[Imari Blanc]

1.05.2018

Uważała, że to może być absolutnie najgorsza decyzja jej życia i mże będzie jej załować nie tylko ona ale także masa innych osób i to byłoby najgorsze rozwiązanie. Ale może nie.. Podjęła wszekie środki ostrożności, poprosiła ludzi w Bractwie by sprawdzili to dla niej jakiś milion razy i w końcu pojawiła się pod drzwiami Alexandra, gdy miała maksimum pewności, że to będzie bezpieczne.
Zapukała czy tam zadzwoniła i odsunęła się o krok, by mezczyzna mogl ja zobaczyc przez wizjer, bo drzwi na klatke otworzyl jej jakiś wychodzący starszy pan.
W rękach miała jakieś opakowania? Wyglądały jak jedzenie na wynos.

[Alex Parker]

Dzwonek do drzwi. Alex drgnął konwulsyjnie a mięśnie napięły mu się do granic możliwości. Trudno mu się zresztą dziwić, biorąc pod uwagę niedawne wydarzenia.
Niczego nie zamawiaj zamawiał, Evie się nie zapowiedziała, z nikim nie był umówiony. Więc kto ? Wstał powoli i najciszej jak się da przeszedł do kuchni, skąd wyciągnął duży, kuchenny nóż. Tak od przypadku, gdyby ktoś chciał dokończyć spapraną robotę. Wyostrzył słuch i węch. Nie wyczuwał prochu, to były raczej damskie perfumy, dziwnie znajome. Zdaje się jedna osoba, sądząc po oddechu. Podsunął się do drzwi i zerknął przez wizjer.
Serce zabiło mu mocniej. Imari. Tutaj?! Odetchnął, ale po chwili znów sie spiął. Co jeżeli to był ktoś inny. Pewnie były mutanty, które potrafiły zmieniać wygląd.
Otworzył drzwi, mruknął "cześć" i wpuścił kobietę do środka. Ledwo drzwi się zamknęły, poczuła ostrze noża przy szyi.
- Kiedy się poznaliśmy i mi się przedstawiłaś, powiedziałem, że jak brzmi Twoje imię ? - zapytał głosem, który świadczył o tym, że raczej nie robił sobie żartów

[Imari Blanc]

Tego na pewno sie nie spodziewała.. a z drugiej strony nie miala pojeecia co tak naprawde sie stało, więc.. Niemniej jednak, to nie było to, czego oczekiwala po porzyjsciu tutaj. Spięła się i odruchowo wolną dłonią załapała go za rękę z nożem.
- Co? Alex.. skąd mam to pamietac? - popatrzyła na mężczyznę, ale ten chyba nie żartował. Chciała odetchnąć ale nóż ukłuł ją mocniej w szyję.
- Wyszedłeś za klub, bo miales problem z mocą. Zablokowałam każdy z twoich zmysłów.. koniec konców poszlismy tutaj, żebym mogła je odblokować natychmiast.. bo nie za bardzo chciales mnie puscic do domu.. Zasnęłam na kanapie jak poszedłes sie myc. A obudzilam sie w lozku na gorze, więc pewnie musiales mnie tam przenieść. Miałam twoją koszulkę.. ale nie pamiętam co na niej było, coś z filmu z superbohaterami...? - probowala z tym, co pamietała. Nie miala pamieci do wszystkich szczegolow ze swojego zycia..

[Alex Parker]

No cóż... Nie pamiętała co prawda tego szczegółu, ale za to opowiedziała całą resztę. Odsunął nóż od jej szyi i odetchnął z ulgą. Szczęśliwie nie zdążył jej zranić.
- Sorry za to. Wolałem się upewnić - powiedział cicho i odłożył ostrze z powrotem do szuflady. - Nawiasem... Mówiłem, że masz imię jak jakaś postać fantasy. - wrócił do niej.
Wskazał jej kanapę i pewnie na niej usiedli.
- Okej.... To co cię tu sprowadza? - zapytał wprost.
Umówimy się... minął miesiąc. Nie spodziewał się jej raczej.

