Znalezionych wyników: 161

Leilahprzysłuchiwała się końcówce rozmowy głównie w ciszy, wiedziała bowiem, że lepiej będzie jakikolwiekj kontakt z Hopperem zostawić Mary, na pewno nadaje się do tego dużo lepiej. Słysząc słowa Nicholasa, przeniosła na niego spojrzenie z zainteresowaniem i błyskiem w oku. Skinęła głową. -Oczywiście ciekawiło ją co jej powie kiedy będą sam na sam. No i nowe zadanie zawsze brzmiało ciekawiej i bardziej interesująco niż omawianie starego prawda?
-Co mam zrobić?

/Przepraszam mało czasu naq wszystko

Trzeba było przyznać, że Nicholas bardzo sensownie myśli, jako przywódca, podobało się jej to, że jest ostrożny, ale działą. Widać było, że jako przywódca dobrze zarządza całą organizacją.. Sama jako ktoś odpowiedzialny za baezpieczeństwo zdecydowanie popierała pomysł by to ich informatycy zajęli się sprawą.
-Zdecydowanie się zgadzam. Dawanie komuś tak dużo czasu by zrobił stosunkowo prostą rzecz, wydaje się niepotrzebne. odparła wyrażając swoje opinie.. Pokiwała również głową, na słowa o tym, że można je zgranąć nawet z najbardziej zatłoczonego miejsca. Byłą to prawda, przy nawet średnio przemyślanej zasadzce. A jeśli chodzi o nią samą, to Leilah nie wierzyła już w pokojowe zmiany, raczej w rewolucje i mocne uderzenia, któe moga przynieść zmianę. Spojrzała na Mary, która jakoś zaskakująco szybko się poddała, było to raczej niezgodne z jej charakterem.

Leilah siedziała spokojnie, niemalże bez ruchu, słuchając opowieści Mary, dopiero kiedy Nicholas zwrócił się do niej z pytaniem wychyliła się nieco do przodu na krześlę.
-Zmiana miejsca rozmowy na ławkę w parku, niezbyt przypadła mi do gustu, jednak nie mogłam za wiele zrobić nie zrywając bądź nei ingerując mocno w negocjacje. Nie było żadnych śladów bezpośrednego zagrożenia życia czy bezpieczeństwa, któe bym zauważyła pominęła jakieś szczególne wytykanie Mary, że niespecjalnie jej swoimi słowami i zachowaniem pomagała.
-Kolejne spotkanie, to dosyć dziwna sprawa, nie można wykluczyć, że pierwszym zupełnie niewinnym spotkaniem chciał zdobyć nasze zaufanie, a spotkanie drugie może potoczyć się inaczej. Niemniej nie zauważyłam nic by kategorycznie odradzać drugie spotkanie, może poza brakiem nagłych zmian miejsca, które jest rozeznane powiedziała i oparła się z powrotem na krześle. Taka była jej ocena i nie miała wiele do dodania.

Leilah pozwoliła Mary iść przodem, zresztą przypuszczała, że to ona będzie miała dużo więcej mówiła, Leilah można powiedzieć, że wykonała swoje zadanie dobrze już w momncie kiedy Mary przyszła tutaj i przekroczyła próg gabinetu w jednym kawałku. Dodatkowo Leilah nie musiała skrzywdzić Hoppera dla zapewnienia bezpieczeństwa więc potencjalna współpraca mogła się rozwijać. Z punktu widzenia Leilah wszystko dobrze. No może poza tym jak bardzo Mary skłonna byłą ryzykować zamiast myśleć o własnym bezpieczeństwie - ale ponieważ Leilah nie została na stale przydzielona do ochraniania jej, to nei będzie jakoś szczególnie o tym rozpowiadąc, nie chcąc robić sobie wrogów.
-Nicholasie powiedziała i skinęła głową z lekkim uśmieczu po czym usiadła na jednym z krzeseł kładąc zgiętą nogę na kolanie.

