Znalezionych wyników: 56

Okej, mi pasuje taka relacja

Wychodzenie poza teren obozu nie należało do najprzyjemniejszych zajęć Kiry. Jednak Ricky pomogła jej się zaaklimatyzować w Bractwie. Zdarzało im się razem pracować, więc raczej bez wahania zgodziła się na to spotkanie. Zresztą nie byłaby sobą, gdyby nie przyszła po prostu z ciekawości. Ostatnio w Bractwie nie miała żadnych nowych wyzwań. Ciągle to samo, monitorowanie działań GC oraz DOGS. Nudy...
- Jasne, czemu nie. Co mają tutaj dobrego do zjedzenia? - Nadal niezbyt dobrze znała Olympię, a posiłki najczęściej spożywała w jakimś McDonaldzie albo na stołówce Bractwa. Kira nie była zbyt socjalną osobą, więc większość czasu spędzała przy swoich komputerach.
Kiedy zadała drugie pytanie, nastrój Ricky uległ zmianie. Może nie była najbardziej towarzyską mutantką w Bractwie, ale ślepa nie była. Stało się coś złego.
- Nieciekawie. - Kiedy mutant nie wraca przez kilka dni do domu, to na pewno coś się stało. W tych czasach nie można być niczego pewnym.
- Dobra, gdzie miała iść po te leki i kiedy dokładnie? Może da się ją znaleźć po nagraniach z miejskiego monitoringu. - Kira przeciągnęła się i sięgnęła do swojej torby, żeby wyciągnąć z niej laptopa. Podłączyła przenośny modem i zaczęła włamywać się do systemu miejskiego monitoringu.

Tak, to były świetne buty, ale nie czas był na rozpamiętywanie tej bolesnej straty. Kira rozejrzała się po zaułku. Czarny facet zostawił jeszcze większy bajzel od mordercy. Trzeba przyznać, że do brudzenia miał talent.
Kiedy wpatrywała się w odchodzącego mutanta, przypomniała sobie nagłówki ostatnich gazet. Seria zabójstw, gdzie ofiarami były młode kobiety. Jednak tym razem morderca wyłamał się ze schematu. Zaatakował mutantkę, a nie zwykłego człowieka. To było zastawiające.
Musiała szybko podjąć decyzję, co zrobić dalej. Nadjeżdżała policja, trzeba było się stąd zmywać. Kira ruszyła w kierunku budynku. Uważnie omijając plamy, zaczęła szybko wspinać się po schodach przeciwpożarowych na dach. Może na górze znajdzie jakieś ślady mordercy? A jak nie, to po prostu przeczeka wizytę policji na dachu.

Jasne, czemu nie. Jednak nie mam pomysłu na konkretniejszą relację.

Tak, to były jedne z wielu jego wad, a przynajmniej z cech, których Kira u niego nie lubiła. Jednak nie miała wpływu na to, jaką osobą jest Victor, dlatego przez większość czasu się tym nie przejmowała. Kiedyś najprawdopodobniej poziom jej irytacji wzrośnie ponad normę i wtedy zrobi mu krzywdę, ale do tego dnia jeszcze było bardzo daleko.
- To nie byłoby zabawne. - Kira przyjrzała się swoim starannie, jak na nią, wypielęgnowanym paznokciom. Owszem, znalezienie pieniędzy to nie był problem. Jednak, gdzie w tym zabawa, gdzie ryzyko, dreszcz emocji na karku? No właśnie... Nuda.
- Tak? Ile chciał dać? Nie każdy ma szansę poznać swoją cenę. - Wbrew znudzonej pozie, naprawdę była ciekawa, ile warta była jej głowa. Wiedziała ile może żądać za swoje usługi, ale to co innego, kiedy to ktoś płaci innym, żeby przyprowadzili do niego jakąś tam mutantkę.
- Co to za propozycja? Od razu mówię, że nie pójdę z tobą do łóżka. Nie jesteś w moim typie. - Kira krytycznie spojrzała na Victora. Zdecydowanie nie w jej typie.

(1) nowa wiadomość od Kiry

Okej, spotkajmy się na miejscu. Zjemy je razem.

(1) nowa wiadomość od Kiry

Mecz to wielkie emocje, więc nie ustaliliśmy żadnego miejsca spotkania.

(1) nowa wiadomość od Kiry

Trudno powiedzieć ile. Nie miałam czasu i możliwości, żeby przeprowadzić statystykę. Nie jest to proste, ani bezpieczne zadanie, bo wierzyciele deptali po piętach.

tiaaaa

ktoś, kto ma ochotę na lody

W tym momencie Kira miała ochotę z całej siły przyłożyć głową w ścianę. Jak można być takim idiotą?! Mało rzeczy tak ją denerwowało, jak właśnie ludzka głupota, a ta ponoć jest nieskończona. Najgorzej...
- Brawo, Sherlocku. - Siłą woli powstrzymała się do przewrócenia oczami. Właściwie co ona tutaj jeszcze robiła, skoro już pojawił się ten rycerz bez konia, na ratunek zwłokom swojej księżniczki. Mogła spokojnie sobie stąd pójść. Musiała się w końcu pozbyć tych butów. I ogólnie odpocząć.
- Powodzenia. - Kira przez moment patrzyła, jak ten mierzy się z rozszarpanymi zwłokami. Nie miała zamiaru mu w tym pomagać. Zapach ludzkich wnętrzności był jednym z gorszych, jakie znała i chciała się od niego oddalić. Odeszła kilka kroków w bok, tak żeby nie wdepnąć w krew. Zdjęła obuwie i wrzuciła do plastikowego worka, który miała w plecaków od czasu ostatnich zakupów. Worek wrzuciła z powrotem do plecaka, a za workiem powędrowały skarpetki. Plecak włożyła i skierowała się tam, skąd przyszła. Martwiła ją ta ciemna sylwetka z wcześniej, ale nie miała zamiaru ryzykować życiem dla jakiejś anomalii.

Nie

Ktoś, kto chce umrzeć?

Może nie dawał po sobie tego poznać, ale Kira całkiem nieźle nauczyła się obserwować ludzi i ich przyzwyczajenia. Victorowi zdarzało się rozpoczynać rozmowę w momentach, które nie do końca temu sprzyjały, więc i obecna sytuacja jej nie zdziwiła.
- Hmmm... Nie do końca, ale taka wersja też może być. - Chciała zdradzić mu, jak najmniej. I tak już za dużo wiedział, a nie miała ochoty tego dnia na krwawą łaźnię. W ogóle chyba nie chciała go zabijać. Chciała, żeby dał jej spokój. Nie traktowała go, jako wroga, a raczej irytującą niedogodność.
- A czy zawsze musi być trudno? - Spytała przekornie, równie przekornie nie korzystając z podstawionego jej ramienia.
- A kto powiedział, że chcę się stamtąd wyrwać? - Kira przestała ukrywać rozbawienie. Stała się poważna, tak całkowicie poważna. I zdecydowanie nie chciała odchodzić z Bractwa, wracać do Rosji.

Celibat

Nie no, raczej będą się lubić. xd