Sebastian Morrison - 2020-07-02, 10:53 Kto by nie chciał mieć tak pięknie przyozdobione ciało? Nawet Sebastian na sobie miał kilka tatuaży. Być może Simonowi będzie dane je kiedyś zobaczyć. Tak samo jak z darem, mocą o której młody chłopak nie miał jeszcze pojęcia, co potrafi jego przyszły nauczyciel. Właśnie tą propozycją i również wymuszeniem zgody, Simon zaskoczył Sebastiana prośbą o lekcje panowania nad darem. Jeszcze chyba nikt czegoś takiego nie proponował Morrisonowi. Mimo wszystko, zgodził się. Sam też siebie sprawdzi, czy będzie nadawał się na nauczyciela. Z drugiej strony, dobrze jest mieć tak młodego chłopaka przy sobie. Mocny ryzykant, nie widzący niebezpieczeństwa wokół, decydując się na zaufanie z marszu obcej osobie. Oby nie żałował tego wyboru. Seba zgodził się, podając młodemu swoją wizytówkę, którą chłopak od razu z zachwytem skomentował. - Jak widzisz, nie ma rzeczy niemożliwych. Dla takich jak my. Odpowiedział z lekkim uśmiechem, pewnością siebie i przekonaniem, że nawet na ogonie nie siedzi mu DOGS. Jak słusznie Simon zauważył, Morrison jest wyluzowany i żyje normalnie wśród ludzi. Pewnie i to sprawiło, że chciał od niego się uczyć. - Sądzę, że do tego tematu jeszcze wrócimy i pogadamy na spokojnie. Rzekł Sebastian, chcąc zakończyć temat z dyskusją na temat mutacji, gdyż patrząc na Simona w oddali za nim dostrzegł patrol DOGS, który wyłonił się zza rogu ulicy. - Będę się zwijał. I nie oglądaj się. Rzekł nieco ciszej spokojnie do chłopaka ale już z nutą poważnego tonu, jakby zauważył coś lub kogoś, kogo raczej nie chcieliby widzieć. Przy czym dodał. - Zachowuj się normalnie i nie wzbudzaj podejrzeń. Poradził tam samo ze ściszonym głosem i najnormalniej w świecie, spojrzał na zegarek. - Na mnie czas. W tym momencie Sebastian był sobą jak na początku, mówiąc już normalniej. - Mam jeszcze jedno spotkanie a z tymi kulami dojście na miejsce zajmie mi wieki. Zażartował i powoli też zaczął się pakować. Poczekał również ze spokojem aż Simon skończy robić zdjęcia jego pracom, by móc tę teczkę schować do torby. Simon Miles - 2020-07-11, 14:16 Na ten moment Sebastian zrobił na Simonie ogromne wrażenie. Coś było w jego osobie takiego, że chłopak wręcz widział w nim świetnego nauczyciela, którego mogłaby polubić nawet reszta klasy, gdyby faktycznie z takim nauczaniem wiązał się jego zawód. Zapowiadało się na to, że powoli zmierzali do zakończenia tej niezaplanowanej rozmowy i pójścia w swoją stronę. Gdy jednak mężczyzna odradził odwracania się i wzbudzania podejrzeń, Simon uniósł brew. - Huh? - Zdziwił się tym nieco, ale faktycznie posłuchał i siedział jak siedział. W główniej mierze za sprawą odpowiedniego tonu mężczyzny, który nie obudził nagłego poczucia niepokoju. Dosłownie chwilę później do uszu młodego dotarł charakterystyczny dźwięk stąpania grubych podeszew patrolujących w mundurach kundli, dobiegający gdzieś z tyłu. - Łał... Chłopak był pod wrażeniem. Nieco zadrżał mu głos, aczkolwiek ledwo słyszalnie. Zaśmiał się szczerze, gdy mężczyzna przed nim ot tak spojrzał sobie na zegarek, jakby w pobliżu wcale nie było groźnych, uzbrojonych ludzi. Jak on to robił? Rozbawiony nastolatek nie czując zdenerwowania u Sebastiana sam nie odczuwał takiego stresu. To było niesamowite. Simon po zrobieniu już ostatniego zdjęcia, z podziękowaniem oddał mężczyźnie szkicownik i spojrzał na wspomniane wcześniej kule. - Nic dziwnego, że kogoś mi przypominasz. Powiedział z ciepłym uśmiechem, pakując swoją butelkę z wodą do plecaka i chowając telefon do kieszeni. Ewidentnie było to jakieś dobre skojarzenie, choć Simon nie zdradził kogo miał na myśli. Sebastian przez te kule trochę przypominał mu Davida Hoppera. Nastolatek wstał i po przejściu kilku kroków, uniósł rękę w geście pożegnania. - To do zobaczenia! Zawołał i zaczął powoli zmierzać w kierunku swojego domu. Mając numer mężczyzny będą w stałym kontakcie. Oglądając się ostatni raz za Sebastianem widział jak ten powoli szedł w tylko sobie znanym kierunku. //zt. Dla Sebastiana i Simona// |
||||||
