[Imari Blanc]

14.04.2018

Kuchnia - kontynuacja.

W końcu dotarli do szpitaliku i Imari mogła usiąść na jednym z łóżek, co zrobila z wielką chęcią.
- CIekawe. Włąściwie, każda moc dla mnie jest interesujaca.. - przyznała, bo w koncu to ją okropnie ciekawiło od kiedy tylko zaczela pracowac ze swoja moca i ja rozwijac.
- Tak, to znaczy nie, to znaczy to nic takiego.. - zakrecila sie i pokrecila glowa az.
- Chodzi o problemy z jedzeniem. Powinnam jeść wiecej, uzywam swoją moc dość mocno, a do tego.. no.. kilka rzeczy.. i potem tak wygladam.. jak wieszak - fakt, byla chuda, nawet bardzo. To juz nie był poziom "atrakcyjnie szczupła", to był poziom "o krok od polamania się przy upadku".
Nie wygladała najlepiej, nie wygladała nawet dobrze.
- Simon pomyślał, że może twoja moc mogłaby pomóc..

[Marian Cook]

Wciąż lekko skonsternowany, dzięki rozmowie i podejściu Imari Marian zdołał się wyluzować. Słuchając jej i pomagając w podstawowych rzeczach, nie raczył usiąść. Wolał jednak postać.
- Na to można coś zaradzić, prawidłowe żywienie do podstawa! - zaśmiał się lekko i klepiąc się po klatce dodał z sarkastyczną dumą. - Chociaż nie na wszystkich działa.
Tak, Marian należał do tych co potrafią wpieprzyć dwa bananowe tankowce czekoladzie popijając je 20 litrami Coli, a następnie zjeść pięć kurczaków i wyglądać, jakby od dwóch dni nie jedli. Oczywiście w przypadku Imari to raczej nie tak działało. Przy okazji będzie musiał być ostrożny, problemem numer jeden będzie oczywiscie przystosowanie jej organizmu do co raz to większych porcji. Inaczej cała jego praca będzie się zwracać. W tym złym sensie.
- Jak tak mówił Simon, to najwyraźniej tak może być.... tak poza tym, jesteś może głodna?
I niezależnie od odpowiedzi, Marian miał już przygotowaną wycieczkę do kuchni. Szczęście, że już wcześniej robił obiad. Przynajmniej on nie został zniszczony jak jego ukochana czekolada.

[Imari Blanc]

- Tak, dlatego właśnie chciałam skorzystać z twojej pomocy, jeśli oczywiście chcesz mi pomóc - uśmiechnęła się, siadajac, obolała jak cholera co prawda. Zapewne jedna z osób zajmujacych sie sanitariatem zaraz sie nia zajela.
- Tak, ty wygladasz jakby na ciebie działała w odwrotności.. - stwierdziła. Miał szybki metabolizm, to na pewno, ale tak jak i ona. Tylko, że u Imair dołączał do tego stres.. No nic, w końcu 'znalazła' rozwiązanie, w postaci Mariana.
- Nie, a pewnie powinnam - parsknęła - a co proponujesz? - zainteresowała się, może ocś dobrego i bedzie mogla zjeść bez guli w zołądku?

[Marian Cook]

- W takim razie zaraz wracam
I tymi słowami wyszedł, aby wziąć część owocu swojej pracy na jutrzejszą ucztę. No cóż, najwyżej zrobi nieco więcej.
I tym sposobem nie było go troszkę czasu. Ale spokojnie, nie uciekł! Nawet to nie miałby gdzie, prawda? W kazdym razie przyszedł po chwili z ładnie opakowanym rosołem i łyżką.
- Jeszcze ciepły! Może nie aż tak jak nasza ukochana czekolada, ale może to nawet lepiej. A teraz...- zatrzymał się tu chwilę i westchnął lekko - Wybacz mi, ale staniesz się na chwilę bardzo głodna. Bardzo.
Użył swojej mocy na Imari, tak, że poczuła ściskający głód w żołądku. Podsunął jej zupę obok łóżka, mając nadzieję, że nie będzie musiał jej karmić. Jednak jeśli do tego dojdzie, lekko się wahając (bardziej ze strachu, niżeli zażenowania) pomoże jej tak, jak tylko będzie musiał. Szczęśliwie, w karmieniu innych ma dosyc spore doświadczenie.

