Znalezionych wyników: 605

Alex pokręcił przecząco głową. Liam go źle zrozumiał, albo Parker się źle wyraził.
- Nie, właśnie nie. Była na zupełnie normalnym poziomie wyostrzenia. To było...jak trans. Jakby ten stan błogości i spokoju coś we mnie obudził. - wiedział, że brzmi jeszcze bardziej głupio niż poprzednio...no ale on sam tego nie rozumiał!
Nie protestował, gdy Liam zarządził koniec wodnych szaleństw. Był zmęczony, wciąż nieco kołowaty i było mu zimno. Z chęcią skorzysta z gorącego prysznica i ciepłego napoju.
Wszedł do łazienki i po nieco leniwym prysznicu, włożył na siebie czyste, suche ubrania. Wszytko go bolało, a przecież to była tylko chwila paraliżu. Usiadł na kanapie, wycierając mokre włosy w ręcznik. Wciąż rozmyślał, co takiego go spotkało.
- Wybacz...nie tak to miało wszystko wyglądać- mruknął przepraszająco

Patrzył na swojego mężczyznę, wciąż nieco nieprzytomnie. No tak... Nagle coś się stało i stracił władzę nad ciałem...i wtedy stało się to coś, czego nie umiał wytłumaczyć.
- Nie wiem - powiedział nieco bezradnie - Chyba...chyba straciłem kontrolę nad mutacją...i nad ciałem.
Skorzystał z pomocy Liama. Nie chciał by ten go nosił, ale z pomocnego ramienia skorzystał. Zawsze to lepiej usiąść niż leżeć na ziemi.
- To było... dziwne - próbował nieporadnie wyjaśnić, bo sam nie wiedział co się stało - Jakbym... przeniósł świadomość poza siebie. Jakbym... był wszędzie... tylko nie w swoim ciele. - spojrzał na Liama niepewnie. Wiedział, że brzmi jak wariat. Z drugiej strony, czy było coś niemożliwego w świecie pełnym mutantów?
- Wiem, że to brzmi głupio. Nie mam takiej mutacji

Panika zelżała, gdy świadomość zaczęła odchodzić w niebyt. Nawet już nie czuł tego rozsadzającego bólu w płucach. Czuł za to... wszystko inne. Jakby czuł każdą cząstkę otaczającego go świata, każdy atom. Jakby jego już nie było, ale on... czuł wszystko. To było dziwne, przytłaczające i...niesamowite. Jakby odkrył zupełnie inny stan świadomości.
Usłyszał jakby z oddali, jak Liam krzyczy jego imię...a może to było w jego głowie? Nie wiedział już co jest realne, a co nie. Trudno to wyjaśnić, ale skoro on sam tu nie rozumiał, to jak to przełożyć na slowa
I wtedy wróciła świadomość. Powietrze dostarczone przez Liama, zmusiło płuca do pracy, a z nimi całe ciało. Dziwny paraliż puścił, Alex zakrztusił się i wyrzucił z siebie wodę, której całkiem sporo łyknął. Kaszląc i plując, nieco brutalnie wrócił do rzeczywistości. Z trudem łapał oddech, wciąż nie wiedząc co się tak naprawdę dzieje.
- C-co się stało? - wydusił, drżąc z zimna, choć przecież było bardzo ciepło

Nic nowego nie dodam- pograłabym

Alex zatrzymał się i zmienił pozycję, by pływać na plecach, a raczej dryfować, mrucząc z przyjemności. Tak dawno, nie czuł się tak błogo...
Uśmiechnął się do siebie. Kiedy ostatnio się tak czuł ?
- Nawet bardzo,- zaśmiał się- Nie pływałem od lat, czuję się jak dzieciak w Wesołym miasteczku.
Chłonął sobą wszystko. Mając u boku Liama, czuł się na tyle bezpiecznie, że nie spodziewał się, że coś może pójść nie tak.
Najpierw przyszedł obezwładniający ból głowy, który wręcz go oślepił. Potem wyostrzony poza granice zmysł dotyku sprawił, że jego mięśnie napięły się w niekontrolowanym skurczu -również te odpowiedzialne za oddech. Nie był w stanie wydać z siebie nawet piśnięcia, a co dopiero powiedzieć, że coś jest nie tak. Nim zdążył zrobić cokolwiek, poszedł na dno. Woda wdarła mu się przez nos, zaczął się dusić, piszczenie w uszach coraz bardziej się nasilało, razem z ogłuszającym łomotem serca. Ciemność go pochłaniała, a on wpadł w panikę. Nie mógł się ruszyć. Co się działo?!