Cóż rozmowa między tą dwójką szła zaskakująco sprawnie, ale to nie znaczy, że Leilah ani na moment przestała być czujna. Miała zamiar spełniać swoją rolę ochroniarza na sto procent i od początku do końca, nawet jeżeli Mary nie do końca się to podobało. W końcu odpowiadała przed Nicholasem, a nie przed Mary. Kilkakrotnie w trakcie rozmowy obeszła ławkę, na której siedzieli dookoła, wypatrując również jakiegokolwiek zagrożenia na ziemi. W końcu nigdy nie wiadomo gdzie czai się niebezpieczeństwo, a i moce mutantów, w tym tych pracujących dla DOGS mogą być naprawdę różne.
Leilah zwróciła tylko uwagę na miejsce i czas ich kolejnego spotkania. Przez ten tydzień, chętnie zobaczyłaby jakieś działanie Hoppera, a nie tylko Mary dostarczająca mu informacji. Niemniej jednak pozostała niewzruszona bez emocji, czekając jedynie na koniec spotkania.

Cóż Leilah postanowiła więcej nie komentować tego żartu, była tutaj aby zapewnić ochronę, a nie rozmawiać, kłócić się czy wdawać w pyskówki, bo to zapewne wyglądałoby nieprofesjonalnie zarówno z jej strony jak i ze strony całej organizacji, a nie pewnoe nie chciała na wstępie przysparzać Rebelii kłopotów. Ale jeżeli Mary straciłaby rodzoną córkę i złożyła obietnicę, że już nikt nie ucierpi więcej pod jej czujnym okiem, zapewne mniej by się dziwiła czemu Leilah podchodzi do swoich obowiązków 'z kijem w tyłku'. No i jak dla panny Addams to obserwując jak zachowuje się Mary, to zaczeła wierzyć, że ma do czynienia z największą szczęściarą na świecie, może naprawdę powinna z nią pójść i wypełnić jakiś kupon na loterii to obydwie by były milionerkami za niedługo. A osładzanie życia nie prowadzi do niczego, poza tym, że stajesz się łatwiejsza ofiarą do wykorzystywania przez innych ludzi. Jedyne co ma sens to kilka butelek dobrej whisky albo tequili na stole, tłuste frytki, albo paluszki krabowe i kompan do picia, z którym można porozmawiać o wszystkim. Ewentualnie ktoś do dobrej zabawy w łóżku. Reszta w obecnej rzeczywistości chyba nie miała zbytniego sensu, oczywiście poza zadaniami, które miała zamiar wykonywac na 100%. Kiwnęła głową, bo bez teczki faktycznie ta rozmowa nie pójdzie naprzód i teraz stanęła za ławką, opierając się plecami o jej oparcie, obserwując teren z przeciwnej strony niż ta w jaką byli zwróceni Hopper i Mary.

Leilah nie była tutaj by uczestniczyć w tej jak miało się okazać, lekkomyślnej ze strony Mary, co najmniej dwa razy rozmowie i temu przyklaskiwać. Miała dopilnować by dziewczyna wróciła w jednym kawałku, a jeżeli Mary nie podoba się, że podchodzi do tego zadania poważnie to trudno. O uczucia mężczyzny jakoś średnio się przejmowała. Dla Leilah mutanci byli w stanie wojny, a na wojnie nie ma czasu na miłe słówka i głaskanie po głowie. I oczywiście spodziewała się, że Mary również usłyszy te słowa, nie spodziewałą się, że Mary będzie z niej żartować w ten sposób, ale cóż poradzić.
-Powiedzmy, że nie polegam tylko na ślepym szczęściu, żeby przeżyć rzuciła patrząc przed siebie i rozglądając się za najlepszym miejscem gdzie mogliby się udać. Ale w sumie to okazało się, że ławka, którą wybrała Mary w sumie spełnia przynajmniej podstawowe wymagania. O ile nie zdarzy im się scena z Moonrakera z James Bonda, że strzelcy będą siedzieć na drzewach, to jest to dobre miejsce. Oczywiście nie oznacza to, że ktoś nie może tu za chwilę nie wparować, niemniej łatwiej byłoby sie do tego przygotować.

