Tego ranka czułam się wyjątkowo paskudnie. Wciąż nie panowałam nad tym, co się ze mną działo, co akurat teraz musiało mi się dawać we znaki. Nudności, ból głowy, suchość w ustach... Nikt nie mógł być świadomy tego, czym jest kac morderca, dopóki by nie wszedł w moją skórę...
I nawet mimo tego, że ostatnimi czasy ciężko było mi znaleźć wspólny język z Ricky, nie widziałam innej opcji, niż prosić ją o pomoc. Miałyśmy kilka cichych dni, nie chciałam jej narażać, ale serio - miałam wrażenie, że umieram. Nie chciałam zostać sama. Nie teraz. Miałam też inne problemy, bo przecież zagrożono mi eksmisją. A komu innemu mogłam się teraz wyżalić? Do kurwy nędzy, nie miałam nikogo...
Leżałam więc na kanapie, obolała, walcząc z własnym żołądkiem i trzymając telefon przy uchu, tak długo, aż sygnał by nie umilkł, lub po drugiej stronie nie usłyszałabym tego kojącego głosu...

Chodzilam po bractwie bez celu. Nie mialam co ze soba zrobic, a w momencie gdy nie cwiczylam to po prostu mialam chaos w glowie. Probowalam tego unikac ale nie dawalo sie tego zrobic tak latwo jak to sie wydaje. Siedzialam u siebie w pokoju gdy telefon zaczal dzwonic. Nawet nie zerknelam na wyswietlacz tylko od razu odebralam. To byl malenki blad. A moze nie.
- Halo. - odezwalam sie i poczekalam az osoba zza komorki odezwie sie. Nie mialam zbytnio sil szwedac sie bez celu a rozmowa moglaby zajac mi glowe. Moglaby....

Wiedziałam... Wiedziałam, że ona wcale nie chce ze mną rozmawiać. Nie po ostatnich wydarzeniach. Nie, gdy jej o niczym nie mówiłam. Nie, gdy ją odtrącałam. Ale teraz... Tego konkretnego dnia... Przechodziłam tak wielkie chwile słabości że musiałam ją chociaż usłyszeć.
- Ricky... Kruszyno... - Zaczęłam mówić, z całą pewnością łamiącym się głosem. Czułam, jak wszystkie treści podchodzą mi do żołądka, z sama Roseberry z pewnością mogła usłyszeć, jak pociągam swoim nosem. - Ja... Potrzebuję Cię. Możesz przyjechać? - Zapytałam, tak bardzo przyzwyczajona do jej obecności. To było w sumie zabawne, bo przecież wcale tak długo ze sobą nie mieszkałyśmy. A jednak... Ta mała brunetka zdążyła mnie od siebie uzależnić. I przecież... Nie powinnam była tego robić. Ona... Ona wciąż była narażona na niebezpieczeństwo w moim towarzystwie. Oni... Oni o niej wiedzieli. Ale co jeśli to mój ostatni dzień na tym padole? Co jeśli... Co jeśli moja własna moc chciała mnie zabić?
Musiałam... Musiałam ją zobaczyć.

nie chcialo mi sie wierzyc. Po ostatnim zgrzycie pomiedzy mna a Sami nie spodziewalabym sie tego, a tu prosze jaka niespodzianka, az usiadlam na swoim lozku. Z jednej strony cieszylam sie ze to ona pierwsza do mnie zadzwonila, ale.. No wlasnie jest to cholerne ALE. slyszac jej kolejne zdanie posmutnialam ale bylam w duchu zla. I na nia i na siebie.
- Nie moge. - powiedzialam zgodnie z prawda tylko ze nie mowilam jej wszystkiego. Tak bylo lepiej z reszta nie musiala wiedziec ze mam problemy z agresja i atakuje wszystkich po kolei. HeHe.
- Cos chcialas? - zapytalam po sekundzie majac dziwne przeczucie ze odezwala sie tylko dlatego ze czegos chciala. Mozebylam okrutna w moich osadach, ale teraz nie mialam sil przeganiac negatywnego nastawienia.

Nie wiem, czego się spodziewałam. Że rzuci wszystko i zjawi się tuż obok? Że zignoruje wszystkie moje potknięcia i jak gdyby nigdy nic wróci tutaj żeby mi usługiwać i pomagać? Musiałam być szalona, by w ogóle w to wierzyć. Ale... Tak źle się czułam...
- Cz-czemu? - Zapytałam, a moje oczy mimowolnie się zaszkliły. Całe szczęście tego dziewczyna nie była w stanie dostrzec. - Po prostu... Potrzebuję Cię... - Powtórzyłam cicho, chyba powoli się godząc z losem, jaki mnie czekał. Z tym, że ona nie chce tu być. Może serio miała mnie już dość? Kurwa, przecież zachowywałam się gorzej niż nastolatka przed pierwszą miesiączką... - Ja... Naprawdę źle się czuję... Boję się, Ricks... - Dodałam po chwili, kuląc się na tej nieszczęsnej kanapie i powstrzymując odruchy wymiotne. Czułam się paskudnie i nawet przez telefon można to było po mnie poznać. Nie radziłam sobie z tą mocą. Nie sama...

Nie miałam ochoty tego przedłużać, może byłam zła na nią, może na siebie. Pewnie właśnie to odgrywało pierwszą rolę, bo słuchałam jej uważnie, ale wzięłam tylko głęboki wdech i odliczyłam do dziesięciu. Chciałam odpocząć, z nią przy niej, ale ona tego nie chciała. Tego byłam pewna w tym momencie. Parsknęłam cicho i przełknęłam ślinę.
- Nie mogę zdjęli mi łowcę nie wyjdę. Może później. Muszę kończyć Trzymaj się. Pa. - odsunęłam słuchawkę od ucha i rozłączyłam. Nie chciałam nawet słyszeć odpowiedzi. Rzuciłam telefonem na poduszkę a sama wtuliłam się w kołdrę i zaczęłam płakać. Tak było łatwiej. Udawać w ciągu dnia, a płakać w samotności.