Alex patrzył na swojego partnera z dwoma pytajnikami w oczach. O co mu chodziło? Przecież powiedział wyraźnie.
- Mówiłem ci nie raz. - westchnął, bo aż nie wierzył, że musi tłumaczyć znów różnice - Nie chciałem się pokazywać w miejscach, w których można mnie łatwo złapać. Amber i ty proponowaliście wyjście do klubu, w samo centrum, gdzie wszędzie są kamery i łatwo można spotkać szwadrony. Tu jesteśmy sami, na odludziu. Nigdy nie powiedziałem, że nie chcę wyjechać na łono natury. - spojrzał przez ramię
- A co do misji ratunkowych...to wyjątek. I to taki, który zrobiłem tylko dla ciebie. - uciął dyskusje
Dla Liama wepchałby się z buta choćby do siedziby DOGS. To co innego, niż narażanie Bractwa dla kilku godzin w klubie.
Czy tam Liam to jakoś skomentował czy nie, udali się nad jezioro. Alex, im bliżej wody, tym wydawał się bardziej odżywać, a gdy już wpadł do niej z gracją wściekłego kormorana, można było odnieść wrażenie, że zacznie piszczeć z uciechy. Zanurkował parę razy, by po chwili wynurzyć się i odgarnąć mokre włosy z twarzy. Woda spływała mu po ciele, przyjemnie łaskocząc skórę. Był szczupły, ciut schudł w ostatnim czasie. Może to nerwy, może to, że mało jadł. Nigdy zresztą nie chorował... Zresztą...przecież i tak nie miał się za bardzo jak zbadać.
- Idziesz? - krzyknął do Liama i zaczął sobie pływać pieskiem, rozkoszując okolicznościami przyrody

O rany, serio? Tu tak błogo, sielsko anielsko, a ten z jakimiś podejrzeniami? Alex westchnął. Dobrze, że nie wiedział, że partner uważa iż ten strzela fochy.
- Jest chyba drobna różnica między pchaniem się do klubu, gdzie wszędzie są kamery, pomiędzy tłum ludzi a wyjazdem w dzicz, tylko we dwoje, gdzie nie ma w zasadzie żywej duszy - powiedział nad wyraz spokojnie.
Nie, nic mu nie zepsuje to wyjazdu. Zamierzał czerpać z niego 200% przyjemności, zanim wróci do szóstej rzeczywistości Bractwa. Także, czy Liam wyraził chęć na kąpiel czy nie, Parker zrzucił z siebie koszulkę i zaczął grzebać w torbie w poszukiwaniu kąpielówek.

Alex...był kiepskim pocieszycielem...no i nie był wojownikiem. Co innego LIam - ten to się zawsze rzucał w wir walki. Parker wolał działać z defensywy. Nie miał ani umiejętności bokserskich, strzelał celnie tylko, gdy podkręcił zmysły na maksa, przez co był łatwym celem....no i trochę był z niego cykor. Nie wstydził się zresztą tego i nigdy tego nie ukrywał.
- Obawiam się, że próbując go ratować, ściągniesz niebezpieczeństwo nie tylko na siebie, ale i na całe Bractwo. DOGS mają sposoby, by wyciągać informacje - westchnął.
No co poradzić? Nie znał tego całego Chrisa. Wiedział, że Liam go znał. I z jakiegoś powodu nie lubił. Wątpił jakoś by Ellsworth się go bał. Jedynym czego bał się jego partner...to właśnie gniewu Parkera. Tego konkretnego.
-Sugerowałbym, żebyś...nie robiła nic. Może udało mu się uciec, może pomogła mu Rebelia - pocieszał ja

Alex dawno nie był tak ożywiony. Myślał niemal samymi wykrzyknikami. Jadą z Liamem na weekend! Nad jezioro ! Domek nad jeziorem ! W końcu się wyrwie z tego ponurego miejsca ! I to jeszcze bez tego skośnookiego smarka! Nic nie mogło mu zepsuć tego wyjazdu !
Uśmiechnął się szeroko, gdy zajechali pod ośrodek i dobry humor go nie opuszczał, nawet gdy został sam w samochodzie, gdy Liam załatwiał wszelkie formalności. Z zasięgiem było kiepsko...ale pewnie będzie WIFI. Zresztą...na wszelkie wypadek zgrał cały sezon "Co robimy w ukryciu" na dysk zewnętrzny. Nic tak nie poprawia humoru jak serial satyryczno-komediowy.
Ujrzawszy domek, poczuł jeszcze większą radość. Zwolnił blokadę zmysłów i poczuł to wszystko całym sobą. Wspaniały zapach, który niemal zawrócił mu w głowie. Pobliskie jezioro, polne trawy, północny wiatr, tatarak, lilie wodne, woda kolońska Liama.... Ta feeria barw i dźwięków wywołująca przyjemny dreszczyk. Taaak, parker odczuwał to wszystko na zupełnie innym poziomie, niż zwykli śmiertelnicy.
Weszli do środka,Alex rzucił torbę gdzieś na bok, po czym szybko otworzył okno, by cała ta woń była obecna również w domku. Połączenie tego wszystkiego z zapachem drewna, mmmm...
-Idziemy popływać? - zapytał z iskierkami w oczach. Wyglądał jak dziecko, które wpuścili do lunaparku i na dzień dobry obdarowali watą cukrową.
Boże, kiedy on pływał? Już nawet nie pamiętał!