No tak odpowiedzi mężczyzny jak miejsce na uboczu czy park były do przewidzenia. W sumie to nawet psychologiczna zagrywka, zaproponować miejsce na uboczu, które odpada jeżeli rozmówca jest chociaż średnio rozgarnięty, by potem przystać na park, który to ma być lepszą opcją, a tak naprawdę to właśnie tam może być planowana pułapka. Ale propozycja mężczyzny to jedno, a to jak łatwo Mary na nią przystała to drugie. Po powrocie, jeśli będą w jednym kawałku by gdziekolwiek wrócić, będą musieli sobie porozmawiać na temat skrajnego utrudniania pracy ludziom zatrudnionym do ochrony. Teraz szczerze mówiąc Leilah miała ochotę przyłożyć Mary przez łeb. Albo nawet nie, chyba dla ich bezpieczeństwa powinna ją chwycić i poddusić by straciła przytomność i sama kontynuować rozmowę z Davidem tu i teraz. Zamiast tego jednak westchnęła i rzuciła Mary wściekłe spojrzenie. Park, którego w ogóle nie sprawdziły, który maq tyle ścieżek, z których można nadejść, no i drzewa, w których można coś ukryć. Można i schować się za nimi. Można było udawać przechodnia, siedzieć nas ławce i czytać gazetę, albo karmić kaczki. Tyle potencjalnych problemów. Ale i tak najgorsze ze wszystkiego było to, że w ogóle się gdzieś ruszali, z miejsca, które Leilah ogarniała przez pół godziny, do miejsca, któremu w ogóle nie mogła się przypatrzeć dzisiejszego dnia.
-Rzadko popełniam takie błędy by być w ten sposób z auważoną odpowiedziała na pytanie mężczyzny. Przy ostatnim ataku na DOM większość czasu spędziła leżąc na ziemi, albo ukryta w klatce schodowej. Robiłą też wszystko by strażnicy najbliżej niej nie przeżyli spotkania by mogli ją zidentyfikować.
Oczywiście Leilah również skierowała się do parku, ale kiedy wydawało się, że nic głupszego Mary nie może już zrobić ta zapytała się czy może popchać wózek. No poważnie? Co jeżeli rączki wózka są wysmarowane jakąś trucizną jak na przykład dimetylortęć, która przenika przez skórę, ba przenika nawet przez lateksowe rękawiczki, i działa z dużym opóźnieniem, około 3 tygodni. Leilah zaczynała się zastanawiać, czy dziewczyna naprawdę lubi utrudniać jej pracę. Teraz Leilah nachyliła się do mężczyzny.
-Zmieniamy miejsce spotkania, więc mam nadzieję, że niczego głup[ego nie zrobisz. A jeżeli tak, wtedy cóż przekonasz się dlaczego ona prowadzi tą rozmowę a nie ja rzuciła, a potem uśmiechnęla się słodko i niewinnie, i kontynuowała spacer przed siebie.

Leilah nie wypowiadała się bo nie była tutaj od prowadzenia rozmowy, od tego była Mary, ale to nie znaczy, że się nie przysłuchiwała. Wychwyciła wątek o błedzie Mary, wiedziała, że będzie musiała potem z nią o tym porozmawiać, nie chciała wkopywać ją przed Nicholasem, ale uważała, że jako przywódca powinien wiedzieć o wszystkim co się dzieje, w tym mniejszych i większych potknięciach, żeby być dobrze przygotowaną.
Zaraz po tym jak mężczyzna zadał pytanie, spojrzała na niego przez ułamek by potem przenieść spojrzenie na swoją towarzyszkę i lekko pokręciła głową, najlepiej tak by David tego nie widział. Wszak jakiekolwiek miejsce mężczyzna nie zaproponuje, szczególnie, że będzie tam mniej ludzi, może być właśnie miejscem, gdzie może mieć miejsce zasadzka, szczegołnie jeśli chcą uniknąć postronnych ofiar. Niemniej jednak Leilah nie odezwała się dopóki nie padła odpowiedź mężczyzny. Wiedziała, że przejście na miejsce, którego nie miała okazji nawet pobieżnie sprawdzić jest głupie.
-Myślę, że spacer tutaj jest całkiem przyjemny rzuciła lekkim, niezobowiązującym tonem.