[Imari Blanc]

- Zapomniałam.. To znaczy, może przez to wszystko co się działo.. - wzruszyla ramionami lekko i podesza do kanapy, siadajjac na jej drugim koncu.

- Przyszłam sprawdzić co u ciebie.. I jak się czujesz. Wiem, że długo mi to zajeło.. Ale musiałam sie upewnic, ze tu jest bezpiecznie - wyjasnila, bylo jej troche głupio.
- No i przyniosłam to - wskazała na siatki z jedzeniem w styropianowych opakowaniach, które staly obok niej na podlodze - Chinczyk, ale taki lepszy.. Mam nadzieje, ze lubisz? - zerknęła na niego pytająco - Schudles? - przesunela wzrokiem po sylwetce mezczyzny.

[Alex Parker]

Nie musiała się tłumaczyć. Co jak co, ale życie mutanta nie było łatwe. Musiała dbać przede wszystkim o siebie i swoich bliskich.
- Jasne - pokiwał głową, na znak, że nie jest o to zły i to rozumie.
Chińczyk. Tak po prawdzie to nie miał na niego zbytniej ochoty. Po tym gdy niebezpieczeństwo minęło i adrenalina opadła, pojawiły się efekty uboczne przedawkowania mocy. Jak łatwo się domyślić, nie pomagało to w rekonwalescencji, więc jeszcze nie do końca doszedł do siebie. Nie zdążył też wrócić do odpowiedniej dla siebie wagi.
- Może troche. To nic takiego - zapewnił ją - Z chęcią zjem. - skłamał, wstając i podnosząc pudełka z ziemi.

[Imari Blanc]

Cóż, ona też wyglądała gorzej niż przy ich ostatnim spotaniu. Najwyrazniej cos im nie sluzy zycie tutaj. Może w Kanadzie byłoby lepiej?
- Dwa z trzech są z niesolonym ryżem i bez przypraw, więc będą delikatniejsze. Wybrałam też najbardziej neutralne sosy.. I jedno jest moje. Pudełka są oznaczone - poinstruowała go, obserwując jak się podnosi.
- Trochę na pewno, bo widać. A jak widać, to znaczy że.. z pięc kilo? Coś pewnie takiego.. - zawyrokowała. Zmarszczyła nos na moment.
- Alex..? Zablokować ci moc? Smak albo coś? - zaproponowala nagle, po chwili zastanowienia i nagłym olśnieniu.

[Alex Parker]

Faktycznie, życie w USA wydawało im się nie służyć. Nie było jednak szans się stąd wydostać, zwłaszcza, że on mógł być już wpisany jako podejrzany o mutagen X. Skoro włoska mafia wiedziała, to czemu nie ktoś inny? Póki się nie wychylał, było dobrze.
Spojrzał na nią zdziwiony. Że też o tym pomyślała
- Och, to naprawdę miłe, że o tym pomyślałaś, dziękuję. - uśmiechnął się do niej i dał znać by poszli z tym do stołu. Chińczyk nie nadawał się na posiedzenie kanałowe.
- Nie mam pojęcia, nie mam w domu wagi. - nigdy nie była mu potrzebna - Naprawdę nie jest źle, bywało gorzej - zapewnił ją.
Choćby dwa tygodnie temu. Teraz już z powrotem przybierał
- Jest w porządku, dzięki. Mam ją w ryzach, na szczęście. - kolejnego takiego tygodnia, mógłby już nie zdzierżyć - Nie wyglądasz najlepiej. - zauważył przekładając dania na talerze. - Bardzo schudłaś.

[Imari Blanc]

- Staram się - uśmiechnęła się i wzruszyła ramionami, bo pomyślała o tym w ostatniej chwili. Pracownicy restauracji nie byli zachwyceni, ale spełnili jej dziwną prosbę. Chińskie jedzenie bez przypraw.. No cóż.
- To musisz zaufać mojej ekspertyzie - uśmiechnęła się lekko, pomagając mu ogarniać jedzenie.
- Nie wiem czy zjesz dwie porcje na raz czy nie, ale możesz zostawić sobie na jutro.. I tak są bardzo duże - faktycznie, porcje były ogromne i na pewno dla niej nie do przejedzenia.
- Dobrze, że już jest ok fizycznie. A psychicznie? - uniosła brew, bo nie wygladało jakby było super.
Dolozyla im plastikowe widelce albo pałeczki, co kto wolał.
- Wiem - potarła powieki i westchnęła - Staram się coś z tym zrobić, ale ostatnie dwa miesiące nie były dla mnie najłatwiejsze. Ale nie po to tu przyszłam. Co się działo?

