Cały świat był przeciwny temu, żebym się urodziła. Matka mnie nie chciała, a ojcu przypominałam o tym, jakie grzechy popełnił. Moja obecność dla macochy była upokorzeniem i dlatego mnie nienawidziła. Jedynie rodzeństwo wydawało się, że tolerowali moją obecność. Jako dziecko nie rozumiałam, dlaczego moje narodziny wzbudziły tyle emocji, a przyjęcia urodzinowe nie były tak radośnie obchodzone, jak w przypadku moich braci oraz sióstr.
Zresztą… Nie jest to tak ważne. Oczywiście w jakiś sposób miało to wpływ na mnie i moje życiowe wybory, jak wszystko inne.
Urodziłam się, jako drugie dziecko profesora Duncana oraz jednej z jego, jakże uzdolnionych na wielu płaszczyznach, studentek. Romans ten pozostawał długo w tajemnicy. Jednak, jak to w takich przypadkach bywa, kochanka zaszła w ciążę. Moja matka była piękną kobietą, która była przerażona wizją utraty wspaniałego i idealnego ciała. Chciała się mnie pozbyć wszelkimi sposobami. Piła, ćpała i Bóg wie, co jeszcze… Kiedy profesor Duncan dowiedział się o tym, umieścił swoją studentkę w szpitalu pod nadzorem najlepszych lekarzy w kraju.
Mam silny organizm. Nigdy nie chorowałam, a wszelkie zranienia goiły się na mnie, jak na psie. Dlatego urodziłam się bez większych wad i problemów. Wbrew woli swojej mamusi. Sąd za jej działania, odebrał jej wszelkie prawa rodzicielskie. Dzięki temu wylądowałam w rodzinie Duncanów. Gdybym jako noworodek wiedziała, co czeka mnie kilka lat później to wolałabym się nie urodzić albo umrzeć po porodzie.
Moja młodsza siostra była mutantką. W nocy, kiedy śniła, było najgorzej. Nie zliczę, ile razy zmoczyłam łóżko z przerażenia. Te wszystkie nieprzespane noce, kiedy budziło mnie mrożące krew w żyłach wycie albo inne wrzaski Nienawidziłam tego. Nie cierpiałam tych chwil pełnych strachu tak bardzo, że przełożyło się to na moje zachowanie wobec siostry. Nie chciałam przebywać w jednym pomieszczeniu z nią. Bałam się już nie tylko jej ożywających snów, ale także jej samej.
Koszmar trwał do momentu, gdy wyjechałam na studia. Nie zamierzałam wracać do domu, nie dopóki ona tam była. Jednak noce pełne strachu sprawiły, że chciałam poznać tajemnice ludzkiego umysłu. Studiowałam psychologię i nawet polubiłam tę naukę. Jednak niechęć do mojej siostry mutantki… Psychologia to było za mało. Chciałam wiedzieć, jak walczyć z takimi ludźmi.
Następnym moim krokiem było zapisanie się na szkolenie FBI. Poznałam tam kogoś, kto swoją postawą pokazał mi, że to była słuszna droga. Podziwiałam go, był wspaniałym nauczycielem. Dzięki niemu wyrobiłam sobie pomału pozycję w szeregach agentów federalnych. Naprawdę polubiłam tę pracę, dbanie o bezpieczeństwo oraz rozwiązywanie zagadek kryminalnych. Może moje życie nie przypominało tego z serialu Kości, ale było emocjonujące i dawało mi satysfakcję.
Znowu jednak ktoś podważył wypracowany sens mojego życia. Podziwiany przeze mnie mentor, mój autorytet opuścił FBI, żeby dołączyć do Genetically Clean. Nie przepadałam za mutantami ze względu na moją siostrę, ale nie darzyłam ich wielką nienawiścią. Nie chciałam ich eksterminacji, a jedynie większej kontroli ze strony rządu. GC wydawało mi się w swoich poglądach zbyt radykalne i zdziwiło mnie to, że ten mężczyzna do nich dołączył.
Po roku przyzwyczaiłam się, że nie widziałam go na codzień. Nie spodziewałam się, że tak szybko zapomnę o tym, że odszedł. Tak samo, jak nie sądziłam, że zmienię swoje poglądy co do istnienia mutantów. Podczas jednego ze śledztw ja i mój partner trafiliśmy w pułapkę. Ledwo uszłam z życiem, ale towarzyszący agent nie miał tyle szczęścia. Błyskawica przeszyła jego serce, zmarł na miejscu, kiedy ja powoli wykrwawiałam się obok. Wtedy z ciemności wyłoniła się dwójka ludzi. Wokół jednego z nich powietrze było naelektryzowane. Wiedziałam, że to jego wina. Naradzali się cicho. Domyślałam się, że ważyły się moje losy. Nie rozumiałam, co mówili. Po chwili oddalili się tam, skąd przyszli. Osuwając się w ciemność, usłyszałam odgłosy strzałów, po czym straciłam przytomność.
Obudziłam się w szpitalu. Wtedy dowiedziałam się, że mojego partnera nie udało się uratować, ale jego mordercy, również nie żyją. Nie była to sprawiedliwość, której chciałam. Tamtego dnia odeszłam z FBI, żeby tydzień później dołączyć do GC. Zostałam szarym żołnierzem pod dowództwem mojego nauczyciela z biura federalnego. W ciągu tego roku zrobił w karierę w tej organizacji.

