[Imari Blanc]

- Lepiej? - wydawała się ciut zaskoczona, ale raczej pozytywnie. Dobrze. Może taki odpoczynek psychiczny był mu właśnie potrzebny?
- Idź. Wpadnę do ciebie wieczorem - zapowiedziała się i dała mu wyjśc.
Resztę dnia, a raczej te kilka godzin zajmowała się swoimi sprawami, być może pomagając akurat w szpitaliku. Robiła co mogła, nie zawsze oznaczało to używanie mocy. Liam mogłby ją znaleźc gdyby potrzebował, ale najwyraźniej dawał sobie radę dosć dobrze albo umierał na kacu i miał to gdzieś.
Imari zapukała do jego pokoju ponownie późnym wieczorem, w rękach majac dwa kubki z ciepłą herbatą.
Po prostu uwielbiała herbatę.
Pewnie wpuścił ją do środka, więc wręczyła mu kubek.
- Jak się czujesz? - martwiła się, a on wydawał się radzić sobie bez mocy całkiem sprawnie... chyba?

[Liam Ellsworth]

Najwyraźniej zaskoczył Imari, skoro najczęściej spotykała się z osobami, które nie radziły sobie bez swoich mocy i nie potrafiły być same, mając je zablokowane. Liam był inny. Jakby przez cholernego kaca zaakceptował ten brak mocy. Jakby zaczął kochać tę pustkę i wolność od upierdliwej swojej mutacji.
Zgodził się, by Imari odwiedziła go wieczorem. I na tym pozostało.
Niestety cały dzień mężczyzna przesiedział i przeleżał w swoim pokoju. Udał się raz do szpitalnika po mocniejsze leki przeciwbólowe i coś na mdłości, bo nie mógł wytrzymać z nieustannym bieganiem do kibla. Co więcej. Nie jadł nic. Jedynie żył na samej wodzie.
Wieczorem, leżał pod kocem w łóżku. O ile bóle głowy ustały, tak mdłości nadal pozostawały. Przebudziło go pukanie, więc zapalił lampkę, wygramolił się z pod koca i podszedł do drzwi, które otworzył. Imari wedle zapowiedzi. Wpuścił ją do środka i zamknął drzwi.
- Fatalnie...
Odpowiedział, bardziej narzekając na bóle żołądka, czy mdłości niż brak mocy. Ale bez mocy radził sobie dobrze. Wrócił do łóżka, gdzie usiadł na brzegu odbierając kubek herbaty od Imari. Póki co, na razie milczał. Ale po chwili ciszy, zadał jej pytanie, nie patrząc na nią.
- Czy... Mocno Cię skrzywdziłem?
Być może chodziło mu o ogół. Albo o samą ostatnią noc.

[Imari Blanc]

Popatrzyła na Liama po tym pytaniu nieco zaskoczona.Usiadła na skraju łóżka i napiła się herbaty zanim się w ogóle odezwała. Co miała mu powiedzieć?
= Tak.. ale poradziłam sobie i chciałam cię przeprosić za to, ze tyle czasu cię unikalam.. - ale nie mogłam spojrzec ci w oczy ani być blisko, w strachu, że zrobisz to jeszcze raz. Ale tego powiedziec już nie zamierzała. - Właściwie chciałam cię poszukać dzisiaj, gdybym nie znalazła cię wczoraj jak poszłam biegać..

[Liam Ellsworth]

- To akurat jestem wstanie zrozumieć.
Odsunięcie się od niego osoby, która widziała na jawie swoje lęki, było dla niego czymś bardo zrozumiałym. Kiedy przez niemal całe jego życie, ludzie tak się zachowywali. Niezależnie od tego, czy to wróg czy przyjaciel. Chyba nie było osoby, która na widok jego iluzji lęku, byłaby wstanie stać niewzruszona już za pierwszym razem. Albo to on tego nie pamiętał.
Ta noc. Ten wieczór kiedy go znalazła. Jak sobie o tym przypomniał, zgarbił się nieco, chowając twarz w dłoni, gdzie ręką opierał się o udo. W drugiej trzymał kubek z herbatą.
- Przepraszam za tę noc... Wstyd mi, że musiałaś mnie takiego widzieć.
Wyznał w końcu i podniósł głowę by spojrzeć na nią. By widziała w nim to, że żałuje. Ale nie mógł wytrzymać już tego kotła swoich emocji w sobie. Tych koszmarów i braku możliwości wygadania się komuś. Miał nadzieję, że Imari mu to wybaczy.