Domek nad jeziorem za miastem. Alex nie pamiętał czy wspominał o tym Liamowi, ale była to jego wymarzona, obecnie, forma wypoczynku. Cisza, spokój, natura i dobre WIFI (hehe).
Powiedzieć, że Parker się rozpromienił, to mało powiedziane. Kusiło go by wstać i zacząć podskakiwać.
- Nie mogę się doczekać - powiedział tak ożywiony, jak nie był od wieeelu miesięcy.
Nawet nie myślał o potencjalnie niebezpiecznej misji, którą przy okazji mieli odbębnić....ale ale!
- W takim razie idę wrzucić parę łachów do pralki, ostatnio mnie dopadła niemoc. - faktem było, że ta bierność która ogarniała Alexa, coraz bardziej przypominała depresję....dobrze więc, że w końcu się wyrwie z zamknięcia.
- Widzimy się - pożegnał się niespodziewanym całusem w usta i czmychnął dziwnie sprężystym krokiem

/zt

Alex nie skomentował faktu, że i mały skośnooki dostał swoją część słodyczy. Najwyżej jak mu cukier dotrze do mózgu, zacznie biegać po ścianach a Liam będzie mieć zabawę, hehe.
Parker słuchał i był coraz bardziej zdziwiony. Znaczy, że ci... że wyjdzie z Bractwa? W sensie wyjadą we dwoje? Na pewno Liam ogarnął coś poza Seattle, bo przecież wiedział, że Alex jest poszukiwany.
- Brzmi kusząco. Ściągnę coś fajnego na wieczór - powiedział i naprawdę się rozpromienił. Pomijając akcję kradzieży szczepionek ze szpitala i odebrania Liama ze skręconą kostką, mnie opuszczał Bractwa od ponad roku !
- Powiesz coś więcej? To jakaś miejscówka za miastem? - dopytywał, wyraźnie ożywiony

Alex przez chwilę obserwował biurowe poczynania Liama, by po chwili uśmiechnąć się. Cieszył się, że to nie kolejna akcja, w trakcie której by drżał o życie ukochanego.
- To dobrze. Idę pod prysznic i spać, lecę z nóg - oznajmił, wyłączając laptopa. - Dobranoc - nie zapraszał Liama, by zrobili to razem, bo doskonale wiedział, czym by się to skończyło. A póki co nie chciał, by zbliżali się do siebie, w sensie czysto łóżkowym ( czy raczej prysznicowym?)
I jak powiedział, tak zrobił.

/ Zt

Znaczy, że wszystko przed nim! Powodzenia Liam, hehe. Nikogo to nie mija- w większym lub mniejszym stopniu każdy tego doświadczy. Nie wiemy jak będzie z Małym Chińczykiem, no ale !
Na jego uwagę, Parker uśmiechnął się chochlikowato.
- Kula to też figura. - stwierdził rozbawiony i sam wgryzł się w swoje ciacho. Szczęśliwie miał dobrą przemianę materii, a na co dzień jadał bardzo zdrowo.
Zignorował Małego Chińczyka, bo w sumie robił to na co dzień.
-Nie przepracowuj się. Mamy nowy serial do obejrzenia i nie zamierzam robić tego sam - mruknął i musnął ustami delikatnie jego policzek.

Alex wzruszył ramionami. Nawet jakby wyłączyli te kamery, nie potrafiłby się bawić. Wciąż miałby w głowie lampkę ostrzegawczą. Gdyby tylko udało się usunąć jego akta z DOGS...
Rzucił okiem na wspomnianego przez Liama kundla. Jako, że Alex nie był typowym bisekusalistą, nie oceniał urody jegomościa. Jego uwagę zwróciły oczy mutanta - zimne, bezlitosne. Miał tak zawsze, czy dopiero po wypraniu mu mózgu ?
- Przyjemniaczek- stwierdził sarkastycznie, wracając spojrzeniem na ekran swojego monitora - Zakładam, że znowu komuś ratujesz skórę?
Już wolał to, niż jakby się miał okazać jego byłym chłopakiem, którego akurat nie zamordował, serio. Nie był zazdrosny o jego poprzednie relacje.

Alex parsknął śmiechem. Taaaak, tutaj musiał przyznać mu rację.
- Imari, to był szczególny przypadek. Taka Matka Teresa z Kalkuty - uśmiechnął się do wspomnień. Już potrafił myśleć o tamtym czasie bez zdenerwowania. W końcu...jakiś czas byli szczęśliwi...no i zawdzięczał jej życie, nie mógł o tym zapomnieć. - Zdaje się, że bardziej już jest w Rebelii, niż u nas - ostatnio rzadko ją widywał. W zasadzie prawie wcale.
Tak jak myślał, Liam nie należał do imprezowiczów. On w sumie też nie, ale przytępienie alkoholem i zabawa, był dla niego dobrym odstresowywaczem, gdy nadużywał mocy.
- Taaaak...ale obaj wiemy, jak łatwo jest kogoś znaleźć, jeżeli tylko jest dostęp do kamer - wzruszył ramionami, a potem nieco zmarkotniał. Czy kiedykolwiek będzie mógł opuścić do miejsce?