[Imari Blanc]

Był więc czas by dziewczyna z bractwa opatrzyła dokładnie to, co było trzeba opatrzyć i Imari mogła spokojnie pólsiedzieć w łóżku, bo kazano jej odpoczywać.. Wolała by się ruszyć, ale ok, w końcu może te dwie godziny poleżeć, prawda? Że niby mają pewność, ze wszystko jest ok.
Ruszyła sie i usiadła normalnie, gdy przyszedł Marian. Bolało ją wszystko jak cholera, dostała jakieiś przeciwbólowe, ale wiedziała, że musi to przeczekać po prostu.
- Tak.. ? + wlasciwie byla zdziwiona, ze chce na niej uzyc mocy, ale... - O, jak ten rosół pachnie. Masz rację.. - dobra. BYŁA glodna I nawet jeśli wiedziała, że to działanie jego mocy to.. co z tego? A rosół pachniał pięknie!
Wzięła w dłonie miskę i łyżkę i zabrała sie za nią zadziwiająco chętnie jak na siebie, bo zwykle jednak wciskała w siebie jedzenie praktycnize na siłę, a teraz.. naprawdę miała na to ochotę. Właściwie to pewnie zjadła by cokolwiek.
- Mmm.. Dobre - mruknęła w końcu.
- Od kiedy uzywas zmocy? - zainteresowała się po chwili.

[Marian Cook]

Widząc jaj Imari zajada się jego zupą, był zdecydowanie zadowolony, nawet bardziej niż tylko zdecydowanie. Nie obchodziło go to, że część to wynik jego mocy, nie o to przecież chodziło- liczył się efekt. I tym sposobem efekt był zdecydowanie warty zachodu.
Na niespodziewane pytanie odpowiedział po chwili zastanowienia, w sumie to nikt go o to nigdy nie pytał.
- Erm... od... od, od, od... Od zawsze, tak sądzę? Szczerze mówiąc nie pamiętam, musiałem być naprawdę mały...- i jeszcze raz się głęboko zastanawiając, przypomniał sobie fragment, gdzieś w pamięci utkwione słowa. - Chwila, coś mam, pamiętam jak raz Edmund powiedział przez przypadek coś na temat że jak miałem z 3 lata to coś mu zrobiłem....
Próbował sobie przypomnieć nieco więcej szczegółow, ale nie potrafił. No cóż, nic więcej nie wskóra. Może Edmund rzeczywiście miał powód aby go nienawidzić?
- A czemu pytasz? Znaczy, nie żebym miał coś przeciwko, no ale rozumiesz... Przezorność?
Zaśmiał się lekko po czym wyciągnął z eteru małą kanapkę i zaczął ją jeść. Nie był na tyle głodny, a dobrze sobie zdawał sprawę że to leciutkie ukłucie pustki w żołądku jest wywołane tylko i wyłącznie efektem ubocznym jego mocy, no ale cóż. Lubił jeść, pomimo wszystko. A co miał trzymać na póżniej.

[Imari Blanc]

Tak, zajadła się jak dawno niczym się nie zajadała. Smakował jej ten rosół jak mało co, chociaż normalnie wmuszała w siebie choć najmniejsze porcje, starając się jeść mało, ale dość często. W ten sposób nie robiło jej się niedobrze i żołądek nie zaciskał się aż tak okropnie jak przy większych porcjach.
Obserwowała Mariana jedząc, ale odstawiła miskę w połowie pustą na bok.
- Jak zjem całe to mi chyba żołądek rozsadzi, a potem będe się czuła bardzo źle.. Ale najchętniej bym jadła dalej - spojrzała na niego jakby była winna, a przecież co ona mogła za to, że skurczył jej się tak okropnie żołądek.
- Jestem trenerem w bractwie, a moja moc głównie opiera sie na pracy z mocą innych.. I działa tylko na mutantów - wyjaśniła, bez zastanowienia. Wychodziła z założenia, że moc, tym bardziej tutaj, to nie jest coś o czym trzeba mówić ostrożnie. To był ważny aspekt ich życia i powinni znać nawzajem swoje możliwości - to im może kiedyś uratować życie.
- Poza tym bardzo mnie to interesuje, moc, jej działanie, rozwój, użycie i tak dalej.. Każda jest inna i to całkiem niesamowite. Interesowało mnie to w sumei od zawsze od kiedy się o tym dowiedziałam, ale tym bardziej po tym jak okazało się jaką moc mam i jak działa - mówiła otwarcie, bo co miała ukrywać? Był mutantem jak ona, to nie rozmowa z DOGS.
- Czyli minimum trzy lata? To znaczy z wtedy coś pamiętasz? Ciekawe. A chce ci się opowiedzieć jak się ta moc rozwijała? Od czego zacząłeś?