[Imari Blanc]

- Ale wciąż.. powinnam wiedziec lepiej. Po prostu. Bo.. wiem, co się ze mną działo, do cholery.. Mam jakieś tam podłoże z wiedzy psychologicznej i nie jestem idiotką. Tylko po prostu. nie potrafiłam. - pokonana przez swoją słabość. Doskonale wiedziała co powinna zrobić, żeby przełamać strach. Ale okazało się, że pomóc w tym miał pijany w sztok Liam, któremu musiała pomoc. Bo była nadal sobą, nieznośnie dobrą Imari, która każdemu stara się w życiu pomóc, trochę mniej lub bardziej zapominając przy okazji o swoim zdrowiu psychicznym i fizycznym. Czyli jak wykończyć się dla dobra innych. A pewnie większość tego nawet nie doceni.
Oparła dłoń na jego udzie i ścisnęła lekko, widząc jak się zgarbił.
- Wiesz, myślę, ze może tak miało być - uśmiechnęła się lekko - Ja się ociągałam z rozmową z tobą, ty jak widać też sobie z czymś nie radzisz.. i chyba byłoby dobrze, gdybyś o tym z kimś porozmawiał. - zasugerowała. Nie uważała, że musi koniecznie rozmawiać z nią, a może z Alexem albo kimkolwiek, kogo sobie wybierze tak naprawdę. Will? Nie, on chyba choćby chciał nie będzie potrafił pomóc i bedzie go to jeszcze bardziej frustrować. Może i geniusz, ale w sferze emocjonalnej kompletnie odpadał.

[Liam Ellsworth]

- To było silniejsze od Ciebie. Nie byłaś na to przygotowana.
Wytłumaczył ją, by przestała się tak zadręczać. To że jest psychologiem nie znaczy że musi się znać na wszystkim. Ma swoją dziedzinę, inne należą do innych osób na nich znających się.
Czując jej dłoń na swoim udzie, od razu spojrzał na jej rękę, po czym na nią. Może miała rację, że tak miało być. Że pomogli sobie wzajemnie. Choć, Liam tak nie uważał. To Imari mu pomagała za dużo. Jednak wzmianka o jego problemach chyba nie była tematem jaki chciał poruszać, przenosząc spojrzenie przed siebie.
- Sam muszę sobie z tym poradzić. Nikogo nie chcę w to mieszać.
Stwierdził i tego będzie się trzymał. O tyle dobrze, że Imari nie widziała tam kogoś, kto ukazuje się mu jako lęk. A opowiadać swoich ostatnich przeżyć, nie chciał. Nie chciał otwierać zaklejonych ran, które nadal bolały.

[Imari Blanc]

- Nie.. nie byłam. Chociaż niby wiedziałam co się stanie.. to jednak wiedzieć, a zobaczyć to coś calkowicie innego - pokręcił głową wzdychając. Przekonała się o tym dość boleśnie i teraz zapłaciła za to cenę.. nie tylko ona, ale też Alex i Liam, co było.. głupie. Chociaż wiedziała, że powinna dalej próbować, wyrwać sie z tego, może lekko znieczulić na taką sytuację, wtedy byłoby jej łatwiej gdyby to faktycznie się stało. Przynajmniej tak brzmiala teoria, ale czy praktyka by się z tym pokryła? Imari miala nadzieję nigdy się tego nie dowiedzieć.
Widząc jak zwrócil uwgę na jej dłoń cofnęla rękę, lekko skrępowana. No tak, może przesadzila, ale u niej dotyk był odruchem i czasem się zapominała, jeśli kogoś tam poznała ciut lepiej.
Popatrzyła na niego uważniej i zmarszczyła na moment brwi.
- Nie będę ci prawić morałów, bo to chyba zły moment.. ale rozmowa pomaga. Dobrze, gdybyś znalazł tu kogoś, przed kim mogłbyś się na tyle otworzyć. To sporo daje - uśmiechnęła się. Nie, nie miała na myśli sibie jak zwykle, po prostu kogoś.
- Myślisz, że możemy poczekać z mocą czy koniecznie chcesz ją odzyskać natychmiast? - zapytała, bo w końcu przyszla tutaj oddać mu moc, ale wolała tego nie robić jeśli jakoś źle się czuł, żeby nie oberwał skutkami ubocznymi.. bo i to moglo się zdarzyć.
- Chciałabym. .zebyś mi powiedział jak się bez niej czujesz, bo nie wiem na czym stoimy..

