[Imari Blanc]

W końcu przedniosła wzrok na Liama, oddychajac ciężko, bliska histerii, choć majaca coraz mniej sił. Skupiła na nim spojrzenie na kilka chwil, w których zniknęły ciała, rozpłynęła się iluzja, Imari chciała znów spojrzeć na Willa, szarpnęła się w jego stronę, nie wierząc, że jego tu nie ma, przecież widziała.. Ale to prawda. Za biurkiem leżał stos kocy. Nie jej brat. Nogi się pod nią ugięły i jeśli Liam jej faktycznie nie przytrzymał, to dziewczyna opadła na kolana, kompletnie zdruzgotana tym, co zobaczyła. Kręciło jej sie w glowie i czuła sę jakby ktos rozbił ją na milion kawałków wielkim mlotkiem, ktorego dźwięk uderzenia nadal rezonował jej w głowie.

[Liam Ellsworth]

Spojrzała na niego. Czyli zaczęła już kontaktować. To było dobry znak. Nie zabraniał jej rozejrzeć się i uwierzyć, że Williama jaki Valerie nie było w tym pomieszczeniu. Kucnął z Imari na podłodze, by pozwolić odpocząć jej nogom. Czuł jej ciężar na swoich ramionach, więc nie będzie wymuszał u niej stania na własnych nogach. Musiała sama odpocząć, jak i on. O tyle było dobrze, że wytrzymał w swoim limicie i go nie przekroczył. A tym samym przećwiczył swoją moc.
- Już dobrze. Na dzisiaj kończymy.
Powiedział spokojniejszym i łagodniejszym tonem. Przytulał ją do siebie i gładził plecy. Musiała się uspokoić. Musiała się wziąć w garść.
- Powtórzymy za jakiś czas. Sama z tym przyjść do mnie, jeżeli będziesz czuła się na siłach. Nie będę zmuszał.
Wiedział jakie to może być dla niej trudne. Jeżeli była silna, szybko do siebie dojdzie. Jeżeli nie, to bardzo źle.

[Imari Blanc]

Byla pewna,a że jest silniejsza niż. niż to. Ale nie, jej lęk pokonał ją okronie i czuła się teraz naprawdę źle. Nie dlatego, ze sobie nie poradziła, a po prostu, bo to wszystko zobaczyła.
Nie miała siły mówić, skuliła się wiec, wtulona w Liama, chociaż sama nie wiedzala czy chce go teraz dotykać. I dopiero po chwili się popłakała, wcześniej to wszystko siedziało w niej, nie wychodząc na zewnatrz i dając czas dzialaniu, ale teraz.. Teraz nie.

Uspokojenie zajęło jej naprawdę sporo czasu, w ogóle jednak, tym razem, nie myślała o Liamie i o tym czy wolałby już iśc czy nie.
W końcu otarła łzy i nos rękawem, mając naprawdę gdzieś to, jak wygląda i cofnęla się. Podparła o biurko czy jakąś szafkę i wstała, chociaż wydawało się, że nie utrzyma się na nogach. Nie była w stanie podnieść spojrzenia na Liama.. Po prostu nie. Ani się odezwać. Gardło miała ściśniete do granic możliwości, nie była w stanie wydać z siebie dźwięku nawet jakby chciała.
Bez słowa ruszyła w stronę drzwi i jeśli mężczyzna jej nie zatrzymał, wyszła.
Nie miała siły ani ochoty rozmawiać, przepraszać, mówić czegokolwiek innego.. Po prostu nie.
Wyszła, zapewne ruszając do swojego pokoju.

[Liam Ellsworth]

Nic dziwnego, że uspokojenie Imari zajmowało sporo czasu. Liam siedział przy niej i cały czas ja obejmował. Głaskał i przytulał. Uspokajał gestami, nie mówiąc już nic. Musiała sama to przetrawić. Przynajmniej wiedziała, jak straszne mogą czekać ją obrazy przyszłości, z którymi może przyjść jej zmierzyć się.
Ile było potrzeba, tyle czasu z nią był w tym pomieszczeniu. Pozwolił jej nawet się wypłakać. Zrozumiał tym samym, że to było dla niej za dużo. Przesadził. Mógł się ograniczyć do jednej osoby. Lecz nie wiedział, jak słaba była psychicznie. Poczuł się winny temu, że tak teraz wyglądała. Skrzywdził ją, zamiast pomóc.
Imari w końcu próbowała się ogarnąć i wstać. Liam oczywiście jej w tym pomógł, wstając razem z nią. Pilnował też, czy jest ona wstanie chodzić samodzielnie. Zauważył jednak, że nie spojrzała na niego. Zaczynała też unikać dotyku. Stało się to, co zawsze. Oddaliła się od niego. Najwyraźniej tak będzie dla niej bezpiecznie.
Nie zatrzymywał jej. Jedynie podążył za nią, by sprawdzić czy da radę wrócić chociaż do swojego pokoju. Obserwował ją oddalającą się nawet na korytarzu. Po czym wrócił w milczeniu do pokoju i posprzątał. Miał nadzieję, że nie będzie z nią tragicznie i nie zrobi niczego głupiego.
Gdy posprzątał to co wcześniej przygotował, sam udał się do siebie.


/ koniec /