[Marian Cook]

Szarża Imari zaskoczyła Mariana, w przeciwieństwie do jej niemożności jedzenie. Nic nie powiedzial tylko skinął głową w geście zrozumienia.
Dalej, on też sie od razu otworzył. Nie musiał być przezorny, jak raz mógł powiedziec co mu leżało na Pat... sercu.
- To ciekawe! Osobiście średnio mnie interesują moce, ale rzeczywiście jest to ciekawa sprawa.
Zrobił oddech i przygotował się na opowiadania historii jego życia. Yay!
- To tak... zaczynając od tego, że rzeczywiście nauczyłem się ją kontrolować jak miałem gdzieś z 5 lat, nawet nie biorąc tego zbytnio na poważnie. Wiesz, dzieciak, moce, wow jestem fajny i te sprawy. Ale tak, już wtedy ćwiczyłem moją moc, nawet potem, gdy zostałem przyłapany na jej używaniu. Jak matula na to wpadła!...
I zaczął gadać i gadać, opowiadać i opowiadać, powiedział też o jego dwóch siostrach również z mocami, jednak mocno różnymi od jego mocy i o braci bez nich, skrzętnie jednak podając informację na jego temat. Powiedział o wszystkich efektach jego mocy i żartach na nauczycielach w szkole, którzy z niewiadomych przyczyn musieli natychmiast biec do toalety tuż przed sprawdzianem. Opowiedział o zniknięciu jego przyjaciela i byłoby blisko, a by powiedział przyczynę, dlaczego tak daleko stoi od Imari. Kobiety to zuo. Bawił się. Dla niego była to czysta radość, mówić o kogoś, opowiadać o swojej ukochanej rodzinie. Promieniował cały tą energią, radością.
[...] i wtedy kiedy się miałem już zaaaaaakończmy na tym temacie, przepraszam ciebie, zbytnio sie rozgadałem....
I uśmiechnął się do niej z wysuniętym językiem.

[Imari Blanc]

- Wiesz, że wiele osób zaczyna to interesować, dopiero jak im się powie jak bardzo rozbudowana to sprawa, z mutacjami? - zauważyła. Mało kto o tym myślał, zastanawiał się i rozbijał sprawę na czynniki pierwsze, oprócz Imari (i jej matki, ale tu nie o tym), a potem okazywalo się, ze to całkiem ciekawa rzecz.
Nie sądziła, że Mairan tak się rozgada, ale spodobało jej się to. Zapewne zadawała dodatkowe pytania i chciała wiedzieć czasem więcej, ale nie naciskała jeśli wydawało się, że mowienie na dany temat jest dla niego stresujące, chociaż wydawalo się, że ogromną radość sprawia mu opowiadanie o tym wszystkim.
- Nie nie, bardzo dobrze się słuchało. I widać, że sprawia ci to przyjemnośc, więc chętnie do tego kiedyś wrócę. W ogóle myślałam, żeby spisywać takie informacje, o mocach, tym kiedy się pokazały i jak działają i tak dalej, to by była dla mniei ogromna skarbnica wiedzy, może dane.. grupy mocy maja jakieś punkty wspólne w.. nie wiem.. sile albo w efektach ubocznych albo coś jeszcze innego, ale to.. niebezpieczne dane, dlatego jeśli sytuacja mutantów się nie zmieni to nie zdecyduję się na to - pokręciła głową, lekko posmutniała na taką opcję. I też dlatego, że świat wyglądal jak wyglądał i nie miała na to żadnego wpływu.
- Ale to była by ciekawa baza.. ciekawe też czy DOGS czegoś podobnego nie robi, chociaż.. nie wiem jak wymierne są ich informacje, jeśli uzyskują je siłą..