[Liam Ellsworth]

Sprawa z jej lękami nie podlegała już większej dyskusji. Wyjaśnili między sobą to, że faktycznie Imari przeceniła swoje możliwości i nie podołała wizjom przedstawionym jej przez Liama. On z kolei też wiedział że przegiął. Czasu nie cofną. Całą trójka tylko zdołowana była jedną sytuacją. Lepiej by tego błędu nie powtarzali.
Na położoną przez nią dłoń na jego udzie nic nie mówił. Ani też nie reagował jakiś negatywnie. To nawet miłe, że ktoś może bardziej kogoś lubić i chce okazać to nawet gestem. A skoro zabrała, pewnie pomyślała inaczej. Przez jakikolwiek materiał, jego moc nie działała. W obecnej sytuacji, to w ogóle miał zablokowaną zdolność.
- Pomyślę.
Chcąc zakończyć temat z próbą porozmawiania z kimś o swoich problemach, zgodził się przemyśleć jej propozycję. Bo może faktycznie powinien tak zrobić, a uważał inaczej. Co też nie było dobre dla niego. Co jeśli sytuacja się znów powtórzy?
Wrócił znów temat mocy. Liam westchnął, mając nadzieję że to będzie ostatnie o czym by mogli rozmawiać. Odstawił kubek z herbatą na szafkę nocną i przetarł dłońmi twarz, znów podpierając się łokciami o uda i splatając palce dłoni przed sobą, patrząc wprost na nie. Milczał przez moment, by pozbierać myśli.
- Czuję się dziwnie. Ale też spokojniej. Nie mam tej obawy że jak kogoś dotknę to zobaczę co nie powinienem i jeszcze ten strach urzeczywistnię. Do tej pory trzeba było się kontrolować i pilnować. Bez tego to istny raj...
Mówił tak, jakby faktycznie czuł się wolny od mocy. Ale nie do samego końca, by skakać z radości.
- Z drugiej strony... Ten brak jest też niepokojący. Jakbym utracił część siebie.
Tu spojrzał na Imari.
- Czy tego bym chcial czy nie, moc musisz mi zwrócić?
Zapytał. Bo kto wie czy nie wybrałby wiecznej blokady mocy. Ale co jeżeli Imari nie może zbyt długo trzymać mocy zamkniętej? Będzie musiał znów przyjąć ją do siebie. Znów się męczyć...

[Imari Blanc]

Imair wystarczyło jego spojrzenie najpierw na jej rękę, a potem na nią, by odebrać to jako negatywną reakcję. Co poradzić, że mocno reagowała na czasem małe gesty? Taki typ.
Nie zamierzała go już więcej dotykać w takim wypadku, Spojrzała na niego, gdy oparł glowę na rękach. Obserwowała jego reakcje i gesty, zastanawiając się czy to, co mówi jest prawdą. Bez mocy czuła by się kompletnie nieprzydatna, wiedziała o tym i uważała to za podwojnie przerażające. Miała wrażenie, że jej mutacja ją definiuje, jej przydatność w społeczeństwie i wszystkie jej akcje.
- Mogę zablokować ci moc.. powiedzmy, że na tydzień. Po tym czasie można zrobić.. jakby dziury w tej kuli, w której jest moc.. I wróci ci ona w pełni w ciągu dwóch czy trzech dni. To delikatniejsze niż po prostu zniszczenie kuli i wylanie mocy. Ale nie odważyła bym się blokować jej na stałe, nie u ciebie. Zwykle potem mogą występować problemy z kontrolą mocy w różnym nasileniu.. U ciebie mogłoby to być niebezpieczne. O czym już się przekonaliśmy - wyjaśniała mu spokojnym głosem, żeby nie przerazić go wizją braku kontroli. - Najlepiej i najbezpieczniej bedzie podziurawić kulę, ale mogę to zrobić za kilka dni jeśli chcesz - dodala na koniec i poprawiła się na łóżku, wsuwając trochę głębiej na materac.
- Jeśli nie odblokuję mocy wcale, wtedy blokadę może zniszczyć na przykład jakaś trauma, ale konsekwencje, przy twojej mocy, mogą być gorsze. Dlatego moja sugestią jest tydzień bez mocy i jakieś 3 dni powrotu do normalnosci po tym.