[Alex Parker]

Z pewnością nie będzie w stanie zjeść dwóch porcji. Wątpliwe, że będzie w stanie choćby i pół. Jego żołądek był nieco przykurczony, przez tą przymusową dietę. Najwyżej zostanie na kolejny dzień. I kolejny.
Gdy zapytała o jego stan psychiczny, dłoń trzymająca pałeczki drgnęła nieznacznie, zatrzymując się w połowie drogi między talerzem a jego ustami. Jego psychika była mocno potrzaskana, choć sam starał się sobie tłumaczyć, że to nic takiego. To naturalne, potrzebował czasu. Prawda?
- Raczej w porządku - odparł spokojnie - Chudniesz tak, bo nadużywasz mocy, prawda?- zapytał - Powinnaś odpocząć, wykończysz się. - chwycił zlepek nieosolonego ryżu pałeczkami.
Myśl o tym, że musiałby opowiadać o tym, co się właściwie wydarzyło, nieco mu odbierała apetyt. Miał głupie wrażenie, że zagojona już rana postrzałowa, zaczęła go dziwnie piec.
-Cóż...to raczej długa historia. - odłożył ryż z powrotem - W wielkim skrócie...dorwali mnie, kazali odwalić jedną robotę, a potem chcieli się mnie pozbyć, żebym ich nie wysypał - dziabał ryż pałeczkami, uklepując go.

[Imari Blanc]

Może zawsze zamrozić sobie sosy i później dorobić ryżu, w końcu nic się z tym nie stanie, a będzie miał na dłużej. Obawiała się, że być może jest u niego ciężko z wychodzeniem z domu przez moc albo przez to, co się stało.
- Wiesz, że nie wyglądasz na w porządku? - uniosła brew - Ale nie będę cię zmuszać do wywnętrzniania się nad chińczykiem i to obcej osobie. Porozmawiałeś chociaż z tą swoją znajomą, z którą rozmawiałam? - zainteresowała się. Cóż, taka była, nie potrafiła się nie przejmować ludźmi naokoło siebie, nawet jeśli ledwo ich znała i nie powinna sie interesować, bo nie miało to sensu. Ale była jaka była, nie dało się tego zmienić.
- Tak, między innymi. Stres, używanie mocy, brak apetytu, problemy ze snem.. - poprawiła włosy, które spadly jej na twarz.
- Ale.. kto? DOGS? GC? - zapytała, nie wiedząc czego oczekiwać.

[Alex Parker]

Utkwił znów spojrzenie w kupce ryżu, którą uklepał już tak mocno, że wyglądała jak kulka ryżowa, którą japońscy uczniowie zajadają jak kajzerkę.
- To... To nie do końca znajoma. Znajoma znajomego, forma przysługi. Spotkaliśmy się raz, naprawiałem jej laptopa. Wspominała, że jest neurologiem i ma tam bardzo ważne badania. - powiedział, nie mogąc się przemóc do jedzenia, czując dziwny ucisk w żołądku. - Nie wie, że jestem mutantem, ale szczęśliwie nie zadawała wielu pytań. Wciąż tylko powtarzała, bym to zgłosił na policję - uśmiechnął się ponuro- Wciąż trudno mi uwierzyć, że w ogóle przyjechała. Dzwoni do niej koleś, który jej naprawił laptopa i prosi o coś takiego...
Skoro nie mógł się przemóc, to uznał, że może po prostu napije się wody, by rozchulać żołądek.
- Żadne z nich. Gdyby to byli DOGS-i czy GC, byłbym już w laboratorium albo martwy. To była włoska mafia, śledzili mnie od dłuższego czasu.

