[Alex Parker]

30.12/31.12

O tej porze, powinien panować już względny spokój. Większość osób, po północy już spała, lecz jedną z niewielu była jeszcze na nogach.
Powiedzmy
Alex Parker zaklął pod nosem, gdy przez przypadek kopnął pustą butelkę po whisky, a ta narobiła mnóstwo hałasu i z pewnością obudziła parę osób. A może jemu się tak wydawało przez wyczulone zmysły?
Cóż, przy takiej ilości alkoholu, którą w siebie wlał, były one mocno przytłumione. Narobił więc hałasu.
- Ćśśicho! - wymamrotał do butelki i podszedł nieco chwiejnie do szafy.
Idziemy na balety, trzeba się jakie ubrać, łihiiiii!

[Liam Ellsworth]

O tej porze Liam już był w łóżku i próbował zasnąć. Była dość późna godzina. Miał szczęście w nieszczęściu zajmować pokój między Michaelem a Alexem. Pomimo nie posiadania tak rozwiniętych zmysłów, przekulająca się butelka po podłodze była dość słyszalna za ścianą. Liam otworzył oczy, przez moment zastanawiając się czy u Alexa wszystko w porządku. Nie sądził, by charakterystycznie znany mu hałas mógł dochodzić z pokoju Michaela. A wiedząc jak dzisiejszego dnia wyglądał Alex, zaczynał mieć trochę obawy o jego stan emocjonalny.
Odrzucił z siebie kołdrę i wyszedł ze swojego pokoju, podchodząc do drzwi lokatora obok. Na sobie miał piżamy z długim rękawem. Zapukał cicho, ale po chwili nacisnął klamkę otwierając drzwi by zajrzeć do środka.
- Alex? Wszystko w porządku?
Zapytał z troski, próbując też rozejrzeć się po pomieszczeniu. Jeżeli panowała tu ciemność, zapalił światło.

[Alex Parker]

Światło było zapalone, więc nie było potrzeby tego zmieniać. Parker usłyszał skrzypniecie drzwi i chwilę później zobaczył twarz przyjaciela.
Taaaaaaaak!
- Liam ! - wyszczerzyl się i rzucił by uściskać przyjaciela na niedźwiedzia. Ellsworth mógł wyczuć od niego woń alkoholu - Jak ją cię kurna kocham, stary! Super impreza, cho! idziemy na balety! - puścił go i wrócił do szafy.
- Tylko siem przebiorę....- wymamrotał, szukając jakiejś znośnej koszuli. - ty też się przebierz, w piżamie cię nie wpuszczo !

[Liam Ellsworth]

Zachowanie Alexa wydawało się być zdecydowanie dziwne. Nie był sobą i pewnie zamiast zjeść snikersa, to wypił flaszkę alkoholu. Już w momencie jak go nagle objął, Liam skrzywił się czując od niego woń alkoholu.
- Okej... Wiem już jak musiało ze mnie jechać...
Wymamrotał do siebie, zapewne przypominając sobie okres, kiedy to on sam wypijał za duże ilości alkoholu. Pozwolił jednak by Alex się wygadał i wrócił do szafy szukając czegoś na przebranie. Liam z kolei zamknął drzwi i skoro nie trzeba było zapalać światła, nie podejmował się tego.
- Alex. Nigdzie nie idziemy. Jest prawie północ a Ty jesteś pijany.
Stwierdził mówiąc spokojnie i łagodnie, kładąc dłoń na barku przyjaciela. Rzucił pobieżnie okiem na podłogę i blaty stolika, biurka doszukując się liczby butelek ile mógł wypić. Jeden raz, to jeszcze nic. Gorzej gdyby wpadł w nałóg jak on. Nie da się ukryć że Liam sam walczył ze sobą, znajdując się w tym pokoju. Sama woń alkoholu go kusiła, ale obiecał. Obiecał Alexowi i Imari że będzie silny i przestanie pić. I tak odniósł spory sukces. A dodatkowy miesiąc uziemienia w łóżku z powodu ran jak i choroby jeszcze bardziej pomógł.