[Liam Ellsworth]

Liam musiał przetrawić odpowiedzi Imari. To co jej przekazał, było szczere. W przeciwieństwie do niej, bez swojej mocy nie czuł się bezużyteczny czy nieprzydatny. Tę cechę zastępowała mu wiedza informatyczna i hakerstwa. Tym się wyróżniał i był znany niż poprzez moc. Dlatego też uważał ją jako zagrożenie dla siebie i innych. Nic dziwnego, że posuwał się nawet do tego, by jej pozbyć na dobre. Jednak to co wspomniała o ponownej traumie, nie pocieszało go. Moc tak czy inaczej wróciłaby do niego. Można było po nim zauważyć, że nie zadowalały go jej odpowiedzi. Bo sam wiedział po sobie, jak trudno jest opanować swoją zdolność. Gdyby musiał znów przechodzić od nowa całe jej opanowanie. Musiał podjąć teraz decyzję.
- Dobra... Przywróć mi moc...
Odparł tak, jakby faktycznie tego nie chciał. Ale musiał znów mieć moc ze sobą. W końcu jest w Bractwie Mutantów, nie zwyczajnych Ludzi. A kto wie, czy jego moc nie będzie komuś potrzebna w najbliższej przyszłości.
- Może to być ta delikatna forma, że powoli ją będę odzyskiwał.
Dodał. Jeżeli wymagało to spojrzenia na nią, to wedle jej prośby, ale z westchnięciem i małym wahaniem, spojrzałby w jej oczy.

[Imari Blanc]

Pokiwała lekko glową. Rozumiała jego decyzję, dlatego też chciiała przedstawić mu pełen obraz. Obrócila się bardziej w jego stronę i wyciągnęła do mężczyzny rękę.
- Tak będzie mi łatwiej - wyjaśniła i już po chwili jej tęczówki zastąpiły galaktyki, rozszerzając się gwałtownie, pochłonęły ich obu w ułamkach sekund, by stali w tym samym miejscu co ostatnio, gdy Imari blokowała Liamowi moc. Podeszła do kuli i obejrzała ją uważnie z każdej strony.
- Wyglada ok. Nie powineneś poczuć się jakoś specjalnie inaczej, tyle tylko, że moc wróci - spojrzała na niego.
Zblizyla sie do kuli, oparła na niej jedną dłoń.
- Gotowy? - jesli potwierdził, to zaczęła robić w kuli dziury palcem, od spodu, tak, by jego moc mogła swobodnie wyciekać. Zrobiła ich kilka, obeszła kulę, dodała jeszcze dwie i skinęła głową.
- To wszystko wyobrażenia, jak.. twoje iluzje, trochę. Ale tutaj wszystko jest rownocześnie prawdziwe.. i nie jest. Po prostu tak mi łatwiej to sobie wyobrazić. - i chwilę później byli znów w pokoju Ellenswortha.
- Możesz mnie dotknąć i sprawdzić jak się czujesz? - zapytała, bo rękę zabrała chyba od razu po tym jak się połączyli.

[Liam Ellsworth]

Spojrzał jej w oczy i podał dłoń, by mogła znów przenieść ich w przestrzeń umysłu swoją mocą. Obraz szybko się zmienił i znalazł w swojej głowie, tak samo jak ostatnim razem. Ujrzał kulę, w której znajdowała się jego moc. Gdy tak patrzył, zdawało mu się, że to jest jej bezpieczne miejsce. Że nie powinna się wydostać. Imari jednak uważała zapewne, że lepiej będzie jeżeli wróci do niego.
Gdy zapytała czy jest gotowy, odpowiedział dopiero po paru sekundach. Jakby nadal się zastanawiał.
- Tak...
Potwierdził w końcu. I patrzył, jak Imari robiła dziury w danej kuli a tak wypuszczała stopniowo jego moc. To tak, jakby odwrócić wielką klepsydrę. Ciemno fioletowa barwa wydostawała się na zewnątrz.
Wysłuchał jej ponownie, po czym znów byli u niego w pokoju. Puścił jej dłoń, choć pewnie ona zabrała ją szybciej. Ale za chwilę zapytała o dotyk w drugą stronę. Miał już sprawdzić co z jego mocą? W chwili obecnej nie czuł różnicy. Lecz za jej słowami, dotknął jej dłoni i skupił tak, jak zawsze przy aktywowaniu swojej mocy. Nic nie widział. Zamknął oczy i dość mocno podjął się skupienia, że aż zacisnął powieki. Na siłę, ale coś by zobaczył. Czuł obecność swojej mutacji w organizmie. Jakby ładowała pusty zbiornik.
W końcu otworzył oczy i spojrzał na Imari, ale jej dłoni jeszcze nie puścił.
- Czuję obecność mojej mocy. Ale póki co, większych zmian nie odczuwam.