[Marian Cook]

Zadowolony, że Imari nie przeszkadzało słuchanie życiowych historii Mariana, odpowiadał dalej na jej słowa z uśmiechem. Przytakując jej co do tematu zbioru mocy, dodał.
- Tak, masz rację. Ale kto wie, w przyszłości taka baza mogłaby być podstawą koegzystencji mutantów i ludzi, specjalne karty itp.... Chociaż najpierw do takiej przyszłości musimy doprowadzić, nie?
I uśmiechnął się, lekko smutnawo, jednak wciąż był to szczery uśmiech kogoś z wielkimi marzeniami, wierzącego w to, co mówi.
- Siłą nigdy nie zbierze się dobrych informacji. Nigdy. Chociaż nie powiem, aby bez niej udało się wiele zdziałać.
I zresztą dlatego wstąpił do Bractwa, a nie próbował uczestniczyć w jakichś marszach pokojowych. To nic by nie dało. Działanie to jedyna słuszna droga.

[Imari Blanc]

Zamilkła na dłuższą chwilę, obserwując swoje dłonie. W końcu westchnęla i podniosła wzrok na Cooka.
- Myślisz, że to w ogóle możliwe? Żeby wszystko było.. jak w innych krajach? Żeby.. ludzie potrafili żyć razem i.. zeby rząd się zachowywał? - westchnęla, lekko zrezygnowana. Nie wiedziałą co o tym sądzić, bała się, że to tylko nierealna mrzonka. Ludzie bali się nowości, a oni byli taką nowością dla nich. I czuli się przez to, czasem, gorsi, a na pewno nie powinni..

[Marian Cook]

Rozumiał jej obawy aż nadto dobrze. Ale wiedział też, że szanse na zaistnienie takiego świata istnieją i wcale nie są aż takie małe, jakie by się wydawało, że są. Chociaż wciąż nie były one ogromne.
- Tak, wierzę. Nie, nawet więcej- ja to wiem. Ludzie już tak są skonstruowani, pragną dobrobytu, a tego nie osiąga się poprzez wewnętrzną wojnę z wrogiem, który nie istnieje. Problemem jest tylko ludzka pycha...
Wyprawił małe kazanie, no ale cóż- taka była prawda. To ona powoduje, że patrzymy na innych z góry lub boimy się, że to nie my jesteśmy najlepsi. Że istnieje ktoś ze specjalnymi zdolnościami, specjalną cechą, której nie jesteśmy w stanie posiąść, przynajmniej nie w humanitarny sposób.
- W Europie, w mojej Anglii, też nie wszyscy są nastawieni pozytywnie. Oczywiście, wszystkim nie dogodzisz. Ale "incydenty" zdarzają się nawet i bez posiadania mocy, które same w sobie są mniej niebezpieczne niż bronie. Sądzę, że i ten rząd sobie to kiedyś uświadomi. Szanse na pokój istnieją, a są tym większe im więcej będziemy wierzyć we własne siły, nie sądzisz?
Hipokryzja w jego słowach natychmiastowo wtargnęła do jego umysłu, uzmysławiając mu jak bardzo sam nie wierzy we własne siły. Ale nie mógł tego powiedzieć, nie mógł patrząc jak każdego dnia odniesienie porażki i zwycięstwa jest zależne od takich małych czynników jak samopoczucie czy morale. Dzięki nim 5 krotnie mniejsza i słabsza armia może wygrać bitwę, dzięki nim ludzie buntują się wobec władzy ciągnąc większe rzesze i paradoksalnie zmniejszają ilość ofiar, prowadząc do lepszego jutra. Nigdy nie wiesz, co okaże się przydatne. Nawet zwyczajna patelnia moze okazac się śmiertelną bronią, zależnie od tego kto jej używa.