Leilah oczywiście wychwyciła wywrócenie oczami przez Mary, ale co miała zrobić? To nie jej wina, że dziewczyna postanowiła zrobić coś mega głupiego jak podanie swojego imienia. Przecież nie mogła nagle wtrącić 'Ale przecież Ty nazywasz się Samantha albo Kelly', zrobiła więc rzecz nawet do przyjęcia. I raczej nie miała zamiaru zdradzać swojego imienia, które w Izraelu było całkiem popularne, jednak tutaj zdecydowanie by się wyróżniała.
Nie miała za wiele do powiedzenia w kwestii tej rozmowy, lepiej pozwolić po prostu Mary ją prowadzić, sama kontynuowała spacer w ciszy po prostu rozglądając się i szukając potencjalnych zagrożeń, co jakiś czas rzucała również spojrzenie na Hoppera, czy nie zachowuje się w jakiś bardziej podejrzany sposób.

Leilah nie dostrzegła niczego podejrzanego, jak narazie, ale to nie znaczyło nic, poza tym, że jeśli dziennikarz kogokolwiek przyprowadził, to nie są to totalni amatorzy. Dla jednych to, że nie zobaczyli nic od razu byłoby powodem do ulgi, dla Leilah było to powodem by jeszcze bardziej wzmóc czujność. Fakt, że przyjechał wcześniej to mógł być przypadek, zwykła przezorność wynikająca z charakteru, a może coś bardziej złowieszczego. Szczególnie, że Leilah w dalszym ciągu nie była w 100% przekonana, że męzczyzna jest inwalidą.
Jak tylko usłyszała, że Mary przedstawia się swoim prawdziwym imieniem, to w duchu zagryzła zęby, ale postanowiła ratować sytuację jak się dało. Niby osób o imieniu Mary było wiele...ale już mniej w wieku dziewczyny.
-Tak, Bloody Mary zdecydowanie do Ciebie pasuje rzuciła uśmiechjąc się. Może się uda może nie, ale może facet pomyśli, że Mary to część pseudonimu, albo przynajmniej ksywki dla znajomych. Poza tym jednak pozwoliła jej mówić sama rozglądając się po galerii kiedy tak spacerowali. W końcu to dziewczyna miała gadać, a Leilah skupić się na pilnowaniu.

-Słyszę dobrze odparła kiedy wyruszyły ze Starbucksa. W trakcie spaceru, który miał ich doprowadzić na miejsce, Leilah rozglądała się na wszystkie strony w poszukiwaniu jakiegokolwiek śladu zagrożenia. Czasem pozostawała kilka kroków wstecz zaby przyjrzeć się zagrożeniu potencjalnemu z innej strony. Jedyne co ją cieszyło wtej sytuacji to fakt, że Mary miała na sobie kamizelkę kuloodporną. Szła jednak pewnym krokiem za Mary ciesząc się też z zimnej obecności pistoletu, który czuła przy sobie. Najważniejsze jednak, że przed wyjściem podładowała się nieco na takim czy innym źródle prądu, gdyby zaszła taka potrzeba. Po drodze starała się przekazać Mary jak ma się zachowywać, ale nie wiedziała ile z tego dziewczyna zapamiętała
Leilah nie zatrzymywała Mary, ale przed samymi karuzelami przyśpieszyła kroku by wyrównać do Mary. Kiedy zbliżyły się do mężczyzny na wózku, Leilah przywitała się skinieniem głowy po czym spojrzała na mężczyznę od góry do dołu, mierząc go wzrokiem. Ze słów Mary wynikało, że wierzy mu zdecydowanie za mocno, więc ktoś musiał zachowywać się trzeźwo. Pomysł spaceru był całkiem dobry, zawsze nieco gorzej jest trafić ruchomy cel niż taki który siedzi bez ruchu. W trakcie spaceru starała się być zarówno blisko Mary jak i blisko wózka, rozglądając się nieufnie na boki. Najchętniej przeszukała by mężczyznę, ale wiedziała, że nie ma warunków by to zrobić.