[Alex Parker]

Słysząc sprzeciw przyjaciela, wykrzywił usta w smutną podkówkę. Jakże to?! Jego partner w zbrodni, nie chce iść z nim na balety?!
- Ej nooooo. Nie jestem. - burknął - Muszę się odstresować, no chodź! Bo pójdę bez ciebie !
Wybrał koszule i postanowił od razu ją zmienić. Nie był to zapewne zbyt imponujący widok, bo choć Parker miał w porządku sylwetkę, tak nie była to kupa mięśni.
Alkoholu nie znalazł - poza pustą butelką po whisky, która dla Parkera to i tak było za dużo.

[Liam Ellsworth]

Pijany tak mówił. Liam aż mógł sam w sobie poczuć wstyd, że pewnie też wyglądał w takim stanie a nawet gorszym, tłumacząc innym że jest trzeźwy. Teraz widocznie jemu przyszło pomóc Alexowi.
Ellsworth westchnął słysząc przyjaciela, który widocznie nie zamierza odpuścić baletów. Zabrał mu koszulę z rąk i nie pozwolił do końca zdjąć z siebie górnej części odzieży. Po prostu objął go przytulając do siebie.
- Alex... Domyślam się, że przechodzisz trudny okres, ale to nie powód by pić. I wymyślać wyjścia na balety. Zdajesz sobie sprawę z tego jak jest niebezpiecznie na zewnątrz?
Zapytał ze spokojem. Domyślał się, że może chodzić o Imari. W końcu przez ostatnie dni i tygodnie nie było widać by było między nimi dobrze. Nawet Liam to dostrzegał jako obserwator i ich przyjaciel.
Na podłodze była jedna butelka. To także wystarczało Liamowi, za informację, że Parker może mieć na prawdę słabą głowę. Liam by się upić, potrzebował kilku piw.

[Alex Parker]

Byłoby znaczne łatwiej walczyć o swoje wyjście, gdyby Liam nie był od niego ani wyższy, ani silniejszy. A niestety był, więc Parker miał małe szanse na uwolnienie. Stęknął, zakleszczony w tych muskularnych ramionach.
- Ale ją chcęęę - jęknął - Jestem nieszczęśliwy, chce się w końcu wyszaleeeeeć - kwękał jak obrażony nastolatek.
Cóż, Liama dziś czeka ciężka przeprawa. Szczęśliwie, Parkera łatwo można było spacyfikować i pewnie nie będzie nawet tego pamiętał.
- Chce odreagować! - buntował się

[Liam Ellsworth]

Liam nie pozwalał Alexowi wyrwać się ze swojego uścisku, jeżeli tego próbował. Silniejszy i wyższy miał nad nim przewagę. A to też miało pomóc w uspokojeniu się mężczyzny. No i oczywiście, wymagało cierpliwości. Ellsworth słuchając przyjaciela, szybko starał się przeanalizować sytuację, by nie zaszkodzić tym samym Alexowi. Pamiętać też musiał, że ten za moc ma wyostrzone zmysły. Jeżeli jego moc zacznie wariować, będzie trzeba pozbawić go przytomności. A tego Liam chciał uniknąć.
Kiedy Alex wspomniał o odreagowaniu, Liamowi zapaliła się lampka w głowie. Miał plan awaryjny. Lecz pierw postanowił go zapytać.
- Może zechcesz się wygadać? Powiedzieć mi co Ci na duszy leży? A potem pomyślimy o wyjściu.
Zaproponował i spojrzał na niego, puszczając go trochę ale trzymając za ramiona by zaprowadzić go do łóżka i z nim tam usiąść. Nie zdradził gdzie by wyszli. Więc Alex pewnie będzie myślał o tych niewiadomych baletach.

[Alex Parker]

Parker początkowo protestował,no bo on przecież CHCIAŁ BALETY. To był sprawdzony, dobrze znany mu sposób na odreagowanie, a jakby mu się poszczęściło, to może by spędził kilka miłych chwil z płcią przeciwną? Nie był przyzwyczajony do takiego postu !
- Nie chcę. Chcę wyjść, wypić więcej i przestać w ogóle myśleć!
Walka z Ellsworthem była z góry skazana na porażkę. Łypnął na przyjaciela niezbyt...przyjaźnie. Pochylił się do biurka i zaczął szukać jakiegoś alkoholu.
Ostatecznie udało mu się znaleźć butelkę piwa, którą od razu otworzył. Upił łyk, oparł się o ścianę i jakby powietrze z niego uszło. Jakby dopiero teraz, prawda odbierała mu wszystkie siły. Kochał ją. Wiedział to przecież, ale wiedział też, że zamęczy się w tym zbiorowym układzie.
- Zerwaliśmy z Imari - powiedział cicho, czując że oczy go podejrzanie pieką. Zamrugał nerwowo i pociągnął solidny łyk - Mam to gdzieś. Niech sobie robi co chce, ja się nie pisze na taki układ.