[Imari Blanc]

- To dobrze - uśmiechnęła się, znów w ten ciepły i uspokajający sposób, ale mógl dostrzec, że była dosć zmęczona tym, co przed chwilą zrobiła. Niby takie nic, tylko dziury w kuli, którą sama stworzyła.
- Tak właśnie powinieneś to czuc. Moc bedzie wracać stopniowo. Dwa, trzy dni.. mniej więcej, z odchyłami więc nie martw się o to, ok? Ale gdyby cokolwie cię niepokoiło to możesz przyjść do mnie i o trzeciej nad ranem, tak? - upewniała się, że będzie wiedział, że ona mo‌wi SERIO.
- Nie chcę, żebyś panikował przez coś, co ja mogę rozwiązać - ścisnęła lekko jego dłonie, w ramach wsparcia.

[Liam Ellsworth]

Gdyby to tak mogło zostać. Czuć wypełnienie swoją mocą, mieć świadomość że ona tam jest, ale nie móc jej używać. Bo po co? Szkodzi wszystkim. Innym i jemu samemu. Czy tak nie byłoby bezpieczniej, gdyby jej nie posiadał? Ta niecała doba bez mocy była jakby dla niego błogosławieństwem. Mógł nawet spokojnie się wyspać. Może to wina złego stanu zdrowia spowodowanego przez spożycie zbyt dużej ilości alkoholu? I dodatkowo zablokowania jego mocy? Nie pamiętał już czasów ze swojego dzieciństwa, kiedy tej mocy nie posiadał. Wydarzeń z przed śmierci jego rodziców. Zapomniał jakie to było uczucie, nie przejmować się czymś takim. Być może wiele by dał, aby cofnąć czas...
Uspokajający i iiepły ton głosu Imari był kojący, przyjemny i było mu szczerze głupio, że musiała go oglądać w fatalnym stanie.
Czując ciepło jej dłoni, jak zacisnęła je na jego, odwzajemnił uścisk. A nawet spojrzał na nie. Ta ich delikatność... Jednakże nie mógł się zgodzić na to co powiedziała, by przychodzić do niej o trzeciej nad ranem z problemami.
- No dobrze...
Chciał zaprotestować, ale kiedy spojrzał na nią, chyba dostrzegł wymuszenie wypowiedzenia zgody, bo jej upartość nie pozwalała na przyswojenie innej odpowiedzi. A dla świętego spokoju, zgodził się. Najwyżej w problematycznej sytuacji oberwie od niej, za nieprzeszkadzanie jej podczas snu.
- Bez obaw... I... Dziękuję.
Zasłużyła na podziękowanie. Gdzie następne co wykonał, to puścił jej dłonie a przytulił się do niej od tak. Jakby przytulał siostrę która mu pomogła. Czuł w sobie, że ma wobec niej jakiś dług do spłacenia.

[Imari Blanc]

- I nie mówię tego tylko tak, żeby powiedzieć cokolwiek.. - widziała, że nie jest przekonany, a przecież nie o ot chodziło, miał być pewien, że może do niej przyjść, nie musi być sam z problemem jeśli cokolwiek będzie go niepokoiło z jego mocą. Od tego była, infolinia 24/7 w sprawach mocy i mutantów.
Nie spodziewała się tego przytulenia, to na pewno.. Raczej nie sądziła, że Liam jest osobą, której łatwo przychodzą takie gesty, ale nie komentowała. Objęła go i przytuliła się.
- Nie ma za co. Od tego jestem przecież. Dobrze, że tak wyszlo.. jak wyszło. W sumie - zamknęła oczy, zmęczona. - Naprawdę przyjdź jak będziesz potrzebował choćby posiedzieć z kimś. Mi pomaga.