[Użytkownik nieaktywny]

Gdyby tylko miała pojęcie jak okrutna jest ów prawda, to w ogóle by nie dociekała. Ale to można sobie tylko tak gdybać. Nic innego. A że Coockie była uparta jak osioł, to nie było szans na to by odpuściła w tej kwestii. Jednak słowa Dale'a dały jej trochę do myślenia. Nie wiedziała, czy sugerował coś na temat jej męża, że może był szpiegiem czy coś; co według niej byłoby mało prawdopodobne, czy może powiedział tak, bo każdy żołnierz tak robił. Zastanawiała się nad tym krótką chwilę w między czasie wymyślając coraz to nowsze teorie, jednak w końcu z zamyśleń wyrwały ją jego dalsze słowa.
Cóż... Jakoś nie chciało jej się wierzyć, że tylko o to tu chodziło. Ale na razie postanowiła dać spokój.
Coockie dopiła swojego drinka i słuchała dalej co Fowler miał do powiedzenia. Już chciała coś odpowiedzieć gdy nagle drzwi do baru otworzyły się a do środka weszło dwóch pracowników DOGS. Szybko wróciła wzrokiem w stronę Dale'a jakby czekając na jego reakcję. Słyszała o jego dokonaniach w rebelii, więc spodziewała się, że może być ściganym przez rząd.
-Powiedziałabym, że nie do końca o zaufanie tu chodzi...
Powiedziała w końcu.

[Dale Fowler]

Teoretycznie lepsza jest najgorsza prawda niż kłamstwo... No, właśnie. Tylko teoretycznie, Pan Fowler uważał trochę inaczej. Często zdarzało mu się zatajać pewne fakty dla dobra innych osób - i tak robił również teraz.
Swoją drogą zabawne. Zamknął ten rozdział w swoim życiu, zapomniał kompletnie o tym człowieku, być może i nawet wybaczył mu to wszystko... Nigdy nie spodziewałby się, że wróci to do niego po tylu latach. A jednak wróciło, los po raz kolejny kazał mu się mierzyć z tym samym problemem. Wiele mógł stracić przez Edwina, a teraz został zmuszony do rozmowy z jego żoną i postawiony przed wyborem. Czy powinien jej o tym powiedzieć? Może jakoś to przeboleje, być może to sprawi, że ruszy dalej, zapomni o mężu, ułoży sobie życie... Co jeśli jednak nie będzie potrafiła przełknąć tego, że jej mąż to zwykły zdrajca, który zasługiwał na to co dostał? Jeśli nie będzie potrafiła wybaczyć Dale'owi tego co zrobił?
Tyle niewiadomych...
Przechylił ostatni raz szklankę wlewając resztkę whisky do swojego gardła i oblizał wargi. Gdy usłyszał dźwięk otwieranych się drzwi zerknął w ich kierunku i pokręcił głową z niedowierzaniem. Na jego ustach pojawił się lekki - być może trochę za bardzo cwaniacki uśmieszek.
- Jeszcze tego brakowało.. - mruknął raczej sam do siebie i westchnął cicho.
Podniósł się z krzesła i przesunął palcami - niby przypadkiem - po swoim pasie. Czując znajomy chłodny dotyk metalu złapał za swój płaszcz i zarzucił go na siebie.
Nachylił się nad nią i szepnął jej do ucha:
- W kontaktach jest zapisany tylko jeden numer. - niepostrzeżenie wrzucił jej do torebki telefon starszej generacji. Złożył delikatny pocałunek na jej policzku - dla pracowników DOGS miało to wyglądać, jakby po prostu żegnał się z jakąś znajomą, czy też nawet dopiero co poznaną dziewczyną.
Ruszył w kierunku drzwi - pech chciał, że musiał przejść koło nich. Nie chciał robić burdy w barze, ale jeśli będzie zmuszony... Trudno. Oby pozwolili mu wyjść bez większych problemów.

z/t (?)