Leilah słuchala Nicholasa i uważała, że to dobry pomysł. W końcu nie ma nic lepszego niż zapis video, który bije na głowę wszelkie opowieści nawet najbardziej barwne, skinęła więc głową.
-Tak myślę, że weźmiemy kamery, dla naszego bezpieczeństwa i jako dowód bardzo dobry pomysł ze strony Nicholasa, który należy wykorzystać. Kolejne pytanie skierowane było do Mary, Leilah pozostała więc w milczeniu i skupiona romyślając o misji i przeróżnych wariantach jak to może się potoczyć. Kiedy usłyszała, że dziewczyna chce zabrać tylko nóż, znów była pełna podziwu jaką szczęściarą była Mary, że przeżyła do teraz. Skinęła teraz głową na słowa Mary potwierdzając czas i miejsce spotkania. Ponieważ nie było chyba nic do dodania rzuciła
-Lehitra'ot* poczekała jak Mary wyszła, zamieniła parę słów z Nicholasem i sama skierowała się do wyjścia

*Narazie

/zt

-Może i tak ale teraz Ci pokażę jak się trochę odprężyć. powiedziała. Może i radziła sobie dobrze, ale nic tak nie odpręża i nie zbliża ludzi po współnej akcji jak wypicie butelki, whisky, wódki lub tequili. Albo i więcej niż butelki. Leilah miała nadzieję, że znajdzie tutaj trochę rozrywkowych osób, bo będzie jej smutno jakby miała cały czas pić większe ilości alkoholu do lustra. Z drugiej strony dziewczyna była młoda, jakieś dziesięć lat młodsza, więc jeszcze wiele szalonych imprez przed nią, a przynajmniej można mieć taką nadzieję.
-Będę wyrozumiała jeśli idzie o tempo picia. Do czasu. tutaj szczerze i nawet miło, na tyle na ile Leilah potrafiła, uśmiechnęła się. No i jeszcze Mary nie imprezowała z Leilah, więc, może na szczęście, nie ma bladego pojęcia jak to może się skończyć. Na kolejne słowa przytaknęła głową.
-Więc 11.30. I jakiś sklep może być, wybierz cokolwiek, byleby nie była to perfumeria, bo mnie zemdli Czy Leilah mówiła, że dostawała szału kiedy trzeba było kupować rzeczy typu perfumy czy przybory do makijażu?
-Ahh i jeszcze jedno jeśli idzie o bezpieczeństwo. Obie będziemy miały na sobie kamizelki kuloodporne. Warunek konieczny stwierdziłą pewnym siebie tonem.

Czasem zgadzanie się na różne rzeczy z rozsądku, a przede wszystkim dla świetego spokoju to jedyne wyjście i tego Leilah doświadczała dosyć często. Trzeba było się chyba po prostu do tego przyzwyczaić. Na słowa Mary skinęła głową.
-Najlepszej przyjaźnie zawiązuje się przy jakimś mocnym trunku po udanj akcji takiej czy innej. Alkohol i adrenalina robią z ludzi najlepszych kompanów. Spróbuj, a nie pożałujesz odparła uśmiechając się lekko zadziornie. Leilah była zdania, że najlepiej poznaje się ludzi po alkoholu, i na pewno kogoś z kim nie wypiła większej ilości oraz nie przeżyła wspólnie akcji w terenie nie będzie mogła obdarzyć większym zaufaniem.
-Miejsce i czas kiedy my się spotkamy, to jak dla mnie wszystkop jedno. Powiedz gdzie i kiedy wolisz, a tam będę odparła zgodnie z prawdą. Nie miała zbyt wiele rzeczy do roboty, wolała skupić całą swoją uwagę na zadaniu.