[Liam Ellsworth]

Alex jednak nie chciał być grzeczny i zamiast usiąść by porozmawiać, ten doszedł do swojego biurka i zaczął grzebać w jego schowkach.
- Czego szukasz?
Zapytał dość poważnie, myśląc że o leki może chodzić. A widząc butelkę piwa, Liam westchnął z rezygnacją. Przeczesał obiema dłońmi włosy, słuchając Alexa, przechodzącego właśnie załamanie emocjonalne. Jak dobrze, że Imari miała jeden pokój zupełnie na początku korytarza jak i w innej części budynku, bo chyba nikt nie chciałby aby widziała Alexa w takim stanie. Grzeczna rozmowa tutaj nie podziała. Liam właśnie przekonał się, jak to z nim mogło być. Jakby widział prawie swoje odbicie upartego alkoholika. Z tym, że Alex "jeszcze" takowym nie był. Ellsworth podszedł do przyjaciela, wyrwał mu z ręki butelkę. Pomimo tego, jeżeli już parę łyków zaciągnął.
- Jeszcze parę miesięcy temu sam mnie wyciągałeś z alkoholizmu. A teraz Ty pijesz.
Podniósł głos, mówiąc dość poważnie, stanąwszy przed Alexem.
- Rozstanie boli, ale musisz wziąć się w garść. Wiesz przecież że nie jesteś sam. Prześpij się i rano porozmawiamy o tym na spokojnie.
Zaproponował ponownie opcję z udaniem się spać. Środek nocy a temu balety i alkoholizm się włączyły. Normalnie przykry widok jak na pierwszy raz. Chociaż Liam jest wstanie zrozumieć Alexa. Sam przecież stracił kogoś kogo kochał w przeszłości.

[Alex Parker]

Liam by się zdziwił, jak często Alex kiedyś tak odreagowywał. W końcu tak właśnie poznał Imari - w klubie. Potem jego moc się wymknęła spod kontroli i zrobiło się już mniej przyjemnie.
Alex nie był w tym momencie w nastroju na spanie. Wręcz przeciwnie - był aż za bardzo rozbudzony.
Nosiło go. Musiał wyjść. Musiał się uwolnić z tego parszywego miejsca, choćby to miało go kosztować życie.
- Nie to nie. - powiedział sucho do przyjaciela - Chcesz to tu siedź, ja nie wytrzymam ani chwili dłużej w tym miejscu. - chwycił koszulę by się ubrać.
Naprawdę miał ochotę komuś zwyczajnie przyjebać. Targało nim tyle sprzecznych emocji! Jednocześnie chciało mu się wyć, z drugiej najchętniej wyładowałby na kimś swoją agresję.

[Liam Ellsworth]

Możliwe że zdziwiłby się, ponieważ Alexa od strony balowania w klubach nie znał. Nie mieli jakoś okazji udać się tam we dwoje. A dzisiaj tego Liam wolał nie próbować. Miasto nie było bezpieczne. A kluby tragiczne dla Alexa w takim stanie, jeżeli weźmiemy pod uwagę jego moc.
Alex był dalej uparty. Koniecznie chciał wyjść i odreagować.
- Dobra.
Rzucił w zgodzie w ostatniej chwili, by zapobiec wyjściu samotnemu wyjściu przyjaciela z bractwa.
- Mam chyba lepszy pomysł na odreagowanie. Chodź.
Zaproponował i jeżeli Alex nie miał nic przeciwko by spróbować tego nowego dla siebie pomysłu, To Liam wyszedł z nim z pokoju, wcześniej butelkę zostawiając na stoliku. Trzeba przyznać, że miał silną wolę by samemu nie pociągnąć łyka. Choć woń alkoholu tak go kusiła, że gdyby nie wyjście z pokoju, pewnie by z trudem dalej walczył.
Liam zaprowadził Alexa do siłowni. Zapalił tam światło i skierował Parkera prosto do wiszących worków treningowych. Oczywiście kiedy szli, sprawdzał czy Alex daje radę w miarę trzeźwo się poruszać, czy potrzebowałby jego oparcia. Sądząc jednak po tym, jak poruszał się w pokoju, z równowagą o dziwo problemu jakoś nie miał. Ale jak będzie w drodze do siłowni?
- Wal ile masz sił. To pomaga odreagować nerwy i emocje. Możesz nawet wyobrazić sobie, że ten worek jest osoba, której chcesz przywalić.
Przedstawił mu swój pomysł, krzyżując ręce na klacie. Nie przeszkadzało mu to, że on był w piżamie a Alex prawie ubranym do wyjścia. Długo tu pewnie nie zabawią, jeżeli Alex szybko się zmęczy.