[Imari Blanc]

- Ah.. w takim razie dobrze, że przyszła - Imari starała się jeść to, co kupiła, choćby dlatego że powinna, a nie bo miała jakąś wielką ochotę.
- Mi też mówiła o telefonie na policję, obiecałam jej że się tym zajmiesz..Ale to nie byłby najlepszy pomysł, chyba, że chcesz trafić do jakiegoś oddziału zamkniętego w DOGS - widziała, że nie je, ale nie komentowała, sama przecież nie wyglądała super żeby kogokolwiek nakłaniać..
- Naprawdę? Świetnie.. i po co im byłeś? To znaczy, po prostu docenili twoje umiejętności i chcieli z nich skorzystac, tak? - zapytała. Zamilkła na moment, pogrzebała w jedzeniu.
- Jesteś pewien, że nie chcesz o tym jakoś dokladniej opowiedzieć? Ani nie potrzebujesz pomocy z mocą? - zaproponowała raz jeszcze, bo w koncu byla tez calkiem upartym stworzeniem. To rodzinne.
- Mogę iść po jakieś piwo, ale tylko jak obiecasz, ze nie wyjdziesz do mnie z nożem. Ani patelnią. Ani nawet łyżką.

[Alex Parker]

Uśmiechnął się blado.
- Tak, w końcu skłamałem, że to zrobię, bo nie mogła zrozumieć, dlaczego nie chce powiadamiać glin. Nie chciałem, by zaczęła coś podejrzewać. - powiedział i w końcu umoczył kawałek ryżu w sosie, by zaraz go zjeść. Żołądek zacisnął się znów w proteście, ale Parker nie dawał za wygraną. To nie był pierwszy raz, nie był amatorem.
- Docenienie, to raczej złe słowo. - zamyślił się - Nie wiem dlaczego, ale sobie ujebali, że jestem super hakerem. Chcieli, żebym skasował kartoteki ich szefa z baz włoskiej policji i CIA. Chcieli uciec z USA do Włoch. Na każde wspomnienie, że jestem programistą i naprawdę mam niewielkie pojęcie o hakerce, przykładali mi gnata do łba, więc chyba to do nich nie docierało. - powoli zaczął jeść. - Daruj Imari... Ale chyba nie czuje się jeszcze na siłach, by o tym mówić. To by naprawdę długo trwało. - nie wiedział o jej zdolnościach, więc myślał, że chodzi jej o zwykłą rozmowę. - Mam piwo w lodówce, przyniosę nam - wstając i podszedł do lodówki

[Imari Blanc]

- Taak.. tak myślałam. Dobrze, że sama tego nie zrobiła - pokiwała lekko głową i wróciła do jedzenia. Obserwowała Alexandra jak sam je, a raczej zmusza się, ale nadal nie skomentowała. Westchnęła tylko lekko.
- Nie, dzięki, zostaw to piwo bo będziesz się pewnie zmuszał jak do tego ryzu. Pewnie nie pijesz nic ponad wodę? - zapytała, bo wlasciwie tak myslala. Reszta pewnie miała za duzo smaku.
- ale.. rozumiem.. Wiesz.. Pewnie uzywales wtedy mocy, prawda? - zappytała nagle, bo cos do niej doszło - Jeśli mi pozwolisz.. mam dostęp do wspomnien związanych z duzym uzyciem i przeciążeniem mocy. Jeśli chcesz. Ale wtedy zobaczysz to tez ty. Nie wiem czy zamykanie oczu działa. Ale.. to dużo. WIęc - wzruszyła ramionami - rozumiem, jeśli nie bedziesz chciał. I musiała bym znów zostać tutaj na noc, nie mam pojęcia co moj organizm na to. - wyjaśniła przy okazji, bo faktycznie nie uzywala mocy od czasu zablokowania jej Valerie bo wiedziała, ze nie powinna i bedzie sie niepotrzebnie oslabiac.
- Nie myślałeś... żeby dołączyć jednak do takich jak my? Da ci to większe bezpieczenstwo.. - zaczęła po chwili.