcze była w niej Quill, która poczułaby się z tym źle. Ale zazwyczaj była brutalnie duszona i niedopuszczana do głosu w takich sprawach. Po co jej moc, skoro nie może z niej korzystać?

Jej świat ograniczał się do ciasnych, czterech ścian ich mieszkania oraz podłogi, której chyba w swojej karierze współlokatorki nigdy nie widziała. Dlatego zauważenie powrotu jedynej żywej istoty, która oprócz niej (i szczurów, na których obecność nie znalazła jeszcze twardych dowodów) tutaj mieszkała nie było specjalnie trudne. Ale oczywiście jemu nie wystarczyło, że może go zobaczyć, musiała go też usłyszeć.
Jego teatralny krzyk skomentowała wywróceniem gałkami ocznymi i zerwała się z kanapy, żeby po chwili znaleźć się po jego prawicy. Nie rozumiała dlaczego on nie mógł przyjść do niej. Wprawdzie od kuchni do salonu/jej sypialni dzieliły ją jakieś trzy metry, to i tak to on był tutaj strusiem pędziwiatrem.
— CO? — krzyknęła jakieś centymetry od jego ucha, uśmiechając się z nadzieją, że go ogłuszyła.
Spojrzała na zapakowane torby, w których zachęcająco uśmiechały się do niej świeżo zrobione zakupy. W swojej głowie połowę już zjadła. Byłaby w stanie zjeść nawet całość, ale przecież była damą, więc musiała trzymać swoje żądze na wodzy.
— Ogon masz?
Z lekką irytacją ruszyła w stronę drzwi, gdy chłodne, styczniowe powietrze zaczęło ją dotykać po nagich rękach. Nawet, gdy powietrze nie miało żadnej drogi ucieczki, to w ich mieszkaniu było za zimno na koszulkę z krótkim rękawem, jednak nie przejmowała się tym zbytnio. Moda rządziła się własnymi prawami, a cool trzeba wyglądać zawsze. Nawet przed Murdockiem.
Wróciła do kuchni, tym razem nie patrzyła jednak z pożądaniem na torbę pełną jedzenia, tylko z wyraźną złością wpatrywała się w siwe włosy Carvera. Czasami wydawały jej się strasznie spoko. Właściwie to zawsze, jednak jeszcze nie miała okazji ogłosić tego na głos.

kosmos

[youtube]https://www.youtube.com/watch?v=bHUb5v_UmK8[/youtube]