[Alex Parker]

Alex zdziwiony powlókł się za Liamem i trafili do...siłowni. Spojrzał na przyjaciela z powątpiewaniem na worek treningowy. I co, to niby miało mu pomóc? Wyobrażenie sobie, że to taki Majki...
Uznał, że parę minut może się powyżywać, nim uda się na podryw. Nie miał zamiaru siedzieć i rozpaczać, bo Imari nie potrafiła się skupić na wyłącznie jednym partnerze.
Walnął raz.Potem drugi, trzeci i zadziwiająco szybko się w to wciągnął. A im dłużej walił w worek, tym bardziej czuł jak schodzi z niego złość.
Uderzył któryś raz i...przestał. Przyłożył czoło do zimnego materiału.
- Naprawdę ją kochałem... - powiedział cicho- ...myślałem, że to będzie ta jedyna.
W końcu dawała mu takie sygnały, że tak się czuł....dopóki nie pojawili się inni, którymi ona była zainteresowana.
Cierpiał, naprawdę cierpiał.

[Liam Ellsworth]

Liam gestem głowy jak i wskazaniem ręki na worek treningowy, zapraszał i zachęcał przyjaciela do uderzeń. Niech chociaż spróbuje. Jeżeli to nie pomoże, znajdą inny sposób na odreagowanie. Liamowi jednak taka metoda bardzo często pomagała. Raz nawet nie mając worka treningowego u siebie, rozwalił szafę. Innymi razami, po prostu udawał do lasu czy parków, by uderzać w drzewa.
Alex mimo wahań, ostatecznie podszedł i zaczął uderzać w worek. Widać było po nim, jak bardzo miał ochotę to wszystko z siebie wyrzucić. Dodatkowo jego emocje jakby się nieco uspokoiły.
- Miłość boli. Wiem o tym.
Podszedł do niego i położył dłoń na barku.
- Przykro mi, że tak się to skończyło. Wiedz, że na tym świat się nie kończy.
Liam nie chciał by Alex cierpiał. Próbował go nawet pocieszyć tym, że w przyszłości może znajdzie inną kobietę, która go pokocha. Wielka szkoda, że Imari zdecydowała o rozstaniu. Dobrze razem wyglądali. Z drugiej strony, Liam widział szansę dla siebie. Tyle że także marną. Bo przecież Alex teraz musi przetrawić ból miłosny serca przez pewien okres, nim kogoś znajdzie i uzyska odwzajemnienie uczuć.

[Alex Parker]

Nie potrafił sobie wyobrazić, że mógłby poukładać sobie życie z kimś innym. Uczucie, którym zapałał do Imari, było dla niego czymś zupełnie innym. Nie przelotną znajomością w klubie, zakończoną upojną nocą, a potem każdy idzie w Twoją stronę. Czuł, że naprawdę jej na nim zależy, że być może jest dla niej kimś wyjątkowym. Kiedy leżał obok niej, a ona gładziła go po włosach, czuł się najszczęśliwszym człowiekiem na ziemi
A teraz to wszystko przepadło. I to on to zakończył.
Pokiwał głową, odchodząc od worka treningowego. Ruszył w kierunku Liama i gdy się z nim zrównał, położył dłoń na jego ramieniu.
-Dzięki, stary, - powiedział cicho - Położę się.