Ukryta Wiadomosc:

JeÂśli jestes *zarejestrowanym uzytkownikiem* musisz odpowiedziec w tym temacie zeby zobaczyc ta wiadomosc --- If you are a *registered user* : you need to post in this topic to see the message ---

Ta rudowłosa kobieta zdecydowanie nie nadaje się do pracy terenowej. Posiada zbyt wielką wrażliwość na ludzką krzywdę, przez co zawsze stara się znaleźć inne rozwiązanie, niż walka. Oczywiście nie zawsze jest to możliwe. Dlatego Arielle wypracowała jeden skuteczny, ale też niezdrowy mechanizm, który pozwala jej skutecznie uczestniczyć w ciężkich akcjach. Otóż ta kobieta potrafi stać się kompletnie nieczuła. Odpycha od siebie brutalność oraz niesprawiedliwość takich sytuacji. Nie przejmuje się tym, że po drugiej stronie lufy znajduje się człowiek, który tak samo, jak ona żyje, krwawi i oddycha.
Arielle stara się być konkretna w tym co mówi oraz robi. Przy czym słowo stara się jest tu kluczowe. Nadal bardzo często zdarza się jej wpadać w słowotok, kiedy mówi wszystko, co przyjdzie jej na myśl, a także wykonuje czynności podczas pracy, które spokojnie mogłaby pominąć.
Rudowłosa pomimo krwawej i brutalnej pracy, zachowała tę uroczą właściwość dziwienia się światu, która przypisana jest dzieciom. Dalej potrafi wyciągnąć przyjemność z podziwiania zachodu słońca lub głaskania kotków.
Panna Duncan zdecydowanie posiada dwie twarze. Jedną z nich jest nieczuła, konkretna babka z bronią, która gotowa jest zabijać w imię idei. Drugą natomiast jest dziewczynka, która mimo doświadczonych krzywd, dalej naiwnie chce wierzyć w szlachetność ludzi.

Ukryta Wiadomosc:

JeÂśli jestes *zarejestrowanym uzytkownikiem* musisz odpowiedziec w tym temacie zeby zobaczyc ta wiadomosc --- If you are a *registered user* : you need to post in this topic to see the message ---

- Matka Arielle pochodziła z Francji i z tego powodu profesor Duncan uznał za stosowne nauczyć córkę ojczystego języka jej matki.
- Jest spokrewniona z największą aktywistką FPTP - Gerthrude Babineaux, z czego nie zdaje sobie sprawy.
- Ze względu na jej imię oraz rude włosy, Arielle najpierw FBI, a teraz w GC nazywana jest Małą Syrenką.
- Wbrew przezwisku nie jest wybitną śpiewaczką. Za to całkiem dobrze tańczy.
- Największą pasją Arielle jest teatr oraz aktorstwo. Jednak nigdy nie zdecydowała się na zostanie aktorką, za to w czasie wolnym grywa w gry RPG oraz uczestniczy w larpach.
- Jednym z marzeń Arielki jest wyjazd do Francji, żeby poznać swoje dziedzictwo ze strony matki.
- Ma uczulenie na ryby oraz owoce morza.
- Codziennie używa perfum sprowadzanych z Francji. Pochodzą one z firmy Fragonard, a jej ulubiony zapach to Belle chérie, co oznacza “piękną kochaną”.
- Nie przepada za dziećmi i nie planuje ich posiadać. Czuje, że nie byłaby zbyt dobrą matką.
- Arielle po latach pracy w FBI i wsadzaniu psychopatów do paki cierpi na lekką paranoję. Nie chodzi spać bez broni pod poduszką. Ze względu na pracę w GC jest to pistolet Beretta 92 (w Ameryce produkowany jako M9).